Pieśń w drodze

oraz wszyskich wędrownych i poszukujących

 

                                                                     

                                                                Pieśń o stopach

 

 

Niechby choć plecom sprzyjał wiatr

gdy na garb życia wspiąć się trzeba

wszak ludziom był oddany świat

wraz z ziemią po źrenice nieba

...

Niech głoszą ci co mają za nic

nasz pot i lęku ciche drżenie

że skradli klucz do prawdy granic

z limitem łaski na cierpienie

...

Tutaj ze świtem trzeba wstać

chwycić za kostur zapiąć sandał

nim znów się zbudzi ziemska brać

głodna nadziei jaką Pan dał

...

Wiara nie żyje z boskiej manny 

bywa  że sól się w ustach zważy

gdy połkniesz tak jak chleb poranny

słowo kościelnych luminarzy

...

Więc póki szlak mój za horyzont

a stopy starte na wertepach

niosą wciąż tam gdzie oczy widzą

idę

      dźwigając los człowieka...

                                                .

                                             .9de4352092faf09d002b09d1b8a10d65.jpg