Yaşamın anlamsızlığı üzerine gecemi doldurmak için yazmış olduğum yazıyı okumaya hoş geldin. Yaşam ve yaşantılar, doğrular ve yanlışlar gibi her zaman bir gram mutluluğu kovalamak için yaptığımız yanlışlar... Ne acınası, ne garip. Doğrular ile kendi ödülümüzü, yanlışlar ile kendi cezamızı veren bir Tanrı değil miyiz? Kendimizin tanrısı, elinde özgürlüğü dahi olmayan aciz bir Tanrı. Yahve değiliz, gücümüz de bilgimiz de bir yere kadar. Aciz insanlar, iki seçenek arasında olan insanlar belki de. Buna göre de her insan acizdir ve bir o kadar acınası. Mutluluğu ararken mutlu olduğunu düşünen, aptal hayvanlar... Mutsuzlukla mutlu olmayı bir anlayamadılar, bilmek istemediler korkak gibi hep kaçtılar. Zaman geçti, yıllar, aylar, haftalar, günler ve saatler birbirini kovaladı, sonunda büyük buhran ve büyük bir hezimet olan bir yaşantı bıraktık arkamızda. Gelecek nesiller bizim demedik, geçmiş nesil olacağız demedik. Bir ideal veya düşünceyi benimseyemedik, biz birşeyler edemedik ve bu hayattan gittik. Her şeyin saçma ve anlamsız olduğunu ama yaşamamız gerektiğini öğrenmek istemedik. Belki de korktuk, merağımız ile olan mücadeleyi kaybedeceğimizden olsa gerek. Permisist, nihilist veya absürdist mi olmak gerek? Gerek değil, mutlu hissettiğimiz mutsuzluğu benimsemek gerek. Geçmişimizden övünüp istikbali benimsemek, vaatler ile icraatleri bir etmek gerek. Luka, Yuhanna, Matta, Markos, Tevrat, Kur'an, Apateizm, Teizm, Ateizm, Agnostisizm, Deizm, Panteizm veasire dediğimiz inançlar veya düşüncelere sığınma ihtiyacı duyuyor ve tanrısal boşluğumuzu inanmayarak dile getirerek de anabiliyoruz. İnsanlık uygarlığı geçmiş çağlardan beri inanmak, topluma ayak uydurmak, benimsenmek ve bir o kadar da mutluluğu arzuluyor. Ne acınası, acınası insanlarız ve bir ömür öyle kalacağız. Neyse aklıma birşey gelmiyor, iyi geceler. Saygılarımla Batur Çalışgüven.