Masoński rząd światowy

 

Komisja Trójstronna - jej istota, działanie i członkowie...

 

 
Komisja Trójstronna

Nie ma chyba w Polsce osoby, która nie spotkałaby się z takimi terminami, jak "nowy porządek świata", "globalizm", "światowy rząd", "globalne państwo". Gdy je słyszymy, zastanawiamy się, czy te sformułowania mają jakieś odniesienie do rzeczywistości.
W zasadzie nigdy nie negowano istnienia takich organizacji i stowarzyszeń, jak Rada Stosunków Międzynarodowych, Grupa Bilderberg i Komisja Trójstronna. Zawsze jednak media głównego nurtu i wykreowane przez nie autorytety próbowały bagatelizować znaczenie tych ugrupowań, przedstawiając je jako zwykłe kluby towarzyskie dla możnych tego świata lub co najwyżej altruistyczne stowarzyszenia, które chcą jedynie szczęścia całej ludzkości. Mamy więc wierzyć, że organizacje te pragną tylko rozprzestrzenić na cały świat ideologię globalizmu oraz pomóc rządom poszczególnych krajów wcielić jej zasady w życie jako antidotum na wszystkie bolączki współczesnego świata. Oczywiście, każdy, kto twierdzi, że mamy tutaj do czynienia z quasi-rządem o światowym zasięgu, który chce narzucić całej światowej społeczności totalitarne zniewolenie, jest przedstawiany jako wyznawca spiskowej teorii dziejów.
A jednak, analizując listę członków Komisji Trójstronnej oraz wypowiedzi jej ideologów, widzimy, że nie mamy tutaj do czynienia ze snobistycznym towarzystwem wzajemnej adoracji, lecz z grupą najbardziej wpływowych ludzi na świecie, których celem jest wcielenie w życie bardzo konkretnych projektów. Ich zrealizowanie byłoby znaczącą i w dalszej perspektywie niepożądaną ingerencją w życie całej światowej społeczności. W związku z tym zasadne jest, ze względu na zaangażowanie w jej prace czynnych polityków, jak i cele sprecyzowane przez uczestniczących w jej pracach ideologów, określanie Komisji Trójstronnej mianem nieformalnego światowego rządu.
Z naszego punktu widzenia warto zwrócić uwagę na osoby reprezentujące Polskę w pracach Komisji Trójstronnej, które w większości są powiązane z Platformą Obywatelską. We władzach Komisji zasiada stojący na czele Rady Programowej PO Andrzej Olechowski, który zdecydowanie opowiada się przeciwko suwerennym państwom. Jego zdaniem, powinny one przekazywać swoje prerogatywy instytucjom ponadpaństwowym. Można więc domniemywać, że niedoszły rząd Platformy Obywatelskiej, w którym zarezerwowała dla Prawa i Sprawiedliwości rolę listka figowego, miał działać na rzecz ustanowienia nowego światowego porządku. Być może tym należy wytłumaczyć pozornie niezrozumiałe zacietrzewienie Platformy, która chciała decydować o rządach w Polsce bez względu na wynik wyborów.


