[อากาธา] เป็นเหมือน ดวงอาทิตย์

ส่วน [เขา] เป็นเพียงดวงจันทร์ที่ลอยอยู่ในความมืด

แสงนั้นสว่างเลือนราง เพียงถูกเมฆบังก็พลันเลือนหาย

อ่อนจางจนไม่น่าจดจำอะไร

 

อูรีเอล มูน เป็นลูกคนที่สองของตระกูลมูนสาขาหนึ่งที่แยกตัวออกมาจากตระกูลใหญ่ มีพี่สาวหนึ่งคน ชื่อว่า [อากาธา] มูน

ทั้งคู่อายุห่างกันสิบสี่ปี 

 

หากถามใครต่อใครว่าอากาธาเป็นคนแบบไหน คนคนนั้นก็จะให้คำตอบได้อย่างไม่ยากนัก

เป็นคนเก่ง

เป็นคนใจดี

เป็นคนที่ชอบช่วยเหลือคนอื่น 

 

เป็นคนที่ใคร ๆ ก็ชื่นชอบ 

เป็นคนที่มักจะทำให้บรรยากาศรอบตัวสว่างขึ้นได้เสมอ

อากาธ่า ลูกคนโตของบ้านมูนเป็นเหมือน [ดวงอาทิตย์] 

หล่อนชอบที่จะเป็นผู้ให้ ดังนั้นจึงมักได้รับความรักจากคนรอบข้างอยู่เสมอ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มักมีใครสักคนเรียกหาหรือ

ไม่ก็มีเรื่องให้เธอยื่นมือเข้าไปช่วยจัดการตลอด เธอเป็นคนแบบนั้นมาตั้งแต่เขาจำความได้

ส่วนลูกคนเล็กของบ้านมูนนั้นต่างกับพี่สาวราวฟ้ากับเหว ตอนที่มีแสงจากพี่สาวแตะต้องลงมาก็พอจะมีตัวตนอยู่บางหรอก

ทว่าตอนปรกติก็เลือนรางเสียจนไม่น่าจดจำอะไร

อูรีเอลไม่ได้ชอบพูดคุย ไม่ได้รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรให้คนอื่นชอบ และบางครั้งก็ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมเรื่องเล็กน้อยบาง

เรื่องถึงทำให้คนคนหนึ่งมีความสุขได้มากขนาดนั้น

แต่เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองมีปัญหาอะไร.. อย่างน้อยก็จนกระทั่งเริ่มได้ยินแม่พูดว่า

“ถ้ายูรี่ชอบอะไรเหมือนพี่ก็คงดีนะ”

หรือบางครั้งก็เป็น

“ถ้ายูรี่เก่งเรื่องนี้เหมือนแอ็กกี้ก็คงดี”

แม่ไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงผิดหวังอย่างชัดเจน ส่วนใหญ่เป็นเพียงคำพูดที่หลุดออกมาระหว่างทำเรื่องอื่น ราวกับไม่ได้คิดว่า

มันจะมีความหมายอะไรนักไม่ได้สลักสำคัญอะไร

 

แต่อูรีเอลจำมันได้ทุกคำ..​

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจำเป็นต้องเป็นเหมือนอากาธา ไม่คิดว่าจะทำได้แล้วก็ไม่คิดว่าจะทำ แต่ในเมื่อแม่พูดเช่นนั้น เขาจึง

ลองทำ 'อะไรๆ' ตามที่แม่บอก

ตั้งใจเรียนมากขึ้น สนใจเรื่องที่ไม่เคยสนใจ และพยายามสังเกตคนรอบตัวให้มากกว่าเดิม อยากรู้ว่าคนอื่นใช้เกณฑ์

อะไรในการตัดสินว่าใครเป็นคนดี ใครเป็นคนน่ารัก หรือใครเป็นคนที่ควรค่าแก่การได้รับความรัก

เพราะดูเหมือนสิ่งเหล่านี้จะเป็นเรื่องที่ทุกคนเข้าใจกันได้เอง.. ทุกคนยกเว้นเขา

ปัญหาคือยิ่งสังเกตมากเท่าไหร่ อูรีเอลก็ยิ่งพบว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่คาดเดาได้ยากกว่าที่คิด

เขาเคยเห็นพวกผู้ใหญ่ในตระกูลพูดคุยกันอย่างสนิทสนม บางคนจับมือ บางคนโอบไหล่ บางคนหัวเราะให้กัน ดูรักใคร่

กลมเกลียวกันดี แต่เมื่ออีกฝ่ายเดินจากไป คำพูดที่ตามมากลับเป็นคนละเรื่อง

คนที่เพิ่งได้รับคำชมเมื่อครู่กลายเป็นคนที่ถูกตำหนิ คนที่เพิ่งได้รับรอยยิ้มกลับถูกพูดถึงอย่างไม่ไว้หน้า และคนที่บอกว่า

คิดถึงกันนักหนาก็สามารถนั่งนินทาอีกฝ่ายต่อได้ราวกับไม่รู้สึกว่ามีอะไรขัดแย้งกัน

..​อูรีเอลไม่เข้าใจ

ถ้าไม่ชอบ ทำไมถึงต้องบอกว่าชอบ

ถ้าไม่พอใจ ทำไมถึงยังยิ้ม

แล้วถ้าคำพูดไม่ได้หมายความตามที่พูดจริง ๆ เขาควรใช้สิ่งใดเป็นเกณฑ์ในการตัดสินว่าคนคนหนึ่งกำลังคิดอะไรอยู่กัน

