.
.
-ต้นหนาว-
[3 Jan]
-20.00-
ช่วงเวลาที่ต้นหนาวชอบที่สุดของวันคือยามค่ำคืน ไม่มีแสงสว่างเสียดแยงตา สรรพเสียงต่างๆ เงียบเชียบลง
น่าแปลก
ที่คราวนี้เขากลับไม่พึงพอใจกับช่วงยามที่ชื่นชอบ
อาจเป็นเพราะยามม่านราตรีโรยตัวปกคลุมผืนฟ้า ได้นำพาความไม่สบายใจอึดอัดกดทับบางอย่างมาด้วย
หงุดหงิดชะมัด
ไม่ชอบความรู้สึกที่ไม่เข้าใจเลย
กางแคนวาสแล้วลงมือร่างงาน
หวังใช้งานช่วยบรรเทาความขมุกขมัวในใจให้เจือนจางลง
-22.00-
ปกติจะเป็นปลายฝนที่มาหาต้นหนาว
ไม่บ่อยนักที่คนพี่จะเป็นฝ่ายไปหาคนน้องถึงห้อง
ปลายฝนดูแปลกใจ แต่ก็ไม่ถามอะไรและเปิดประตูให้ฝาแฝดตนเองเข้ามา
เขานิ่งฟังอีกฝ่ายเล่าอาการของเข็มทิศให้ฟัง ก่อนจะปรับอารมณ์โดยการไปนอนดูสายฟ้าและคนอื่นๆ ในกิลด์เล่นเกมแทน
ต้นหนาวคิดว่าตนเองไม่ได้หงุดหงิดงุ่นง่านเท่าเมื่อครู่
อย่างน้อยก็ยามที่มองใบหน้าเดียวกันยิ้มแย้ม หัวเราะ
"ไม่นอนด้วยกันเหรอ?"
ฝนมีสีหน้าผิดหวัง นึกว่าคืนนี้จะอยู่ด้วยกันถึงเช้า
หนาวส่ายหน้า
"ไม่เป็นไร"
เขาชาร์จแบตเต็มแล้ว
และคิดว่าคงผ่านคืนนี้ไปจนถึงเช้าได้
"ฝันดีฝน"
"ฝันดีหนาว"
คำพูดที่เอื้อนเอ่ยเหมือนยามยังเยาว์วัย
อ้อมกอดอบอุ่นที่คุ้นเคย
รึเปล่านะ?
"..."
ฝนรู้สึกว่าหนาวกอดแน่นกว่าที่เคย
-23.59-
ไม่มีสมาธิเลย
ต้นหนาวกดข้อความส่งหาคนๆ นึงโดยไม่รู้ตัว
Ton Nao : ตั้ง
หากปลายทางมองข้อความพอดี คงเห็นขึ้นว่ากำลังพิมพ์สักระยะ
น่าแปลกสำหรับคนที่มักจะพิมพ์ไว
Ton Nao : บรรยากาศวันนี้ดูแปลกจัง
.
.
Ton Nao : เรากลัว
[4 Jan]
-00.10-
เหลือบมองช่องแชทหนึ่งครั้ง
ยังไม่อ่าน ยังไม่ตอบ
ตั้งค่ายเป็นมนุษย์กลางคืน
คงจะกำลังทำงานติดพันอยู่ล่ะมั้ง
ไม่เป็นไร
ต้นหนาวหันกลับไปทำงานต่อ
.
.
ไม่เป็นไร
-01.00-
ร่างเล็กนอนหมอบอยู่บนเตียง จ้องมองมือถือข้างตัวไม่วางตา
มันยังคงเป็นช่องแชทของคนเดิม
คนเดิม
เช่นเดิม
เหมือนเดิม
อีกฝ่ายยังคงไม่แม้แต่จะอ่านข้อความ
ความหงุดหงิดเริ่มก่อตัวในใจ
...
พอๆ ก็ความไม่สบายใจที่เพิ่งสงบไปหลังคุยกับแฝดคนน้อง
ไม่ชอบเลย
ไม่ชอบเลย
อ่านสิ
ตอบเราหน่อย
ความเงียบสงบที่เขาชื่นชอบ
ก้าวข้ามเส้นกั้น
และกลายเป็นความเงียบงันอันวังเวง
ต้นหนาวนอนขดตัว
ไม่ชอบเลย...