Komisja Trójstronna i Klub Bilderberg

Gdy zajrzymy do jakiejkolwiek dobrze udokumentowanej książki poświęconej masonerii światowej, w każdym przypadku znajdziemy informacje o Komisji Trójstronnej oraz o Klubie Bilderberg. Jako przykład niech posłużą dwie publikacje: praca Juana Antonio Cervery pt. "Pajęczyna władzy" i rozprawa Texe Marrsa "Tajna władza świata".
Marrs skupia swoją uwagę na zrzeszającym wielkich finansistów i polityków masońskim bractwie "Czaszki i Piszczeli". Organizacja ta została założona w 1832 r. na uniwersytecie Yale, gdy w całych Stanach Zjednoczonych zapanowało oburzenie w związku z morderstwem, jakiego masoneria dokonała na Williamie Morganie - człowieku, który porzucił szeregi masońskie i zdemaskował w swojej książce wierzenia i cele wolnomularstwa. "Czaszka i Piszczele" zaczęła skupiać elity bractwa, stroniąc od nazewnictwa i symboliki masońskiej, by nie kojarzono jej ze skompromitowanym stowarzyszeniem. Cel tej organizacji został wpisany w jej motto, które, nota bene, udało się masonom umieścić również na banknocie jednodolarowym - "Novus Ordo Saeculorum" ("Nowy Porządek Świata"). Organizacja zbudowała na terenie przyległym do Uniwersytetu Yale olbrzymi budynek bez okien, który nazwano "Grobowcem". Co roku spośród studentów Yale wybierano Rycerzy - piętnastu najzdolniejszych mężczyzn reprezentujących "właściwe" poglądy i pochodzących z najbogatszych, najbardziej wpływowych rodzin. Ludzie ci po studiach mieli stać się Patriarchami Zakonu - obejmować władzę i kształtować Nowy Porządek Świata. Na ich dodatkowe kształcenie, utrzymanie i stypendia przeznaczono 54 miliony dolarów. "Grobowiec" obsługiwany był przez całą armię personelu, kucharzy i służby. Wśród osób należących do "Czaszki i Piszczeli" Marrs wymienia między innymi Archibalda MacLeischa - założyciela UNESCO, Henry'ego Luce - szefa magazynów "Time" i "Life", George'a Busha seniora, Johna Kerry'ego, senatora demokratę, który kandydował na prezydenta USA.
Marrs, odwołując się do licznych publikacji, poświęca wiele miejsca w swojej książce dla udowodnienia, że "Czaszka i Piszczele" to nie tylko organizacja polityczna, lecz także gnostycka, okultystyczna i satanistyczna. Opisuje satanistyczne rytuały wtajemniczania jej członków.
Pisząc o jej aktywności gospodarczej i politycznej, Marrs stwierdza: "'Czaszka i Piszczele' trzyma amerykańską politykę zagraniczną w żelaznym uścisku. Starszyzna Zakonu Bractwa zajęła ważne i wpływowe stanowiska w dwóch organizacjach, które dyktują cele polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych: w Komisji Trójstronnej i Radzie Stosunków z Zagranicą".
Dalej pisze: "Komisja Trójstronna jest polem aktywnej działalności dla piszczelowców. T.J. Richardson Dilworth (piszczelowiec z 1938 roku) jest nie tylko członkiem tej komisji, ale także prezydentem Rockefeller Family Associates (Współpracownicy Rodziny Rockefellerów). Zarządza więc olbrzymim finansowym imperium Rockefellera. Biuro Dilwortha mieści się w pokoju 3600 w sławnym budynku Rockefellera w Nowym Jorku. Jak już wspomniałem, bogaty szef Dilwortha, Dawid Rockefeller założył Komisję Trójstronną".
