zaktualizowano 2016-06-21

Patent Stanów Zjednoczonych
4,151,431

Johnson; Howard R.
3300 Mt. Hope Rd.,
Grass Lake, MI 49240

Złożono: 6 grudnia 1973 r.

---

„Najlepiej jest używać wielu magnesów wirnika, które są przesunięte względem siebie w kierunku ruchu magnesu wirnika. Takie przesunięcie lub przesunięcie magnesów wirnika rozprowadza impulsy siły wywieranej na magnesy wirnika i skutkuje płynniejszym przyłożeniem sił do magnesu wirnika, co powoduje płynniejszy i bardziej równomierny ruch elementu wirnika.”

---

 

 

Rysunek ten nie jest częścią zgłoszenia patentowego.

 

---

„W obrotowym wariancie wykonania silnika z magnesami trwałymi według wynalazku magnesy stojana są rozmieszczone w okręgu, a magnesy wirnika obracają się wokół magnesów stojana. Ujawniono środki do wytwarzania względnego przemieszczenia osiowego między magnesami stojana i wirnika w celu dostosowania ich osiowego wyrównania, a tym samym regulowania wielkości sił magnetycznych wywieranych na magnesy wirnika. W ten sposób można regulować prędkość obrotową obrotowego wariantu wykonania”.

 

„nie zwracajcie uwagi na wykres ferrytu (rys. 1-4),
on należy do jakiegoś innego patentu!” -HJ *

 

 

---

Nauka i mechanika (wiosna 1980)
WYDARZENIE SPECJALNE S&M

„Niesamowity silnik napędzany magnesem”

przez Jorma Hyypia

„Nie udzielamy patentów na maszyny perpetuum mobile” – powiedzieli egzaminatorzy z US Patent Office. „To nie zadziała, ponieważ narusza prawo zachowania energii” – mówili jeden fizyk po drugim. Ale ponieważ wynalazca Howard Johnson nie jest typem człowieka, którego można zastraszyć takimi pozornie autorytatywnymi wypowiedziami, jest teraz właścicielem patentu USA nr 4 151 431, który opisuje, w jaki sposób możliwe jest generowanie siły napędowej, jak w silniku, przy użyciu wyłącznie energii zawartej w atomach magnesów trwałych. Tak jest. Johnson odkrył, jak budować silniki, które działają bez wkładu elektryczności lub jakiegokolwiek innego rodzaju energii zewnętrznej!

Monumentalna natura tego wynalazku jest oczywista, zwłaszcza w świecie, który zmaga się z alarmującym, narastającym niedoborem energii. Jednak wynalazca Johnson nie spieszy się, by sprzedawać swoje dzieło jako ostateczne rozwiązanie światowych problemów energetycznych.

 

Ma ważniejsze zadania do wykonania. Po pierwsze, musi udoskonalić swoje prototypy laboratoryjne, aby stały się praktycznymi urządzeniami, w szczególności 5000-watowym generatorem prądu, który już znajduje się w budynku. Jego drugie i być może trudniejsze główne wyzwanie: przekonać mnóstwo sceptyków, że jego pomysły są rzeczywiście praktyczne.

Johnson, który od dziesięcioleci radzi sobie z niedowiarkami, potrafi być bardzo przekonujący w bezpośrednim spotkaniu, ponieważ potrafi zrobić więcej niż tylko teoretyzować; potrafi zademonstrować działające modele, które bez wątpienia tworzą ruch, używając wyłącznie magnesów trwałych. Kiedy redaktor Science & Mechanics namawiał tego autora, aby odbył tysiącmilową pielgrzymkę do Blacksburg w Wirginii, aby spotkać się z wynalazcą, udał się tam jako „otwarty sceptyk” i jako były naukowiec badawczy, który postanowił nie dać się oszukać. W ciągu dwóch dni ten były sceptyk stał się wierzącym. Oto dlaczego.

Robienie czegoś nie do pomyślenia
Howard Johnson odmawia traktowania „praw” nauki jako czegoś świętego, więc robienie czegoś nie do pomyślenia i odnoszenie sukcesów jest dla niego drugą naturą. Jeśli jakieś konkretne prawo staje mu na drodze, nie widzi nic złego w tym, żeby przez jakiś czas je ominąć i sprawdzić, czy po drugiej stronie jest coś. Johnson tak wyjaśnia uporczywy sprzeciw, którego doświadcza ze strony ugruntowanej społeczności naukowej: „Fizyka jest nauką o pomiarach, a fizycy są szczególnie zdeterminowani, aby chronić prawo zachowania energii. Dlatego fizycy stają się strażnikami łowieckimi, którzy mówią nam, jakich praw nie możemy łamać. W tym przypadku nie wiedzą nawet, na czym polega gra. Ale są tak przerażeni, że ja i moi współpracownicy naruszymy niektóre z tych praw, że muszą dostać się na przełęcz, aby nas powstrzymać!”