-01.30-
อีกฝ่ายอาจจะหลับไปแล้ว เขาอาจหลับไวกว่าทุกที
แต่ถึงกระนั้น ต้นหนาวก็ยังมายืนอยู่ด้านหน้าห้องที่สูงขึ้นไปสองชั้น รอคอยแม้ไม่รู้ว่าเจ้าของห้องจะมาเปิดไหม
ก๊อก ก๊อก
"อยู่ไหม"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ตั้ง เปิดประตูให้เราหน่อย"
เงียบ
ก๊อกๆๆ
"เธอ"
"...ตอบเราหน่อย"
"..."
"......."
-07.00-
สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้แสงสว่างส่องแยงตาแต่เขากลับไม่หงุดหงิด
ความอบอุ่นอาบย้อมไปทั่วร่าง
ผ่อนลมหายใจ
ในที่สุดก็ "ปกติ" สักที
.
.
...รึเปล่านะ?
.
.
.
.
.
ตั้งค่ายไม่อยู่ในห้อง
นี่คือการรับรู้แรกของต้นหนาว หลังจากที่รู้สึกผิดสังเกตจนไปขอให้ผู้ดูแลตึกใช้กุญแจสำรองเปิดห้องให้
ของทุกอย่างยังวางที่เดิม
อย่างน้อยก็ในความทรงจำล่าสุดที่เขามาเยือนห้องนี้
แม้จะดูแปลกๆ ที่ของบางอย่างที่ควรพกติดตัว เจ้าของห้องไม่ได้เอาด้วย ราวกับรีบร้อน
แต่ก็ไม่มีไรมากกว่านั้น
ค่อยขอโทษที่บุ่มบ่ามเข้ามาแล้วกัน...
แต่สุดท้ายความตั้งใจนี้
ก็ไม่มีโอกาสทำ
.
.
การรับรู้ต่อมาคือปลายฝนและรูมเมทอย่างเฮียสินก็ไม่อยู่ที่ห้อง
ไม่มีเฮียพู่
ไม่มีสายฟ้า ไม่มีเจตน์ ไม่มีลูคัส
คราวนี้มันมากกว่าความรู้สึกแปลก
ความว้าวุ่นกระวนกระวายกลับมาเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง
มีเหตุผลมากกว่าหนึ่งข้อที่ตั้งค่ายจะออกไปด้านนอกกระทันหัน
มีเหตุผลมากกว่าหนึ่งข้อที่เฮียพู่จะไปไหนโดยไม่ได้บอกเขา
มีเหตุผลมากกว่าหนึ่งข้อที่สายฟ้าจะติดต่อไม่ได้
แต่ไม่มีเหตุผลแม้แต่ครึ่งข้อ
ที่ปลายฝนจะไปไหนโดย ไม่มีต้นหนาว
แต่ถึงกระนั้น
เขาก็ยังทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
ทำอะไรไม่ได้เลย
นอกจากรอคอย
.
.
หนึ่งวันผ่านไป
ทุกคนก็ยังไม่กลับมา
ต้นหนาวโทรไปบอกที่บ้าน และที่บ้านก็พาไปแจ้งความคนหาย
'เด็กๆ อาจจะหนีเที่ยวก็ได้'
ตำรวจบอกแบบนั้น เรียกสายตาไม่พอใจจากครอบครัวสิริปัญจทรัพย์
เพราะพวกเขารู้ว่าลูกและหลานชายไม่มีทางทำแบบนั้น
.
.
เขาอยากตามหาทุกคน
แต่ไม่มีทั้งเบาะแส และคำใบ้
ก็เหมือนกับงมเข็มในมหาสมุทร
มืดมิด อ้างว้าง เย็นเฉียบ
มองไม่เห็นทาง
...หายใจไม่ออก
[7 Jan]
เป็นอีกวันที่ต้นหนาวเหยียบเข้ามาในห้องตั้งค่าย
จนมันแทบจะเป็นกิจวัตรประจำวัน
ข้าวของของเจ้าของห้องยังอยู่ที่เดิม
แสดงว่ายังไม่กลับมา
เพราะไม่อยากให้เจ้าเม่นกลับมาจมกองฝุ่น เขาเลยแวะมาปัดฝุ่นให้เป็นครั้งคราว โดยระมัดระวังให้ของขยับน้อยที่สุด
เดี๋ยวโดนบ่น
ก็เดี๋ยวนายก็กลับมานี่?
