Manko życia

taki smutny wiersz..

taki smutny wiersz..

 

Uciekło, uciekło mi życie. 

Uciekło w czekaniu, tęsknocie. 

Zatarło się w moim niebycie, 

rozpuściło w słonecznym złocie. 

Nie brałam a dawałam; 

zrobiłam manko w duszy. 

Długo na miłość czekałam 

teraz samotność mnie suszy. 

Gdzieś na skrzyżowaniu dróg istnienia,

skręciłam słuchając podszeptów serca.

Dałam duszy bagaż z cierpienia

a i ciało ból na wskroś przewierca.

Już nie pragnę, nie biegnę, nie gonię. 

Zmęczona, czasowi się poddałam.

W samotności krzyczę i łzy trwonię. 

Skasowałam wspomnienia, które miałam,

pustka świadoma gdzieś we mnie gra.

Nie chcę myśleć i czuć bez promieni słońca.

Nie czekam, aż mi ktoś swą duszę da.

Została szarość i bolesna świadomość końca.