W książce Cervery zawierającej charakterystykę światowych struktur masońskich znajdujemy dwa rozdziały poświęcone działalności Komisji Trójstronnej. Czytamy tam między innymi: "Komisja ta podobnie jak Klub Bilderberg składa się ze starannie wyselekcjonowanych 200 osób. (...) Należy przypuszczać, że jeżeli chodzi o prezentację na zewnątrz, to porzucono element tajności, który jest utrzymywany w innych elitarnych grupach świata kapitalistycznego. Nie wiadomo jednak, czy to oznacza porzucenie zasad działania masonerii, albo służy do ukrycia decyzji podejmowanych w mroku loży. Dopiero wybranie członka Komisji Trójstronnej Jimmy'ego Cartera spowodowało zainteresowanie środków masowego przekazu tą organizacją".
Cervera cytuje oficjalne oświadczenie George'a Franklina, w którym czytamy: "Komisja Trójstronna była pomysłem Dawida Rockefellera, ale prawdziwym architektem tej idei był Zbigniew Brzeziński".
Pisze też: "W broszurce Komisji Trójstronnej jest teza, że jest ona narzędziem operacyjnym Establishmentu. (...) Celem jest utrzymanie na zawsze, bez żadnej opozycji, całkowitej władzy. Receptą na to jest rząd globalny. Aby to osiągnąć, należy przekonać kraje rozwinięte, że muszą współpracować i zapomnieć o różnicach ideologicznych, o drobiazgach, jeżeli chcą korzystać z postępu i konsumpcji. Współpraca bardzo dziwna: pozbycie się nacjonalizmów, zredukowanie demokracji, kontrola środków informacji."
W dniu 7 maja 2004 r. odbyło się kolejne spotkanie Komisji Trójstronnej, tym razem w Warszawie. Z tej okazji "Rzeczpospolita" zamieściła kilka materiałów. Pierwszy z nich, autorstwa Zbigniewa Brzezińskiego, ukazał się 10 maja tegoż roku. Z towarzyszącej mu krótkiej notki redakcyjnej można się było dowiedzieć, że w konferencji udział biorą między innymi: Henry Kissinger, Zbigniew Brzeziński, Leszek Kołakowski, były prezydent Meksyku Ernesto Zedillo oraz parlamentarzyści z licznych krajów, Parlamentu Europejskiego i Kongresu USA, oraz że członkami Polskiej Grupy Komisji Trójstronnej są: Andrzej Olechowski, Jerzy Baczyński ("Polityka"), Wanda Rapaczyńska (Agora), o. Maciej Zięba OP oraz Zbigniew Wróbel, ówczesny prezes zarządu PKN Orlen, jak również Marek Belka ("który na czas pełnienia funkcji publicznej musiał zawiesić swoje członkostwo w Komisji"). Inicjatorem Klubu Bilderberg był Józef Retinger, jeden z najbardziej znanych i wpływowych masonów w historii, członek loży B'nei B'rith skupiającej wyłącznie Żydów. Jednym z najważniejszych spotkań tej organizacji był zjazd w 1991 roku. Obrady otworzył David Rockefeller, a więc człowiek będący założycielem Komisji Trójstronnej. Podczas tego spotkania, jak dowiadujemy się z książki Marrsa, powiedział między innym: "Jesteśmy wdzięczni gazetom 'Washington Post', 'The New York Times', magazynowi 'Time' i innym czasopismom oraz ich dyrektorom, którzy brali udział w naszych spotkaniach i dotrzymali obietnicy milczenia przez prawie czterdzieści lat. (...) Nie moglibyśmy rozwinąć naszego planu, gdyby prasa interesowała się nami w ciągu tych lat".
Program Klubu Bilderberg składa się z trzech głównych zadań, którym nadano następujące tytuły: Nowy Międzynarodowy Porządek Ekonomiczny; Nowy Porządek Polityczny; Nowy Porządek Religijny. Efektem realizacji tego programu ma być jedno ogólnoświatowe państwo, w którym zanikną wszystkie narodowości, a religią panującą będzie nowe pogaństwo. Realizując swoje trzecie zadanie - jak twierdzi Marrs - Klub zmierza do całkowitego zniszczenia chrześcijaństwa. Jedna z podstawowych metod, którą opisał już św. Maksymilian Maria Kolbe mówiąc, że masoneria przyjęła nową taktykę: "Zniszczyć Kościół zepsuciem obyczajów". Jak twierdzi Marrs, w ramach realizacji tego zadania Klub podejmuje działania