[8 Jan]
บางครั้งที่เผลอผลอยหลับไป
คล้ายได้กลิ่นกาแฟกรุ่นในอากาศ
แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
ยังคงมีเพียงเขาคนเดียว
'ถ้าการที่เราอยู่กับเธอจะทำให้บาดแผลเหวอะลึกกว่าเดิม'
'เธอจะยังให้เราอยู่ไหม'
เธอบอกว่าให้เราอยู่
งั้นเราก็จะอยู่
เพราะงั้นเธอจะต้องกลับมา
เธอตกลงแล้ว
เธอต้องให้เราอยู่ข้างๆ สิ?
[10 Jan]
ปกติกลางคืนมันเงียบขนาดนี้เลยเหรอ
ปกติมันเหงาขนาดนี้?
ปกติมันหนาวขนาดนี้?
ราวกับลมหนาวหอบพัดเกล็ดน้ำแข็งเข้ามาปกคลุม
เธออยู่ไหน
เราต้องรอนานขนาดไหน
'ถ้าต้องการเวลา'
'เราก็รอ'
เรารอ
เรารออยู่
แต่เมื่อไหร่การรอคอยจะจบลงเสียที
[11 Jan]
ตำรวจโทรมาบอกว่ายังคงไม่พบคนที่หายตัวไป
"ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วครับ"
"ครอบครัวอาจต้องเผื่อใจไว้"
เผื่อใจ เผื่อใจอะไร
ม๊ากับใจเอยเริ่มร้องไห้
ป๊ากอดปลอบทั้งคู่ไว้ด้วยสีหน้ากังวล
มีเพียงเขาที่ยังมีสีหน้าเรียบเฉย
ฝน? ตั้ง? เฮียพู่? สัน?
สายฟ้า? เจตน์? คัส?
เฮียทิด? น้องเปลว?
ทุกคน
อยู่ไหน?
'ต่อให้เราไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเรารักใครเป็นไหม?'
อยู่
'ต่อให้เราถนอมอะไรใครไม่เป็น?'
เราอยู่ตรงนี้
'อยู่กับเรา จะเจ็บ ก็ยังจะยืนยันคำเดิม?'
เรารออยู่ตรงนี้
เรายอม
[14 Jan]
กลิ่นกาแฟยังคงลอยอวลในห้อง
คิดไปเอง
ก็แค่คิดไปเอง
มีเพียงการคิดแบบนี้
ตอนที่ลืมตาขึ้นมาเผชิญความจริงจึงจะไม่เจ็บปวดทรมานจนเกินไป
'เรามายืนตรงนี้'
'...'
'คำตอบยังไม่ชัดสำหรับเธอเหรอ'
เราตอบแล้ว
เราตอบเธอด้วยการกระทำ
เราตอบเธอด้วยการรอคอย
เราตอบเธอด้วยการหยุดรอที่เดิม
แล้วคำตอบของเธอ
คืออะไร?
[15 Jan]
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
แม้บางครั้งจะสงสัย
แม้บางครั้งจะสับสน
แม้บางครั้งจะแอบไม่มั่นใจ
แต่ทุกครั้ง
เขายังเชื่อว่าคุณจะกลับมา
จนกระทั่งวันนั้น
วันที่ใครต่อหลายคนกลับมาพร้อมกับความจริง
ความจริง
ที่ราวกับผ่าเปรี้ยงลงกลางใจ
ความจริง
ว่าพวกคุณไม่กลับมา
ความจริง
...ว่าเหลือเพียงเขาตัวคนเดียว
'..ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร ถ้าเธอกล้าผลักเรา...ผลักฉันออกไปอีก'
'ฉันเอาเธอตายแน่'
เราไม่ได้ผลัก
ไม่ได้ผลักเธอแล้ว
เราไม่ได้ทิ้งเธอ
ไม่ได้ทิ้ง
แล้วเธอ
.
.
ทิ้งเราทำไม?
ตอบเราดิ
.
.
ถ้าเธอเป็นกุหลาบ
เขาจะขุดเธอไปปลูกในที่ของตัวเอง
ไม่ให้ทั้งใครเข้ามา
และไม่อนุญาตให้เธอออกไป
.
.
ดอกกุหลาบที่เธอขุดไปปลูกในที่ของเธอเอง
มันจะเติบโตได้อย่างไร
ใครก็เข้าไปไม่ได้
ดอกกุหลาบเองก็ออกมาไม่ได้