Teoria spisku - przypisy książkowe

Niniejszy wypis skupia się na niektórych przypisach odsyłających do pozycji książkowych w “Teorii spisku” Karoliny Opolskiej. Pominięte zostały tu odnośniki do materiałów innego rodzaju (artykuły, strony internetowe, filmy). Podstawę analizy stanowi wydanie cyfrowe książki.

 

Ogólna uwaga: przypisy czasem odsyłają do konkretnych stron, często jednak jedynie do tytułu - co budzi wątpliwości, skoro na ogół w tekście głównym mowa jest o konkretnych zagadnieniach, które raczej powinny być dokładnie umiejscowione. Sama zasadność odsyłaczy nie stanowi przedmiotu weryfikacji tej analizy, dociekliwsi badacze mogą zechcieć sięgnąć do tekstów, by sprawdzić wzmiankowane miejsca cytowanych książek (bądź ich całość).

 

Pogrubionym drukiem zaznaczono książki bądź wydania, co do których istnienia zachodzą (przynajmniej w przekonaniu autora) poważne wątpliwości.

 

1. Samuel Row­bo­tham, Eks­pe­ry­ment z Bed­ford Level, w: Zete­tic Astro­nomy: Earth Not a Globe, 1865.

 

Językowy miszmasz: dlaczego pierwsza część jest przetłumaczona? Przypis sugeruje, jakoby był to artykuł bądź rozdział w większej pracy; w książce nie znajdziemy natomiast tak wyodrębnionego fragmentu, sam eksperyment wspomniany jest w pierwszym rozdziale stanowiącym rodzaj wstępu. Wydaje się, że treść pierwszej części przypisu to przekład “Bedford Level experiment” funkcjonującego jako hasło (także na angielskiej Wikipedii).

 

31. Samuel Noah Kra­mer, Histo­ria zaczyna się w Sume­rze, Pań­stwowy Insty­tut Wydaw­ni­czy, 1961.

 

Prawie dobrze - nie PIW, tylko PWN, ale data wydania się zgadza.

 

33. Zecha­ria Sit­chin, The 12th Pla­net, t. I serii Earth Chro­nic­les, Bear & Com­pany, 1976.

 

Nie do końca precyzyjnie: wydanie z 1976 roku było publikowane przez Stein and Day; Bear & Company było odpowiedzialne za łączne wydanie pod adresem “The Earth Chronicles”.

 

43. Enuma elisz, tłum. L.W. King – frag­menty doty­czące planu stwo­rze­nia „nieba i ziemi” przez wysłan­ni­ków Anu, 1902.

 

Ów L. W. King to Leonard William King i tłumaczył oczywiście na angielski, więc jego praca nie mogła nazywać się “Enuma elisz”, co jest polską transliteracją.

 

48. Samuel Noah Kra­mer, History Begins at Sumer, Uni­ver­sity of Pen­n­sy­lva­nia Press, 1956.

 

Z jakiegoś powodu książka, do której polskiego wydania odsyłano wcześniej w przypisie 31, tu pojawia się w oryginalnym wydaniu.

 

49. Ame­lia Roth, The Gene­tic Expe­ri­ments of Ancient Sumer, Arca­dia Press, 2014.

 

No cóż: próżno szukać w internecie i autorki, i książki o tym tytule, a i wydawnictwo chyba dość wątpliwe.

 

59. Ethan Brad­ford, Pre-Bibli­cal Ori­gins of the Ada­mic Arche­type, Oxford Mytho­lo­gi­cal Review, 2011.

 

Znów autor, pozycja i wydawnictwo, które nie pozostawiły śladu w internecie.

 

63. Samuel Noah Kra­mer, History Begins at Sumer, Uni­ver­sity of Pen­n­sy­lva­nia Press, 1956.

 

Dla porządku, ponownie (patrz przypis 48) pozycja istniejąca i wskazywana wcześniej w polskiej wersji w przypisie 31.

 

69. Ela­ine Whit­more, Fal­len Beings: From Igigi to Nephi­lim, Eso­te­rica Nova, 2011.

 

Cytowanie upada po raz trzeci - znów nieistniejąca autorka, tytuł i wydawnictwo.