Krytycy twierdzą, że Johnson oferuje rozwiązanie problemów energetycznych w postaci „darmowego lunchu”, a coś takiego nie może istnieć. Johnson sprzeciwia się temu, przypominając wielokrotnie, że nigdy nie zasugerował, że jego wynalazek zapewnia coś za nic. Wskazuje również na to, że nikt nie mówi o „darmowym lunchu”, gdy omawia wydobycie ogromnych ilości energii atomowej za pomocą reaktorów jądrowych i bomb atomowych. W jego umyśle to mniej więcej to samo.

Johnson jako pierwszy przyznaje, że tak naprawdę nie wie, skąd pochodzi siła bytu. Zakłada jednak, że energia może być związana z wirującymi elektronami, być może w formie „obecnie nienazwanej cząstki atomowej”. Jak inni fizycy reagują na sugestię Johnsona, że ​​może istnieć cząstka atomowa, dotychczas pomijana przez fizyków jądrowych? Johnson mówi: „Chyba można uczciwie powiedzieć, że większość z nich jest zbuntowana”. Z drugiej strony, kilku nawróconych naukowców, w tym niektórzy związani z dużymi i prestiżowymi laboratoriami badawczymi, jest wystarczająco zaintrygowanych, aby zasugerować, że należy rozpocząć poszukiwania odpowiedzi, czy to „cząstki”, czy jakiejś innej, jak dotąd niepodejrzewanej cechy struktury atomowej.

Niniejszy artykuł poprzedzony jest powyższym krótkim podsumowaniem trwającej kontrowersji, abyśmy, uczciwie mówiąc, mogli wszyscy spojrzeć na jego twierdzenia z otwartym umysłem, nawet jeśli oznacza to tymczasowe odłożenie cenionych naukowych koncepcji do czasu pojawienia się bardziej kompletnych wyjaśnień. Główne pytanie, na które należy odpowiedzieć tutaj i teraz, brzmi: Czy silnik z magnesem trwałym Johnsona działa?

Zanim odpowiemy, musimy zmierzyć się z innym pytaniem, które niewątpliwie dręczy wielu czytelników: Czy Johnson jest prawdziwym badaczem, czy też po prostu szalonym wynalazcą „mechanika garażowego”? Jak sugeruje poniższe krótkie podsumowanie, kwalifikacje wynalazcy wydają się być nienaganne. Po siedmiu latach nauki w college'u i na uniwersytecie Johnson pracował nad projektami energii atomowej w Oak Ridge, prowadził badania nad magnetyzmem dla firmy Burroughs i był konsultantem naukowym w Lukens Steel. Brał udział w opracowywaniu medycznych produktów elektrycznych, w tym urządzeń wtryskowych. Dla wojska wynalazł ceramiczny tłumik, który sprawia, że ​​przenośny generator silnika jest cichy z odległości 50 stóp; jest on produkowany od 18 lat. Jego wkład w przemysł motoryzacyjny obejmuje: hamulec histerezowy; materiały hamulcowe bez blokowania do zastosowań antypoślizgowych,

 

nowe metody utwardzania okładzin hamulcowych; i metoda rozpuszczania włókien azbestowych. Pracował również nad tłumikami do małych silników, superładowarką i udoskonalił 92-biegunowy generator bezszczotkowy, który miał być montowany w kołach samochodów Lincoln jako kontrola poślizgu; ten ostatni element zmniejszył koszt do jednej ósmej kosztu wcześniejszego projektu dzięki wykorzystaniu tworzyw sztucznych wypełnionych metalem do wirnika i pola. Johnson jest w sumie powiązany z ponad 30 patentami w dziedzinie chemii i fizyki.

Naukowiec od taśmy klejącej
Pomimo imponujących kwalifikacji, ten sympatyczny i bezpretensjonalny wynalazca lubi określać siebie jako naukowca od „taśmy klejącej”. Nie widzi żadnej zalety w marnowaniu czasu na budowanie wymyślnego, skomplikowanego sprzętu, gdy prostsze zestawy służą również do testowania nowych pomysłów. Prototypowe urządzenia pokazane na fotografiach w tym artykule zostały zmontowane przy użyciu taśmy klejącej i folii aluminiowej, a ten ostatni materiał był używany głównie do utrzymywania pojedynczych, trwałych magnesów w opakowaniu, aby się nie rozleciały.

Być może najlepszym sposobem na opisanie tego, co robią te trzy gadżety, jest przytoczenie osobistych doświadczeń autora podczas demonstracji wywiadu. W ten sposób nie będę po prostu opowiadał, co wynalazca mówi, że robią, ale ujawnię, co się stało, gdy sam przeprowadziłem eksperymenty. Kiedy zaczniemy mówić o tym, jak i dlaczego rzeczy działają tak, jak działają, będziemy musieli polegać na wyjaśnieniach wynalazcy.