แน่

เขาเคยลองถาม แต่คำตอบที่ได้รับมักเป็นเพียงเสียงหัวเราะ หรือไม่ก็คำพูดทำนองว่าเขายังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจ เมื่อเป็น

เช่นนั้นอูรีเอลจึงเลิกถามแล้วหันไปหาคำตอบด้วยตัวเองแทน

เด็กชายอูรีเอลเริ่มสนใจในร่างกายของมนุษย์ เริ่มศึกษาเรื่องกายวิภาค ดูว่าสมองทำงานอย่างไร เรียนรู้ว่าสารเคมีชนิดใด

เกี่ยวข้องกับอารมณ์หรือพฤติกรรมบ้าง หากมนุษย์แสดงความรู้สึกออกมาผ่านร่างกาย มันก็คงจะมีรายละเอียดบางประการที่ช่วยให้เขาเข้าใจคนอื่นได้มากกว่าการฟังคำพูดเพียงอย่างเดียว

หากใครสักคนดูเศร้า อูรีเอลอาจไม่รู้ว่าควรพูดอะไร แต่เขาพอจะอนุมานได้ว่าคนคนนั้นอาจเหนื่อย อาจหิว หรืออาจ

ต้องการพักผ่อน ดังนั้นเขาจึงเลือกช่วยเหลือสิ่งที่พอทำได้ด้วยวิธีที่แตกต่างจากพี่สาว

 

เลือกที่จะนำอาหารไปให้ เลือกที่จะจัดการงานบางอย่างแทน หรืออยู่ใกล้ ๆ คอยรับฟังโดยไม่ถามคำถาม

หากอีกฝ่ายกินอาหารจนหมดหรือสีหน้าดีขึ้นหลังจากได้พัก เขาก็จะถือว่าสิ่งที่ทำไปคงไม่ได้ผิดพลาดนัก

ส่วนคำว่ารักนั้นอูรีเอลยังไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไร

เขารู้ว่าตัวเองรักอากาธา แต่ไม่รู้ว่าความรักจำเป็นต้องมีรูปแบบอย่างไร ต้องพูดออกไปบ่อยแค่ไหน หรือจำเป็นต้องแสดง

ให้คนอื่นเห็นหรือไม่ เขารู้เพียงว่าเมื่อพี่สาวเหนื่อย เขาอยากให้เธอได้พัก เมื่อเธอไม่สบาย เขาอยากให้เธอหาย และเมื่อเธอออกไปทำงาน เขาก็อยากให้เธอกลับบ้านอย่างปลอดภัย

บางครั้งอากาธาก็จะลูบศีรษะเขาแล้วหัวเราะ

“ยูรี่นี่นะ ตกลงว่าชอบทำขนมเหรอเรา”

 

"สเต็กนี่อร่อยชะมัด อย่าบอกนะว่านี่เนื้อที่นายกับพ่อแอบไปล่ากันมาน่ะ หวา..​สงสารจัง แต่ทำไมมันอร่อยขนาดนี้เนี่ย!"

เขา​ไม่ได้ชอบขนม แต่ชอบทำเพราะอีกฝ่ายชอบขนม

 

เขาไม่ได้ชอบทำอาหารขนาดนั้น แต่ชอบฟังตอนเธอบอกว่ามันอร่อย 

“พี่ชอบก็ดีแล้ว”

อากาธาหัวเราะหนักกว่าเดิม อูรีเอลไม่ได้เข้าใจว่าเธอขำอะไร แต่เมื่อเห็นเธอยิ้มก็พอแล้วเขาไม่ได้คิดจะถามต่อ

กลับกันอูรีเอลชอบสิ่งที่เข้าใจได้ง่ายมากกว่า ต้นไม้เป็นสิ่งหนึ่งที่เขาชอบ

 

หากรดน้ำและดูแลต้นไม้ตามความเหมาะสม มันก็มักจะเติบโตไปตามธรรมชาติ หรือหากอยากได้ความรักโดยไม่มีเงื่อนไข สำหรับเขาการเลี้ยงสุนัขสักตัวอาจง่ายกว่าการทำความเข้าใจคนคนหนึ่งเสียอีก หากดูแลสุนัขอย่างสม่ำเสมอ มันก็จะค่อยๆ เรียนรู้ที่จะไว้ใจเขา เรียนรู้ที่จะซื่อสัตย์ และมอบความรักทั้งหมดให้ผู้เป็นเจ้าของโดยไม่มีข้อแม้

แน่นอนว่าไม่มีอะไรรับประกันได้ทุกครั้งว่ามันจะเป็นแบบที่คิดไปเสียหมด แต่สิ่งเหล่านั้นก็ยังตรงไปตรงมามากกว่าการ

พยายามเดาว่ามนุษย์คิดอะไรอยู่

 

แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขารักมนุษย์น้อยลง... แม้ว่ามนุษย์ที่ว่าที่จำกัดเฉพาะคนที่เป็นครอบครัวและเพื่อนของเขาก็ตาม

อูรีเอลยังคงรักอากาธ่าเหมือนเดิม

รักโดยไม่ต้องการเป็นเหมือนเธอ รักโดยไม่ต้องยืนอยู่ในตำแหน่งเดียวกับเธอ และรักโดยไม่คิดว่าความสว่างของพี่สาวจะทำให้ตัวเองมีค่าน้อยลง

 

รักโดยที่ไม่รู้เลยว่าความปรารถนาที่เรียบง่ายเช่นนั้นจะอยู่กับเขาได้นานเพียงใด

.
.
.

TBC