အပိုင်း (၁၀)
နံနက်စောစော စက်ရုံရှေ့မြေကွက်လပ်မှာ မိန်းခလေးအယောက် ငါးဆယ်ဟာ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေကြပါတယ်။ အထမ်းအပိုးတွက် ဝယ်ထားတဲ့ ယောင်္ကျားလေး အယောက် ၃၀ ကတော့ ပစ္စည်းတွေ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လုပ်နေရပြီး သူတို့ကို လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုနဲ့ ဝတ်ရတီလှိုင်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော် နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မယ် နှင့် ခက် က စောင့်ကြပ်နေကြပါတယ်။ ဝတ်ရတီလှိုင်နဲ့ မိုးကတော့ မိန်းခလေးအုပ်စုနဲ့ အတူတူရှိနေပါတယ်။ လှိုင်က လေ့ကျင့်ခန်းဆိုပြီး မိန်းခလေးအုပ်စုကို ဒိုက်အခါ ၁ရာ ပြည့်အောင် ထိုးခိုင်းပါတယ်။ ဖားခုန်ခုန်ခိုင်းတယ်။ မြေကွက်လပ်မှာ ပတ်ပြေးခိုင်းတယ်။ အကုန်လုံး ချွေးတွေတသီးသီးကျပြီး မောဟိုက်နေကြပါပြီ။ လှိုင်အတွက် အလုပ်ပြီးမြောက်ခြင်းက အဓိကမကျဘဲ သူမစိတ်ထဲရှိသလို လုပ်ခြင်းသည်သာ အဓိကကျတာမို့ ဘာမှသိပ် ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ အလုပ်အော်ဒါများလာခဲ ပြဿနာမရှိဘူးလေ၊ အလုပ်သမားတွေကို အနားမပေးဘဲ လုပ်ခိုင်းရုံပေါ့။ သူမက သူတို့အားလုံးကို ဝယ်ထားတာဘဲလေ။
—----
အားလုံးဘဲ ညနေကျ လစာထုတ်မယ်နော်။ ခက်က လာဆော်ဩသွားပြီး လှိုင်ရှိတဲ့ အခန်းကို ပြန်သွားတယ်။ အလုပ်လုပ်နေတဲ့သူအားလုံး အားပြတ်သလိုဖြစ်သွားတယ်။ လစာထုတ်တယ်ဆိုတာ တကယ်က ငွေထုတ်ပေးတာမှဟုတ်တာ၊ ဒီတလလုံးမှာရှိတဲ့ လှိုင်မကျေနပ်တဲ့ အချက်တွေကိုပြောပြီး ကြိမ်ဒဏ်ပေးတဲ့ အစီအစဉ်လေ။ အတွင်းခန်းက မိန်းခလေး အယောက် ၅၀ လဲ အဲ့နေ့မှာ အရိုက်ခံရလို့ အော်ဟစ်တောင်းပန်နေကြသလို၊ အပြင်က ယောင်္ကျားလေးတွေလဲ ယောင်္ကျားတန်မဲ့ မျက်ရည်ကျလောက်အောင်ကို အရိုက်ခံကြတာပါ။ လစာထုတ်တဲ့ညနဲ့ နောက်တစ်နေ့ကတော့ အော်သံတွေညံတဲ့နေ့ပါဘဲ။
လှိုင်က တစ်ယောက်ချင်းစီကို နာမည်ခေါ်ပြီး ရှေ့ထွက်ခိုင်းတယ်။ ပြီးရင် သူမက အပြစ်လုပ်ထားတာတွေကို မမောနိုင်မပန်းနိုင် စိတ်ရှည်ရှည်ပြောတယ်။ ပြီးရင် ဝါယာကြိုးလိမ်ထားတာနဲ့ သူမကိုယ်တိုက်ရိုက်တယ်။ တင်ပါးနဲ့ ကျောတွေကို အရိုက်များပါတယ်။ တချို့တလေကိုတော့ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်တယ်။ ရင်ဘတ်ကို အရိုက်ခံရချိန် ရင်သားနုနုကို အထိခံလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သာမာန်ထပ် ပိုနာကျင်ကြရပါတယ်။ အားလုံးထဲမှာ စပယ်ရှယ်လစ်ကတော့ ဝတ်ရည်ပါ။ အမြဲအိပ်ငိုက်တတ်တဲ့ သူမအတွက် အပြစ်ဒဏ်က အဖုတ်ထဲကို ဖယောင်းစက်ချခြင်းပါ။ မိန်းခလေးတွေအကုန်လုံး ဝတ်ရည်ရဲ့ အဖြစ်ကိုကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်နေကြရမြဲပါ။ ဖယောင်းစက်တွေက ဝတ်ရည်ရဲ့အဖုတ်ကို အပေါက်ပါ ပိတ်သွားတာပါ။ ပြီးရင် လှိုင်က ဝတ်ရည်ရဲ့ဖင်ပေါက်လေးကို ထပ်ပိတ်ပြန်ပါတယ်။ ပြီးနောက် နို့သီးထိပ်။ အရင်စစတုန်းကတော့ ဝတ်ရည် အာပြဲကြီးနဲ့အော်ခွင့်ရပေမယ့် လှိုင်က နောက်ပိုင်းကျ သူမရဲ့အတွင်းခံကို ဝတ်ရည်ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေးထားတော့ ဝတ်ရည်မှာ မအော်နိုင်တော့ပါဘူး။ အော်ပေမယ့်လဲ အသံထွက်မလာတော့ပါဘူး။
လှိုင်နဲ့နေရတာက Home App ရဲ့ အဆောင်မှာ နေရတာထက်သာပါတယ်။ အဆောင်မှာဆို ယောင်္ကျားလေးတွေနဲ့ တွဲနေရပေမယ့် ဒီမှာကတော့ မိန်းခလေးသီးသန့်ပါ။ လှိုင်က နာအောင် အပြစ်ပေးမှုတွေ၊ အရှက်ရအောင် အပြစ်ပေးမှုတွေ လုပ်ပေမယ့် အဆောင်မှာတုန်းကလို သေးသောက်ရတာ၊ ချီးစားရတာတွေ မရှိပါဘူး။ အဓိကကတော့ ချီးမစားရတော့တာ အတော်ကြာပါပြီ။ အားလုံးက အဲ့ဘဝက လွတ်ခဲ့ရတဲ့အတွက်တော့ ပျော်ရပါတယ်။ လှိုင်က စိတ်ထားလဲ အဲ့လောက် မဆိုးပါဘူး။ အလုပ်သမားတွေကို သူမ Shopping ထွက်ရင် မုန့်တွေ အများကြီး ဝယ်လာပေးတတ်ပြီး နည်းနည်းချင်းစီး ကျွေးပါတယ်။ အပြင်လောကနဲ့ အဆက်အသွယ်ပြတ်နေတဲ့ သူတွေအတွက်တော့ လှိုင်ရဲ့လုပ်ဆောင်ပေးမှုတွေဟာ လမင်းလို့ နွေးထွေးအေးမြစေပါတယ်။ လှိုင်က မိန်းခလေးအခန်းမှာရော၊ ယောင်္ကျားလေးအခန်းမှာပါ TV တစ်လုံးစီ ထားပေးထားပြီး စလောင်းလဲတပ်ပေးထားတာမို့ Channel အစုံကို ညစဉ်ကြည့်ခွင့်ရပါတယ်။ ကောင်းကောင်းတော့ ကြည့်ခွင့်ပေးတာမဟုတ်ပါဘူး။ ယောင်္ကျားလေးဆို TV တစ်နာရီအတွက် ဒိုက် 100 ထိုးရပြီး၊ မိန်းခလေးတွေကတော့ ထိုင်ထ အခါ 100 ပါ။
လှိုင့်ရဲ့စနစ်က အဲ့လိုသွားတာ။ ကိစ္စတစ်ခုလုပ်မယ်ဆိုတိုင်း တခုပြန်ပေးရတယ်။ အလုပ်ချိန်မှာ အိမ်သာတစ်ခါသွားရင် ထိုင်ထ 10 ခါ။ နေ့လည်စာ ထမင်းစားခန်းမဝင်ခင် ထိုင်ထ အခါ ၂၀၊ ညစာအချိန်လဲ အဲ့တိုင်းဘဲ။ နံနက်စာကိုတော့ ပေါင်မုန့်ကြမ်းနဲ့ နို့မှုန့် ဖျော်ထားတာနဲ့ ကျွေးတယ်။
ယောင်္ကျားလေးတွေက မိန်းခလေးတွေကို အဝတ်အစားမပါဘဲ သိပ်မမြင်ရကြဘူး။ Home App မှာတုန်းကလို မဟုတ်ဘဲ အားလုံးကို အဝတ်အစားနဲ့ဘဲ မြင်ကြရတယ်။ အရမ်းဗူးချင်ရင်တော့ သေချာလိုက်ကြည့်ပြီး ဗူးလို့ရတယ်။ ဘာလို့ဆို လှိုင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ အတွင်းခံထုတ်မပေးထားလို့ဘဲ။ အင်္ကျီလက်ရှည်၊ ဘောင်းဘီအရှည်တွေနဲ့ချည်းဘဲ ဆိုတော့ ဗူးချင်တဲ့ယောင်္ကျားလေးတွေဟာ အရင် Home App လက်အောက်မှာ နေခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်တမ်းတပြီး လက်သုံးပြီးဘဲ စိတ်အာသာဖြေကြရရှာတယ်။