Pierwszy element składa się z ponad tuzina magnesów owiniętych folią, zmontowanych w celu utworzenia szerokiego łuku. Każdy magnes jest lekko wydłużony w górę na każdym końcu, aby utworzyć niski kształt litery U, co pozwala lepiej skoncentrować pola magnetyczne tam, gdzie są potrzebne. Całkowita krzywizna masy magnesów najwyraźniej nie ma żadnego szczególnego znaczenia, poza tym, że pokazuje, że odległość między tymi magnesami stojana a poruszającym się pojazdem nie jest krytyczna. Przezroczysta folia plastikowa na szczycie tego zespołu magnesów podtrzymuje odcinek plastikowego toru kolejowego. Pojazd, zasadniczo model wagonu kolejowego, podtrzymuje parę zakrzywionych magnesów owiniętych folią, plus jakiś ciężarek, w niektórych przypadkach po prostu kamień. Ciężarek jest potrzebny, aby utrzymać pojazd na torze, wbrew silnym siłom magnetycznym, które w przeciwnym razie pchnęłyby go na bok. To wszystko, co jest potrzebne do zbudowania tej reprezentacji „silnika liniowego”.

Byłem przygotowany na zmęczenie wzroku, aby wykryć jakiś ruch w pojeździe. Niepotrzebnie się martwiłem. W chwili, gdy wynalazca puścił pojazd, ostrożnie ustawił go na jednym końcu toru, przyspieszył i dosłownie przeleciał z jednego końca na drugi i wylądował na podłodze! Wow!

Sam przeprowadziłem eksperyment i mogłem poczuć potężne siły magnetyczne, gdy umieściłem pojazd na torze. Delikatnie ustawiłem pojazd w krytycznym punkcie startowym, bardzo uważając, aby nie wywierać żadnego rodzaju pchnięcia do przodu,

 

nawet nieumyślnie. Puściłem, Zip! Znów leżał na podłodze, na drugim końcu toru. Wiedząc, że zostanę zapytany, czy tor mógł mieć pochylenie, cofnąłem pojazd i uruchomiłem go z przeciwnego końca toru. Działało to równie skutecznie w odwrotnym kierunku. W rzeczywistości pojazd może nawet nawigować po szanowanym ulepszeniu. W świetle tych testów i biorąc pod uwagę niezwykłą prędkość pojazdu, można odrzucić wszelkie przypuszczenia, że ​​był to prosty efekt „jazdy na luzie”.

Nawiasem mówiąc, zdjęcie pokazuje pojazd mniej więcej w połowie drogi wzdłuż toru. Został tam „zamrożony” przez elektroniczny flesz użyty do zrobienia zdjęcia; nie ma możliwości „ustawienia” pojazdu w tej pozycji, poza przywiązaniem go.

Drugie urządzenie ma magnesy w kształcie litery U ustawione na końcach w szorstkim, okrągłym układzie, dziwnie przypominającym angielski Stonehenge. Ten zespół jest zamontowany na przezroczystej plastikowej płycie podpartej na panelu ze sklejki, obracanym pod spodem, na swobodnie obracającym się kole uzyskanym z deskorolki. Zgodnie z instrukcją, wsunąłem 8-uncjowy magnes skupiający do pierścienia większych magnesów, utrzymując go w odległości co najmniej czterech cali od pierścienia. 40-funtowy zespół magnesów natychmiast zaczął się obracać i przyspieszać do bardzo szanowanej prędkości obrotowej, którą utrzymywał tak długo, jak długo magnes skupiający był utrzymywany w polu magnetycznym. Gdy magnes skupiający został odwrócony, duży zespół obrócił się w przeciwnym kierunku.

Ponieważ ten zespół jest ewidentnie prymitywnym rodzajem silnika, nie ma wątpliwości, że rzeczywiście da się zbudować silnik napędzany wyłącznie magnesami trwałymi.

Trzeci zestaw, który wygląda jak kości jakiegoś prehistorycznego stworzenia morskiego, składa się z tunelu zbudowanego z gumowego materiału magnetycznego, który można łatwo wygiąć, tworząc pierścienie. Był to jeden z modeli demonstracyjnych, które Johnson zabrał do Urzędu Patentowego Stanów Zjednoczonych podczas postępowania odwoławczego. Zazwyczaj egzaminatorzy patentowi spędzają tylko kilka minut z każdym wnioskodawcą patentowym, ale bawili się urządzeniami Johnsona przez większą część godziny. Gdy wynalazca odchodził, usłyszał, jak jeden z obserwatorów z boku zauważył: „Jak byś chciał wykonać ten akt?!”