 

74. Atra-hasis, w: The Elec­tro­nic Text Cor­pus of Sume­rian Lite­ra­ture, Uni­ver­sity of Oxford.

 

Zastanawia, dlaczego tym razem Autorka odsyła do elektronicznego korpusu - w którym zresztą nie znajdziemy nic, wyszukując “Atra-hasis” bądź “Atrahasis” - skoro wcześniej w przypisach 53 i 65 cytowała książkowe wydanie (“Atra-hasis, tłum. W.G. Lam­bert & A.R. Mil­lard, Oxford Uni­ver­sity Press, 1969”)

 

89. Michael Tel­lin­ger, Afri­can Tem­ples of the Anun­naki, Zulu Pla­net, 2010. 

 

Zdaje się, że tę akurat książkę pan Tellinger popełnił nieco później, jako że pierwsze wydanie pochodzi z 2013 roku.

 

92. Zgod­nie z teo­rią Sit­china pla­neta Nibiru, z któ­rej mają pocho­dzić Anun­naki, powraca w oko­lice Ziemi co 3600 lat. Jeśli ostat­nia ich obec­ność miała miej­sce około 2500 r. p.n.e., to kolejne powroty wypa­da­łyby w przy­bli­że­niu około 1100 r. n.e., a następ­nie dopiero około roku 4700. Tym samym rok 2025 nie wypada w żad­nym z peł­nych cykli orbi­tal­nych. Nie­któ­rzy bada­cze alter­na­tywni suge­rują jed­nak, że kon­takt mógł być bar­dziej roz­cią­gnięty w cza­sie lub że dane doty­czące orbity Nibiru są nie­pełne albo sym­bo­liczne. Por. Zecha­ria Sit­chin, Dwu­na­sta pla­neta, tłum. Grze­gorz Siwek, Amber, War­szawa 1995, s. 62–67.

 

Czyli jednak Autorka dotarła do polskiego przekładu - zastanawia zatem, dlaczego w przypisach 33, 39, 56 i 61 powyżej odnosiła się do angielskiego oryginału.

 

95. Linda Moul­ton Howe, Myste­rious Circ­les and Mes­sa­ges, Ear­th­fi­les, 2007.

 

Tym razem autorka istnieje, wbrew pozorom nie chodzi chyba jednak o książkę: Earthfiles jest nazwą jej kanału na YouTube, ale nawet tam nie znajdziemy filmu o wspomnianym tytule.

 

101. Zecha­ria Sit­chin, 12 pla­neta, Wydaw­nic­two Amber, War­szawa 2005, s. 102–135. 

 

Warto zauważyć, że to już kolejny obrót wokół książki pana Sitchina - tym razem znów polski przekład, jednak inne wydanie niż w przypisie 92.

 

113. Igna­tius Don­nelly, Atlan­tyda – świat sprzed potopu, Książka i Wie­dza, War­szawa 1993, s. 87–105.

 

Nie znajdziemy takiego wydania, tym bardziej pod szyldem Książki i Wiedzy; daje się odnaleźć pod nieco innym tytułem, “Atlantyda - świat przedpotopowy”, wydane jednak gdzie indziej i dopiero w ostatnich latach.

 

115. Zecha­ria Sit­chin, Zagadka dwu­na­stej pla­nety, Amber, War­szawa 2005, s. 198–216.”

 

Hola! Wydawałoby się, że to nasz stary znajomy; “Zagadka dwunastej planety” to jednak akurat książka Alana F. Alforda, również wydana w wydawnictwie Amber. Tematyka raczej pokrewna, bo podtytuł brzmi “Kosmiczni bogowie starożytnego Egiptu”; ostatecznie mamy chyba do czynienia z kolejną wariacją, tym razem omyłkową, na temat książki Sitchina.

 

123. Igna­tius Don­nelly, Atlan­tyda: świat przed­po­to­powy, Wydaw­nic­two Armo­ryka, San­do­mierz 2024, s. 28–34. 

 

Doczekaliśmy się odnośnika do istniejącego wydania (patrz przypis 113).