zmierzające do zniszczenia rodziny, upowszechniające pornografię, bluźnierczą "sztukę" i homoseksualizm oraz zabijanie dzieci poczętych. Członkami Klubu Bilderberg byli lub są między innymi: Bill Clinton, Gerald Ford, Henry Kissinger, ambasador USA przy ONZ Richard Hollbrook, Al Gore (w swoim czasie wiceprezydent USA), amerykańscy sekretarze skarbu Nicholas Brady, Robert Rubin, Lawrence Summers, prezes Chase Manhattan Bank, Dawid Rockefeller, Zbigniew Brzeziński i Andrzej Olechowski (także członek Rady Fundacji Batorego) itd. W spotkaniach Klubu uczestniczą członkowie władz Unii Europejskiej, w tym między innymi Komisji Europejskiej - Jacques Santer, Leon Brittan, Emma Bonino, Mario Monti, Erkki Leekanen, kolejni sekretarze generalni NATO Lord Carrington, Manfred Worner, Willi Claes, Javier Solana i George Robertson oraz szefowie europejskich rządów: Franz Vranitzky (Austria), Wilfried Martens (Belgia), Esko Aho (Finlandia), Laurent Fabius (Francja), Rud Lubbers (Holandia).
Stałymi gośćmi Klubu są też prezesi Banku Światowego, prezesi banków centralnych poszczególnych państw, także europejskich, szefowie banków prywatnych, w tym np. Alessandro Profumo, prezes Credito Italiano, który kilka lat temu kupił 52 proc. udziałów w PEKAO SA. W jednym ze spotkań w 1998 r. uczestniczyła też Hanna Suchocka (również członek Rady Fundacji Batorego).
O Klubie Bilderberg piszą nie tylko publicyści prawicowi tacy jak Marrs. Na stronie internetowej BBC polska.com czytamy między innymi: "Grupa Bilderberg budzi wiele emocji. Czasami mówi się o niej jako o tajnym stowarzyszeniu, które pociąga za sznurki światowego biznesu i polityki. (...) W czasie II Wojny Światowej w Londynie zawiązało się wiele nieformalnych grup dyskusyjnych, w których dominowali politycy i biznesmeni. Jedna z nich zajmowała się planowaniem powojennej sytuacji w Europie. I z niej właśnie rekrutuje się większość założycieli Bilderbergu (w tym szara eminencja wojennej emigracji - Józef Retinger), którzy w 1954 r. w holenderskim hotelu o tej nazwie postanowili, że będą spotykać się co roku. (...) Bilderberg służy jednak jeszcze jednemu celowi - wprowadzaniu na światowe salony przyszłych przywódców politycznych".
Jeśli porównamy nazwiska osób będących członkami Komisji Trójstronnej i Klubu Bilderberg, okaże się, że wiele z nich się powtarza. Zwrócił już na to uwagę prof. Maciej Giertych w swoim piśmie "Opoka", pisząc tam o innym powiązanym z masonerią ciele międzynarodowym: "Nazywa się Międzynarodowe Biuro Doradcze (International Advisory Board - IAB). Powołane zostało w 1995 r. przez amerykańską Radę Stosunków Międzynarodowych (CFR), co zostało opublikowane na str. 108 jej ostatniego wewnętrznego raportu (cytuję za Centre Europeen d'Information - CEI 14.III.97). Przewodniczy IAB David Rockefeller, członek i finansjer zarówno CFR, Komisji Trójstronnej jak i klubu Bilderberg. Na liście członków IAB jest 6 z zachodniej Europy, wszyscy to członkowie klubu Bilderberg lub Komisji Trójstronnej, a dwóch należy do obu gremiów. Jeden Kanadyjczyk to członek klubu Bilderberg. Obu Japończyków to członkowie Komisji Trójstronnej".
Powracając do Texe Marrsa. W swojej kolejnej książce pt. "Rule by Secrecy" napisał on, że powstanie Komisji Trójstronnej ogłosił Zbigniew Brzeziński podczas zebrania Klubu Bilderberg w kwietniu 1972 r. w małym belgijskim mieście Knokke-Heist. Formalnie Komisja powstała w 1973 r.
Stanisław Krajski