Johnsonowi zajęło około sześciu lat prawnych zmagań, aby w końcu uzyskać patent, i został pogratulowany za ostateczne zwycięstwo nad biurokracją urzędu patentowego, a także za pomysłowość. Jednym ze znaków, że opuścił urząd patentowy bardziej niż trochę wstrząśnięty tym doświadczeniem, było włączenie do drukowanego patentu materiału diagramowego, który tam nie powinien się znaleźć. Więc jeśli sprawdzisz patent, nie zwracaj uwagi na wykres „ferrytu” na pierwszej stronie; należy on do jakiegoś innego patentu!

Urządzenie tunelowe oczywiście działało bardzo dobrze w biurze wynalazcy podczas mojej wizyty, chociaż Johnson zauważył, że magnesy gumowe są być może tysiąc razy słabsze niż magnesy kobaltowo-samarowe używane w innych zespołach. Jest tylko jeden duży problem z silniejszymi magnesami: są zbyt drogie. Według wynalazcy magnesy użyte do zbudowania obrotowego modelu Stonehenge są łącznie warte ponad tysiąc dolarów. Ale nie ma potrzeby polegać wyłącznie na ekonomii masowej produkcji, aby obniżyć koszty do konkurencyjnych poziomów. Johnson i US Magnets and Alloy Co. są w trakcie opracowywania alternatywnych, stosunkowo niedrogich materiałów magnetycznych, które działają bardzo dobrze.

Jak one działają? Rysunek

 

który pokazuje zakrzywiony „łukowaty” magnes wirnika w trzech kolejnych pozycjach nad linią stałych magnesów stojana, co najmniej bardzo uproszczone spojrzenie na teorię wytwarzania mocy napędowej magnesów trwałych. Johnson mówi, że zakrzywione magnesy z ostrymi krawędziami natarcia i spływu są ważne, ponieważ skupiają i koncentrują energię magnetyczną znacznie skuteczniej niż magnesy o tępych końcach. Te łukowate magnesy są wykonane nieco dłuższe niż długości dwóch magnesów stojana plus przestrzeń pośrednia, w konfiguracjach Johnsona około 3-1/8 cala długości.

Należy zauważyć, że wszystkie magnesy stojana mają swoje północne powierzchnie skierowane ku górze i że spoczywają na płycie nośnej o wysokiej przenikalności magnetycznej, która pomaga koncentrować pola siłowe. Najlepsza szczelina między biegunami końcowymi magnesu wirnika i magnesami stojana wydaje się wynosić około 3/8 cala.

Gdy biegun północny wirnika przechodzi nad magnesem, jest odpychany przez biegun północny stojana; a przyciąganie występuje, gdy biegun północny przechodzi nad przestrzenią między magnesami stojana. Dokładnie odwrotnie jest oczywiście w odniesieniu do bieguna południowego wirnika. Jest on przyciągany, gdy przechodzi nad magnesem stojana, odpychany, gdy przechodzi nad przestrzenią.

Różne siły magnetyczne, które wchodzą w grę, są niezwykle złożone, ale rysunek pokazuje niektóre podstawowe zależności. Ciągłe linie oznaczają siły przyciągania, linie przerywane oznaczają siły odpychania, a podwójne linie w każdym przypadku wskazują na bardziej dominujące siły.

Jak wskazuje górny rysunek, biegun wiodący (N) wirnika jest odpychany przez bieguny północne dwóch sąsiednich magnesów. Jednak w wskazanym położeniu magnesu wirnika te dwie siły odpychające (które oczywiście działają przeciwko sobie) nie są identyczne; silniejsza z dwóch sił (podwójna linia przerywana) przeważa nad drugą siłą i ma tendencję do przesuwania wirnika w lewo.

 

Ten ruch w lewo jest wzmacniany przez siłę przyciągania między biegunem północnym wirnika i biegunem południowym stojana u dołu przestrzeni między magnesami stojana.

Ale to nie wszystko! Zobaczmy, co dzieje się jednocześnie na drugim końcu (S) magnesu wirnika. Długość tego magnesu (około 3-1/8 cala) jest dobrana w odniesieniu do par stojana w magnesach plus przestrzeń między nimi, tak aby ponownie siły przyciągania/odpychania działały, aby przesunąć magnes wirnika w lewo. W tym przypadku biegun wirnika (S) jest przyciągany przez północne powierzchnie sąsiednich magnesów stojana, ale ze względu na krytyczne wymiarowanie wirnika, silniej przez magnes (podwójna ciągła linia), który ma tendencję do „ciągnięcia” wirnika w lewo. Przyćmiewa to mniejszy efekt „przeciągania” magnesu stojana w prawo. Tutaj również występuje dodatkowa zaleta, w tym przypadku, siły odpychania między biegunem południowym wirnika a biegunem południowym w przestrzeni między magnesami stojana.