အချိန်တွေ ကုန်တာမြန်တယ်။ ပြည်တွင်းမှာရှိတဲ့ စစ်ပွဲမီးက ဟုန်းဟုန်းတောက်နေတယ်။ လှိုင်တို့လို ဗိုလ်ချုပ်ကြီး သားသမီးတွေက အာရှတခွင်ကို လုံခြုံစွာ သွားလာနိုင်ပြီး ပြည်တွင်းမှာလဲ ဘား၊ ကလပ် တွေနဲ့ ပြန်ကဲနေနိုင်ကြပြီ။
—------
ဝတ်ရတီလှိုင် ဆိုတာ သိပ် ဆန်းကျယ်တဲ့မိန်းခလေး၊ အခုလဲ ကြည့်လေ အလုပ်သမားတွေတောင် သေလောက်အောင်ကြောက်တဲ့ ငါးလိပ်ကျောက်အမြှီးနဲ့ သူမက အရိုက်ခံနေတယ်။ သူမ အမိန့်နဲ့ မယ်၊ ခက်၊ မိုး တို့က ဝိုင်းရိုက်ပေးနေကြတယ်။ သူမရဲ့ ကျောကုန်းနဲ့ တင်ပါးမှာ သွေးတွေတောင် စီးကျနေတယ်။ သူမပါးစပ်မှာ မိုး မနေ့က တနေကုန်ဝတ်ထားတဲ့ အတွင်းခံလေးစို့ထားတယ်။ မိုးကို မနေ့က သေးပေါက်ပြီးရင် ရေမဆေးနဲ့ အတွင်းခံပြန်တန်းဝတ်ဖို့ကို သူမကိုယ်တိုင် သေချာမှာခဲ့တာ။ အဲ့ဒါမို့ လှိုင်ပါးစပ်ထဲက မိုးရဲ့ အတွင်းခံက မိုးရဲ့သေးနံ့လေးတွေ ထုံမွှန်းလို့နေပါတယ်။ နာကျင်လွန်းလို့ လှိုင်မျက်ရည်တွေလဲကျနေပါတယ်။ လှိုင်မျက်နှာမှာ မျက်နှာ၊ နှပ်ချီးရည်တွေနဲ့ ညစ်ပတ်နေပါတယ်။ လှိုင့်အကြောင်းကိုသိတဲ့ မိုး၊ မယ်၊ ခက် တို့ သုံးယောက်က လှိုင်ပြောထားတဲ့အတိုင်း တစ်ယောက်တစ်ချက်နဲ့ တချက် ၃၀ ပြည့်အောင် ရိုက်နေကြပါတယ်။ ပုံမှန်အပြစ်ပေးခံရတဲ့သူတွေတောင် အချက် 20 ဆိုတာ ထန်ကုန်ပါ။
ဒါ့အပြင်လှိုင်က အလုပ်သမား ၅၀ ရှေ့မှာ သူမကိုယ် သူမ ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ အရိုက်ခံနေခြင်းပါ။ အလုပ်သမားတွေက သူတို့ဆီ လှိုင် ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ ဝင်လာတာကို မြင်ကတည်းက အထူးအဆန်းဖြစ်နေတာပါ။ ပုံမှန်ဆို လှိုင်က နွေးတဲ့အင်္ကျီထူထူတွေကို ဝတ်ပြီး အမြဲကျော့နေအောင် ထိုင်နေလေ့ရှိသူပါ။
လှိုင့်ကို မိုးတို့ သုံးယောက်က ခေါ်ဆောင်လာပြီး အလုပ်သမားတွေရှေ့က တုတ်တန်းမှာ နဂိုထဲကရှိပြီးသား ကြိုးနဲ့ လှိုင့်လက်တွေကို ပူးချည်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးနောက် မယ်က အလုပ်သမားတွေကို အလုပ်တွေရပ်ပြီး ဒီအပြစ်သား အပြစ်ပေးခံနေရတာကို ကြည့်ပါဆိုပြီး ဆော်ဩပါတယ်။ ဒီအခန်းထဲမှာက မိန်းခလေးတွေချည်းပါဘဲ ဘယ်ယောင်္ကျားလေးမှ ဒီထဲ ဝင်ခွင့်မရှိပါဘူး။ အစောင့်တွေတောင် ဝင်ခွင့်မရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့်လဲ လှိုင့်ကို အရှက်မဲ့စွာ ဒီလိုကြီး သူတို့ရှေ့ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူမတို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ လှိုင့်အလုပ်မှာ လုပ်နေခဲ့တာ တစ်နှစ်နီးပါးရှိခဲ့ပေမယ့် ဒီအခြေအနေဟာ ပထမဦးဆုံးပါဘဲ။ မိုး၊ မယ်၊ သက် တို့ကတော့ ဒီ အခြေအနေဟာ သူမတို့အတွက် ပထမဦးဆုံးမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အလုပ်သမားတွေ အများကြရှေ့မှာ လှိုင့်ကို အပြစ်ပေးရခြင်းကတော့ ဒါပထမဦးဆုံးပါဘဲ။