Międzynarodówka bogaczy

Fragment książki ks. prof. Michela Schooyansa "Aborcja a polityka", Lublin 1991

Od zakończenia drugiej wojny światowej dyplomacja północnoamerykańska została zdominowana przez motyw "dwóch bloków", który wyłonił się jeszcze przed konferencją jałtańską. Z mniejszym lub większym natężeniem ów zasadniczy motyw odnajdujemy pod nazwą zimnej wojny, konfrontacji Wschód - Zachód, stref wpływów, pokojowej koegzystencji, odwilży, odprężenia itd. Tymczasem przy okazji kryzysu naftowego z 1973, niektóre środowiska północno-amerykańskie zaczęły dostrzegać wagę innego podziału, a mianowicie Północ - Południe. Konferencja w Badung w 1955 r. nosiła już znamiona manifestu. Stopniowo jednak konferencje Narodów Zjednoczonych dotyczące handlu i rozwoju oraz szczyty państw niezrzeszonych zaczynały przyciągać uwagę krajów rozwiniętych: i tak między Genewą (1964) a Belgradem (1989) wiele zostało dokonane. Nawiązany został i zinstytucjonalizowany dialog Północ - Południe, kraje Trzeciego Świata zażądały nowego porządku międzynarodowego.
Na problem ten zwracał już uwagę Zbigniew Brzeziński w książce wydanej w 1970 r. Kryzys naftowy z 1973 r. odgrywa rolę katalizatora; skoro bowiem państwa eksportujące ropę naftową mogą się zorganizować i zagrozić podstawom gospodarki krajów uprzemysłowionych, co będzie, jeśli państwa biedne, lecz dostarczające surowców, skoordynują swoje działania i narzucą krajom bogatym swoje warunki. Aby zapobiec temu niebezpieczeństwu, David Rockefeller stosuje (wykorzystując zresztą tezy Brzezińskiego) wobec podziału Północ - Południe zalecenia, które jego brat odnosił wcześniej do podziału Wschód - Zachód. Szczególnie rozszerza on na cały świat wizję, której zasięg był w 1969 r. prowizorycznie ograniczony do kontynentu amerykańskiego.
W tym właśnie duchu David Rockefeller odpowiada na wyraźną sugestię Brzezińskiego i organizuje Trójstronną Komisję; USA, Europa Zachodnia i Japonia powinny dopracować wspólne stanowisko wobec Trzeciego Świata, który chciałby się zorganizować, a od którego surowców, energii i rynków zbytu zależne są państwa uprzemysłowione. Tymczasem kraje Trzeciego Świata są w pełni rozwoju demograficznego.
Tak więc wracamy tu do idei bezpieczeństwa, którą przejęły państwa członkowskie Trójstronnej Komisji, a dla której rzekomym zagrożeniem są kraje ubogie. Odnajdujemy również ideę integracji: gospodarki poszczególnych państw są ze sobą wzajemnie powiązane; kraje bogate nie mogą się wzajemnie wchłonąć, wprost przeciwnie - muszą się wspierać, chronić, a nawet eksponować swoje przywileje. Na tym tle przedsiębiorstwa międzynarodowe wydają się spełniać rolę zasadniczych mechanizmów globalnego systemu podporządkowania; gwarantują one uprzemysłowienie, które same mogą ograniczać. Dzięki swoim metropolitalnym ośrodkom decyzyjnym mogą kontrolować koszty siły roboczej. Szantażują przeniesieniem fabryk, jeśli uznają roszczenia lokalnych pracowników za wygórowane. Organizują konkurencję, jednocześnie ją jednak kontrolując. W gruncie rzeczy relacje konkurencyjności są ograniczone do świata pracowników, w którym różnice w płacach są na całym świecie elementem dzielącym, o który należy dbać, aby móc rządzić. Jednym słowem, te wielonarodowe przedsiębiorstwa pilnują swoich rynków; w razie potrzeby chronią swoje oligopole, nadzorują i mogą ograniczać rozwój gospodarczy narodów satelickich.
Jeśli chodzi o badania naukowe, trzeba będzie je zintensyfikować i zaplanować tak, by zagwarantować sobie utrzymanie stałej i zdecydowanej przewagi. Najnowocześniejsze technologie będą więc eksportowane nader oszczędnie, aby kraje już zaawansowane w rozwoju przemysłu nie mogły stanowić konkurencji dla wyszukanej produkcji, na którą państwa ery postprzemysłowej chcą zazdrośnie utrzymać oligopol, co dotyczy również przemysłu precyzyjnego.