Nie można przecenić znaczenia prawidłowego wymiarowania magnesu wirnika. Jeśli jest on zbyt długi lub zbyt krótki, może osiągnąć niepożądany stan równowagi, który zatrzyma ruch. Celem jest optymalizacja wszystkich warunków siły w celu uzyskania możliwie największego stanu braku równowagi, ale zawsze w tym samym kierunku, w którym magnes wirnika porusza się wzdłuż rzędu magnesów stojana. Jednak jeśli wirnik zostanie obrócony o 180 stopni i uruchomiony na przeciwległym końcu toru, będzie zachowywał się dokładnie w ten sam sposób, z tym wyjątkiem, że w tym przykładzie będzie się poruszał z lewej do prawej. Należy również zauważyć, że gdy wirnik jest w ruchu, ma pęd, który pomaga mu przenieść się do strefy wpływu następnej pary magnesów, gdzie otrzymuje kolejne pchanie i ciągnięcie oraz dodatkowy pęd.

Złożone siły
W tym pozornie prostym układzie magnetycznym działają oczywiście pewne bardzo złożone siły magnetyczne i w tej chwili nie jest możliwe opracowanie matematycznego modelu tego, co się faktycznie dzieje. Jednak analiza komputerowa układu, przeprowadzona przez profesora Williama Harrisona i jego współpracowników w Virginia Polytechnic Institute (Blacksburg, VA), dostarcza istotnych informacji zwrotnych, które w znacznym stopniu pomagają w optymalizacji tych złożonych sił w celu osiągnięcia możliwie najefektywniejszej konstrukcji operacyjnej.

Jak wskazuje profesor Harrison, oprócz oczywistej interakcji między dwoma biegunami magnesu wirnika i magnesów stojana, w grę wchodzi wiele innych interakcji. Magnesy stojana oddziałują na siebie nawzajem i na płytę nośną. Odległości magnesów i ich siła zmieniają się pomimo najlepszych starań producentów, aby przeprowadzić kontrolę jakości. Podczas montażu modelu roboczego nieuchronnie występują różnice między poziomymi i pionowymi przestrzeniami powietrznymi. Wszystkie te powiązane ze sobą czynniki muszą zostać zoptymalizowane, dlatego analiza komputerowa na tym etapie udoskonalania jest niezbędna. To rodzaj systemu sprzężenia zwrotnego informacji. Wraz ze zmianami wprowadzanymi w projekcie fizycznym, przeprowadzane są szybkie pomiary dynamiczne, aby sprawdzić, czy oczekiwane wyniki zostały faktycznie osiągnięte. „Nowe dane komputerowe są następnie wykorzystywane do opracowywania nowych zmian w projekcie modelu eksperymentalnego. I tak dalej, i tak dalej.

To, że na obu końcach wirnika występują zupełnie różne warunki magnetyczne, pokazują rzeczywiste dane eksperymentalne przedstawione w tabeli i powiązanym wykresie. Aby uzyskać te informacje, badacze najpierw przepuścili sondę instrumentu używanego do pomiaru natężenia pola magnetycznego nad magnesami stojana i przestrzeniami pośrednimi. Nazwiemy to poziomem „zerowym”, chociaż istnieje bardzo mała przerwa między sondą a szczytami magnesów stojana. Pomiary te w rzeczywistości wskazują, co każdy biegun magnesu wirnika „widzi” poniżej, gdy przechodzi nad magnesami stojana.

Następnie sonda jest przesuwana do pozycji tuż pod jednym z biegunów wirnika, na górze 3/8-calowej szczeliny powietrznej wirnika do stojana. Wykonuje się kolejny zestaw pomiarów strumienia magnetycznego. Procedurę powtarza się z sondą umieszczoną tuż pod drugim biegunem wirnika.

Teraz „Instynkt” może sugerować, i słusznie, że pomiary strumienia na górze i na dole szczeliny powietrznej będą się różnić. Ale jeśli „instynkt” sugeruje również, że te różnice są mniej więcej takie same w obu położeniach biegunów wirnika, to jest to wielki błąd!

Najpierw przestudiuj dwie tabele, które pokazują rzeczywiste pomiary gęstości strumienia. Zauważ, że w tym konkretnym eksperymencie całkowity strumień magnetyczny wyniósł 30 700 Gaussów (jednostka siły magnetycznej), gdy sonda była trzymana na poziomie „Zero” pod biegunem północnym magnesu, i łącznie 28 700 Gaussów, gdy sonda została przesunięta na szczyt 3/8-calowej szczeliny powietrznej. Różnica między tymi całkowitymi pomiarami wynosi 2000 Gaussów.

Podobne odczyty wykonane w szczelinie powietrznej między biegunem południowym wirnika a magnesami stojana wskazują na całkowity strumień na poziomie „zera” wynoszący 33 725 Gaussów i 24 700 Gaussów na szczycie szczeliny powietrznej. Tym razem różnica jest znacznie większa i wynosi 9025 Gaussów, czyli cztery i pół raza więcej niż na biegunie północnym! Oczywiste jest, że warunki siły magnetycznej są dalekie od identycznych na obu końcach magnesu wirnika.

