O akşam Diyarbakır'a kar yağıyordu. Şehrin üzerine beyaz bir örtü serilmiş, surlar adeta bir tabloya dönüşmüştü. Cem, otel odasının penceresinden dışarıyı izliyor, kar tanelerinin dansını seyrediyordu. Üç gündür iş seyahatindeydi, toplantılar bitmiş, canı sıkılıyordu. Bir gece daha yalnız geçecekti.
Telefonunu eline aldı, bir süre ekrana baktı. Sonra bir siteye girdi, profillerde gezinmeye başladı. Gözü bir profile takıldı: "Zeynep, 28, sohbet ve arkadaşlık." Fotoğrafları doğaldı, gülümsemesi samimi. Bir mesaj attı.
Cevap çabuk geldi. "Merhaba, nasılsınız?" Yazıştılar bir süre. Sonra Zeynep'in telefon numarasını aldı, aradı. Sesi sıcaktı, konuşması akıcı. Bir kafede buluşmaya karar verdiler.
Güvenilir escort platformu sayfasından bulmuştu Zeynep'i. Yorumları okumuş, herkes memnun kalmıştı. Biraz tedirgindi ama içine sinmişti bir kere.
Kafede buluştular. Zeynep fotoğraflarından daha güzeldi. Güler yüzlü, rahat, samimiydi. İki saat boyunca konuştular. Cem işini anlattı, şirketteki sorunları anlattı, patronundan yakındı. Zeynep dinledi, anladı, onayladı. Bir ara Cem durdu, "Çok konuştum, kusura bakma," dedi. Zeynep güldü, "Önemli değil, zaten dinlemek için buradayım," dedi.
Dışarıda kar yağmaya devam ediyordu. Kafenin camı buğulanmıştı. Cem, Zeynep'in elini tuttu, Zeynep çekmedi. Bir an göz göze geldiler. O anda ikisi de bir şey hissetti. Ne olduğunu anlamadılar belki ama bir şey oldu.
Diyarbakır escort listesi sayfasında onlarca profil vardı ama Cem bir daha başkasına bakmadı. Haftada bir arıyor, buluşuyor, konuşuyor, bazen sadece susuyorlardı. İkisi de bu ilişkiye bir isim koymuyordu. Ne tam bir arkadaşlıktı, ne tam bir aşk. Ama ikisi de ihtiyaç duydukları bir şeyi bulmuştu: anlaşılmak.
Aylar geçti. Cem her seyahatinde Diyarbakır'a uğramaya başladı. Sırf Zeynep'i görmek için. Bir akşam yine buluştular, yine uzun uzun konuştular. Cem bu kez farklıydı, bir şey söylemek istiyor ama söyleyemiyordu. Zeynep anladı, "Söyle," dedi. Cem utandı, "Çok saçma," dedi. "Söyle," dedi Zeynep yeniden.
"Ben sana aşık oldum galiba," dedi Cem. Uzun bir sessizlik oldu. Zeynep'in gözleri doldu. "Bunu söylememeliydin," dedi. "Neden?" dedi Cem. "Çünkü ben bu işi yapıyorum," dedi Zeynep. "Bu işte aşk olmaz. Profesyonel kalmalıyız."
Escort Diyarbakır forum sayfası nda bir yorum okumuştu Cem daha önce: "Escortlarla arkadaşlık edebilirsiniz ama aşık olmayın." O zaman anlamamıştı bu sözü, şimdi anlıyordu.
Ayrıldılar o gece. Cem otele döndü, sabaha kadar uyuyamadı. Zeynep de uyuyamamıştı. İkisi de aynı şeyi düşünüyordu: Keşke farklı bir zamanda, farklı bir yerde, farklı şartlarda tanışsaydık.
Ertesi gün Cem şehirden ayrıldı. Bir daha da Diyarbakır'a gelmedi. Ama aklı hep Zeynep'te kaldı. Zeynep de onu unutamadı. Ama ikisi de bir daha birbirini aramadı. Çünkü biliyorlardı ki, bazı kapılar açılmaması gereken kapılardır. Bazı duygular yaşanmaması gereken duygular.
Yıllar sonra Cem, bir gece rüyasında Zeynep'i gördü. Yine kar yağıyordu, yine o kafedeydiler. Zeynep gülümsüyor, elini uzatıyordu. Uyandığında yastığı ıslaktı. Telefonunu eline aldı, eski mesajları karıştırdı, Zeynep'in profilini buldu. Profil hala aktifti, yeni fotoğraflar vardı. Bir mesaj yazdı, sildi. Yazdı, sildi. Sonra vazgeçti.
Bazı şeylerin geçmişte kalması gerektiğini öğrenmişti artık. Bazı anıların sadece anı olarak kalması gerektiğini. Ve bazı aşkların, yaşanmamış olması gerektiğini.
Diyarbakır'da kar yağmaya devam ediyordu. Şehir bembeyazdı. Surlar, camiler, köprüler, her yer beyaz. Ve bir kadın, bir kafede oturmuş, camdan dışarıyı izliyordu. Gözleri dalgındı, aklı uzaklardaydı. Belki o da geçmişi düşünüyordu, belki birini. Kim bilir?
Hayat işte böyle bir şey. Bazen bir kar yağar, bazen bir buluşma, bazen bir ayrılık. Ama her şeye rağmen devam eder. Tıpkı Diyarbakır'ın binlerce yıldır devam ettiği gibi. Tıpkı insanın, yalnızlığına rağmen yaşamaya devam ettiği gibi.
Ve belki de en güzeli, her şeye rağmen yaşamaya devam etmek. Umut etmeye, aramaya, bulmaya, kaybetmeye, yeniden başlamaya devam etmek. Çünkü hayat, tüm zorluklarına rağmen, yaşamaya değer.