 

126. Igna­tius Don­nelly, Atlan­tyda: świat przed­po­to­powy, tłum. Krzysz­tof Dołowy, Wydaw­nic­two Armo­ryka, San­do­mierz 2020, s. 21–25.

Dołącza tłumacz, choć trudno znaleźć go w internecie; tym razem wydanie o cztery lata wcześniejsze, które również trudno znaleźć - wydaje się, że jednak publikacja pochodzi z 2024.

 

148. Char­les Hap­good, Z prze­su­nię­tym bie­gu­nem, tłum. Jacek Rodzie­wicz, Amber, War­szawa 1997, s. 78.

 

Nieistniejące wydanie, nieistniejący tłumacz (zapewne hipotetyczny przekład The Path of the Pole z 1970 roku)

 

150. K. A. Kuma­niecki, Pla­ton, PWN, War­szawa 1989, s. 198–203.

 

Jak już internauci zdążyli zauważyć, książka nieistniejąca.

 

152. “Igna­tius Don­nelly, Atlan­tyda. Świat przed­po­to­powy, tłum. Wacław Nie­po­kól­czycki, Wydaw­nic­two Antyk, Kęty 2005.”

 

Można się pogubić w cytowaniach tej książki: tym razem przekład przypięto istniejącemu tłumaczowi (akurat literatury pięknej), kilka lat po jego śmierci. Jak nietrudno się domyślić, wydawnictwo Antyk nie miało z tym hipotetycznym wydaniem nic do czynienia. 

 

156. Rand Flem-Ath, Colin Wil­son, Atlan­tyda i potop, tłum. Anna Pio­trow­ska, Amber, War­szawa 2003, s. 44–67.

 

Kolejne nieistniejące polskie wydanie istniejącej książki (“The Atlantis Blueprint”).

 

159. Pro­klos, Komen­tarz do Tima­josa Pla­tona, cyt. za: Igna­tius Don­nelly, Atlan­tyda: świat przed­po­to­powy, tłum. Krzysz­tof Dołowy, Wydaw­nic­two KOS, Kato­wice 1994, s. 52–53.

 

Powrót Krzysztofa Dołowego w roli autora fikcyjnego przekładu, tym razem dla jeszcze innego wydawnictwa.

 

161. Andrew Col­lins, Atlan­tyda zlo­ka­li­zo­wana, tłum. Joanna Gile­wicz, Wydaw­nic­two Amber, War­szawa 2003, s. 29–66.

 

I znów: istniejąca książka (zapewne “Gateway to Atlantis” z 2000 roku), nieistniejący polski przekład.

 

164. K. A. Kuma­niecki, Pla­ton, PWN, War­szawa 1989, s. 204–206.

 

Warto zauważyć kolejny występ biografii-widmo greckiego filozofa (tym razem cytowane kolejne strony).

 

167. Sta­ni­sław Miko­łaj­czyk, Histo­ria Pol­ski, PWN, War­szawa 1989, s. 53–59.

170. Witold Kula, Histo­ria cywi­li­za­cji sło­wiań­skiej, PWN, War­szawa 1984, s. 89–95. 

172. Gerard Labuda, Chry­stia­ni­za­cja Pol­ski, Wydaw­nic­two Poznań­skie, Poznań 1999, s. 17–20.

 

Nie tłucząc dalej umęczonego już przez innych konia - książki nieistniejące.

 

186. Eadem (Elaine Pagels), Ewan­ge­lia Marii Mag­da­leny i gno­stycka tra­dy­cja, Wydaw­nic­two Purano, Luty­nia 2005, s. 57–62.

 

Pozycja nienotowana w innych źródłach.

 

195. Wspo­mnie­nia Sio­stry Łucji z Fatimy, opra­co­wa­nie zbio­rowe, Secre­ta­riado dos Pasto­rin­hos, 2002.

Można by się zastanawiać, dlaczego portugalskie wydawnictwo tytułuje książki po polsku, ale łaskawiej będzie zrzucić to na niechlujstwo w redakcji przypisów.