Pięć środkowych par liczb z każdej tabeli hive zostało przedstawionych w formie graficznej, aby te różnice były bardziej widoczne. Na górnym wykresie „Bieguna Południowego” linia przerywana łączy odczyty poziomu „Zero” wykonane nad magnesami stojana i nad przestrzeniami powietrznymi między nimi. Punkty wzdłuż linii ciągłej wskazują porównywalne odczyty wykonane sondą tuż pod południowym biegunem wirnika. Łatwo zauważyć, że występuje średnio 43% redukcja przyciągania między wirnikiem a magnesami stojana wytworzonego przez szczelinę powietrzną. Równie prawdziwy, ale być może nie tak oczywisty, jest fakt, że występuje średnio 36% wzrost odpychania, gdy biegun południowy wirnika przechodzi nad przestrzeniami między magnesami stojana. Wzrost procentowy wydaje się mniejszy tylko dlatego, że dotyczy znacznie mniejszej wartości poziomu „Zero”.

Drugi wykres pokazuje, że zmiany są znacznie mniej dramatyczne na biegunie północnym wirnika. W tym przypadku występuje średni spadek przyciągania o 11,7% w przestrzeniach i wzrost odpychania o 2,4%, gdy biegun północny wirnika przechodzi nad magnesami stojana.

Podczas analizy danych, pamiętaj, że kolumny są inaczej oznaczone. W przypadku danych bieguna północnego, obszary magnesów stojana odpychają biegun północny wirnika, podczas gdy przestrzenie między magnesami stojana przyciągają. Warunki są dokładnie odwrotne dla bieguna południowego magnesu wirnika. Gdy biegun południowy przechodzi nad magnesem, występuje silne przyciąganie; gdy przechodzi nad przestrzenią, występuje odpychanie.

Silnik Ultimate
Silnik oparty na odkryciach Johnsona miałby niezwykle prostą konstrukcję w porównaniu do silników konwencjonalnych. Jak pokazano na schematach opracowanych na podstawie literatury patentowej Johnsona, jednostka stojana/podstawy zawierałaby pierścień rozstawionych magnesów podparty tuleją o wysokiej przenikalności magnetycznej. Trzy łukowate magnesy wirnika byłyby zamontowane w wirniku, który ma rowek na pasek do przenoszenia mocy. Wirnik jest podparty na łożyskach kulkowych na wale, który jest przykręcany lub wsuwany do jednostki stojana. Kontrola prędkości i działanie start/stop byłyby osiągane za pomocą prostych środków przesuwania wirnika w kierunku do i od sekcji stojana.

W prostych prototypowych jednostkach występuje zauważalne pulsowanie, które może być niepożądane w praktycznym silniku. Ruch można wygładzić, uważa wynalazca, po prostu stosując dwa lub więcej magnesów wirnika w układzie schodkowym, jak pokazano na innym rysunku.

Co dalej?
Dla wynalazcy Howarda Johnsona i jego źródła zasilania z magnesami trwałymi z pewnością będzie sporo kontrowersji, ale także postęp. Generator elektryczny o mocy 5000 watów zasilany silnikiem z magnesami trwałymi jest już w drodze, a Johnson ma podpisane umowy licencyjne z co najmniej czterema firmami w chwili pisania tego tekstu.

Czy w niedalekiej przyszłości zobaczymy silniki z magnesami trwałymi w samochodach? Johnson nie chce mieć nic wspólnego z Detroit w tym momencie, ponieważ, jak sam mówi: „To zbyt emocjonalne – rozbilibyśmy się o ziemię!” Wynalazca jest równie niechętny do formułowania przewidywań dotyczących innych zastosowań, głównie dlatego, że po prostu chce mieć czas na dopracowanie swoich pomysłów i, miejmy nadzieję, nakłonienie środowiska naukowego do rozważenia jego nietypowych pomysłów z bardziej otwartym umysłem.

Na przykład Johnson twierdzi, że siły magnetyczne w magnesie trwałym reprezentują nadprzewodnictwo, które jest podobne do zjawisk normalnie kojarzonych tylko z ekstremalnie zimnymi układami nadprzewodzącymi. Twierdzi, że magnes jest układem nadprzewodzącym w temperaturze pokojowej, ponieważ przepływ elektronów nie ustaje i ponieważ ten przepływ elektronów może być zmuszony do wykonania pracy. A dla tych, którzy wyśmiewają pomysł, że magnesy trwałe pracują, Johnson ma odpowiedź: „Przychodzisz z magnesem i podnosisz kawałek żelaza, a potem jakiś fizyk mówi, że nie wykonałeś żadnej pracy, ponieważ użyłeś tego magnesu. Ale przesunąłeś masę na pewną odległość. Tak? To praca wymagająca energii. Albo możesz trzymać jeden magnes w powietrzu w nieskończoność, umieszczając go nad innym magnesem zwróconymi biegunami. Fizyk będzie argumentował, że ponieważ wiąże się to z odpychaniem magnetycznym, nie jest wykonywana żadna praca. Jednak jeśli podtrzymasz ten sam obiekt powietrzem, zgodzą się w minutę, że praca jest wykonana!”

Johnson nie ma wątpliwości, że udało mu się wydobyć użyteczną energię z atomów magnesów trwałych. Ale czy to oznacza, że ​​spiny elektronów i związane z nimi zjawiska, które jego zdaniem zapewniają tę moc, zostaną ostatecznie wykorzystane? Johnson nie udaje, że zna odpowiedź: nie ja zapoczątkowałem spiny elektronów i nie wiem, jak je zatrzymać – a ty? Mogą w końcu ustać, ale to nie mój problem”.

Johnson ma jeszcze wiele praktycznych problemów do rozwiązania, aby udoskonalić swój wynalazek. Ale jego większym wyzwaniem może być uzyskanie powszechnej akceptacji swoich pomysłów przez ewidentnie nerwową społeczność naukową, w której wielu fizyków pozostaje kompulsywnie broniących prawa zachowania energii, nigdy nie zastanawiając się, czy to „prawo” naprawdę wymaga obrony.

Dylemat, przed którym stoi Johnson, nie jest tak naprawdę jego dylematem, ale raczej dylematem innych naukowców, którzy obserwowali jego prototypy. Urządzenia oczywiście działają. Ale podręczniki mówią, że nie powinny działać. A wszystko, co Johnson naprawdę mówi społeczności naukowej, to: oto zjawisko, które wydaje się przeczyć niektórym z naszych tradycyjnych przekonań. Dla naszego dobra nie odrzucajmy go od razu, ale poświęćmy czas na zrozumienie złożonych sił, które tu działają.

 

---

 

Wszystkie rysunki patentowe są pokazane powyżej;
resztę patentu można zobaczyć na stronie

www.google.com/patents/US4151431

 

gdzie znalazłem artykuł Science and Mechanics i więcej:

www.rexresearch.com/johnson/1johnson.htm

więcej informacji znajdziesz także na:
http://peswiki.com/index.php/PowerPedia:Howard_Johnson

 

Porady Toma Beardena dotyczące budowy silnika HJ

Od: „Karl”, krlbrgmnn @ mailandnews.com
Do: „Sterling D. Allan, PerenTech.com” sterlingda @ perentech.com
Wysłano: czwartek, 19 grudnia 2002, 14:01
Temat: Prawda o Howardzie Johnsonie i jego silniku

Szterling,

Tylko krótka notatka, aby dać ci znać, że rozmawiałem dziś z Tomem Beardenem i, odnośnie oświadczenia na twojej stronie internetowej przez twoje „anonimowe źródło”, które powiedziało „Howard Johnson nigdy nie był w stanie uruchomić wersji rotacyjnej. Udało mu się uruchomić tylko wersję liniową i pojawiły się pewne pytania co do jej wykonalności.”, Tom powiedział, że taka osoba nie wie, o czym mówi. Powiedziałbym, że Tom jest w najlepszej pozycji, aby to wiedzieć, ponieważ on i Howard są przyjaciółmi od dziesięcioleci, a Howard osobiście przyniósł funkcjonalny, rotacyjny PMM do domu Toma i bawili się nim przez wiele godzin. Oprócz samego Howarda, uważałbym Toma za najlepsze źródło informacji na temat PMM HJ.

Powiedział również, że Howard wciąż pracuje nad zbudowaniem kolejnego działającego urządzenia (miał wiele niepowodzeń na przestrzeni lat, po tym jak jego działające urządzenie zostało zdewastowane przez złodziei, którzy włamali się do sklepu Howarda i ukradli tylko magnesy z tego modelu, pozostawiając wiele innych materiałów wartych tysiące dolarów nietkniętych). Howard wciąż ciężko pracuje każdego dnia, mając ponad 70 lat, ale problemy zdrowotne jego żony nie dają mu spokoju. Związał się jednak z szanowanym, uczciwym biznesmenem, który go finansuje, a Howard ma teraz także młodszą pomoc do wykonywania ciężkiej pracy, która staje się dla niego coraz trudniejsza. Podsumowując, Tom ma nadzieję, że w ciągu najbliższego roku lub dwóch Howard poczyni jakieś realne postępy.

Tom wspomniał, że jest kilka kluczowych rzeczy, które każdy, kto chce skutecznie zbudować działającą maszynę HJ PMM, musi znać, a niektóre z nich są prawdopodobnie oczywiste dla bardziej doświadczonych budowniczych:

1) Najważniejszym elementem jest precyzyjna obróbka magnesów. Joe Q. Public, za pomocą swojej diamentowej piły, tnący ręcznie magnesy, ma niewielkie szanse na ukształtowanie magnesów zgodnie ze specyfikacjami krytycznymi dla lotnictwa i kosmonautyki, które są minimalnym niezbędnym minimum, a co dopiero na powtórzenie tego wyczynu kilka razy dla każdej niezbędnej części.

2) Równomierne ustawienie części jest również bardzo ważne. Jedno niewielkie przesunięcie i silnik nie będzie działał nieprzerwanie.

3) Nie wszystkie magnesy są takie same. Ta aplikacja wymaga drogich, niezwykle wysokiej jakości magnesów. Howard, aby uzyskać je taniej, kupował je w partiach po 50 tys. dolarów z Chin, gdzie można uzyskać wysoką jakość i niższą cenę.

Rozmawiałem również z pewnym dżentelmenem o nazwisku Gary Hanson, który był w kontakcie z Howardem wiele lat temu, gdy Gary próbował zbudować silnik Howarda. Howard powiedział mu, jak sądzę, większość badaczy w tej dziedzinie wie teraz, że silnik *można* zbudować bezpośrednio z patentu, ale musi być 5 lub 6 ramion, a nie tylko to, które jest pokazane jako ilustracja w patencie. Chcę się tylko upewnić, że nowicjusze to rozumieją.

Mam nadzieję, że część z tego pomogła wyjaśnić wszelkie nieporozumienia tym z nas, którzy są zainteresowani zbudowaniem funkcjonalnego HJ PMM. Moim zdaniem, jeśli chcesz zrobić to dobrze, idź do źródła (Howard) lub tak blisko, jak to możliwe (Tom). Mam nadzieję, że dzięki temu będziemy mogli sprawić, że ten silnik stanie się rzeczywistością.

Pozdrawiam, Karl

ze strony http://freeenergynews.com/Directory/Howard_Johnson_Motor/How2/Bearden_tips.htm

 

więcej informacji o silniku magnetycznym HJ – kilku konstruktorów

Lista kilku silników magnetycznych – i kilku innych na

http://www.FreeEnergyNews.com/Directory/MagneticMotors/

---

przypadek powtarzających się represji!

„Howard wciąż pracuje nad zbudowaniem kolejnego działającego egzemplarza (przez lata miał wiele niepowodzeń, po tym jak jego działający egzemplarz został zdewastowany przez złodziei, którzy włamali się do sklepu Howarda i ukradli tylko magnesy z tego modelu, pozostawiając w nienaruszonym stanie wiele innych materiałów wartych tysiące dolarów)”.

---

Oto dobrze udokumentowany przypadek mężczyzny, któremu udało się zbudować silnik z magnesem trwałym.
Rozczarowujące jest to, że magnesy są tak trudne do prawidłowego ukształtowania (?), że nawet on nie był w stanie stworzyć drugiego zestawu.
-ed

 

Biografia:
Howard Robert Johnson urodził się w 1919 roku w Pound, Virginia, USA, a zmarł 2 stycznia 2008 roku w Blacksburg, VA. Jest badaczem i wynalazcą silnika całkowicie magnetycznego, którego istnienie współczesna fizyka uważa za niemożliwe. Urządzenie generuje ruch, obrotowy lub liniowy, wyłącznie z magnesów trwałych w wirniku i stojanie, działających przeciwko sobie. W jego wynalazku (nazywanym „silnikiem z magnesami trwałymi”) wirnik z magnesami trwałymi jest napędzany magnetycznie wzdłuż ścieżki prowadzonej przez interakcję z polem w strefie strumienia ograniczonej z obu stron ścieżki przez układ magnesów trwałych stojana.

Nieoficjalny „ojciec spintroniki”, pionierski badacz Howard Johnson rozpoczął badania nad magnetyzmem w 1942 roku, będąc jeszcze studentem Uniwersytetu Vanderbilt, studiując prace Bohra dotyczące elektronów.

Pomysł silnika z magnesami trwałymi został opracowany przez Howarda Johnsona po latach 40. XX wieku.

Otrzymał patent USA nr 4151431 (G.patent; PDF) 24 kwietnia 1979 r. Główna klasyfikacja jego patentu nr 4151431 w Urzędzie Patentowym Stanów Zjednoczonych brzmi: „struktura generatora lub silnika elektrycznego, dynamoelektryczna, liniowa”.

ze strony http://peswiki.com/index.php/Howard_Johnson

 

 

 

Generator Alfreda Hubbarda

 

Samochód elektryczny Tesli

 

Tesla, Energia promienista, strona 1

 

Biografia Tesli

 

Nieznany rękopis Tesli

 

Samochód osiąga ponad 400 mil na galon   John Weston

 

Zasilaj swój samochód oparami