"Miliarderzy wszystkich krajów - łączcie się!"
Jak widzimy, panamerykanizm Nelsona Rockefellera został wzmocniony, ekstrapolowany, zsumowany, przekształcając w coś, co Brzeziński nazywa "globalizmem". Jeszcze niedawno chodziło o nowe społeczeństwo panamerykańskie, teraz zaś stawką jest zbudowanie nowego porządku światowego typu korporacyjnego, którego pilna potrzeba wynika, według zapewnień, ze wzajemnej zależności narodów. Lecz to, co działo się dotychczas na szczeblu panamerykańskim, zachodzi obecnie w skali światowej: następuje szybkie przejście od współzależności do zależności. Nie wszystkie kraje są jednakowo rozwinięte. Dzięki swej obecności i zaangażowaniu na całym świecie, dzięki swemu potencjałowi ekonomicznemu, politycznemu i naukowemu - Stany Zjednoczone uważają za słuszne przyznanie sobie misji światowego lidera. Do misji tej powinny być jednak włączone narody i klasy bogate z całego świata. Trzeba będzie przekonać je o zbieżności interesów bogaczy całego świata. Bezpieczeństwo, ich bezpieczeństwo, musi być wspólną i pierwszoplanową troską bogatych. Troska ta uzasadnia z ich strony istnienie wspólnego frontu światowego, świętego przymierza, o ile chcą utrzymać swoje przywileje. W obliczu tego imperatywu wspólnego bezpieczeństwa wszelkie rozbieżności mają co najwyżej znaczenie względne, czy wręcz drugorzędne. Jednakże ów światowy wspólny front będzie mógł zawiązać się jedynie pod egidą i przywództwem USA. Ze względu na stopień rozwoju i bogactwo, do troski o wspólne bezpieczeństwo dołączone zostaną również na zasadzie uprzywilejowania Europa Zachodnia i Japonia. Cały ten blok utworzony przez państwa bogate będzie musiał nadzorować rozwój na świecie. Rygoryzm przestaje być cnotą, a staje się obowiązkiem. Zahamowanie przyrostu naturalnego, obniżenie wydajności i stosowanie maltuzjanizmu ekonomicznego staje się tym bardziej niezbędne, jak się dowiadujemy, że musimy chronić zagrożone środowisko naturalne. Tak więc w 1972 r. w "Raporcie Meadowa" narodziło się teoretyczne uzasadnienie "przyrostu zerowego", które zostało następnie rozpowszechnione przez Klub Rzymski skupiający przedsiębiorstwa sowicie finansowane przez grupę Rockefellera. Kraje komunistyczne nie powinny być wyłączone z tego globalnego planu bezpieczeństwa, Chinom zaś należy się odrębna uwaga. Jak już wykazaliśmy, bezlitosna polityka demograficzna prowadzona przez Chiny Ludowe była popierana, a nawet podsycana przez niektóre północnoamerykańskie i zachodnioeuropejskie środowiska zaniepokojone kolejną falą "żółtego niebezpieczeństwa".
Kraje Trzeciego Świata będą więc musiały zgodzić się na "zintegrowany" program. Ponieważ państwa bogate potrzebują ich surowców, będą musiały postępować ostrożnie, by nie irytować i nie prowokować do buntu krajów rozwijających się utrzymywaniem starych metod wyzysku. Trzeba będzie zgodzić się na ich rozwój, ale pod kontrolą, odwołując się w razie potrzeby do cnót przyjaznego współżycia. Można też będzie przenieść do tych krajów uciążliwe dla środowiska, niechciane przez kraje rozwinięte gałęzie przemysłu. W każdym razie nie można dopuścić, by kraje te zorganizowały się pod kontrolą narodów rządzących.
Niemniej jednak, podobnie jak istnieją granice rozwoju gospodarczego, istnieją także granice rozwoju politycznego. Zwracał na to uwagę Samuel P. Huntington w "Raporcie dla Trójstronnej Komisji na temat możliwości rządzenia w krajach demokratycznych": "Doszliśmy do wniosku, że są pewne, potencjalnie pożądane granice rozwoju ekonomicznego. Są także potencjalnie pożądane granice nieograniczonego rozwoju demokracji politycznej".
Stajemy tym samym w obliczu rozszerzonej na cały świat formuły starego mesjanizmu północnoamerykańskiego. Musimy jednak koniecznie przyjrzeć się temu, co w swej treści formuła ta niesie nowego i oryginalnego. Otóż mesjanizm ten zakłada połączony wysiłek nie tylko najbogatszych narodów, lecz również bogatych klas społeczeństw ubogich. Argumentem dla bogaczy całego świata ma być to, iż biedacy stanowią potencjalną lub nawet aktualną groźbę dla ich bezpieczeństwa. Niewątpliwie w pierwszym rzędzie zagrożone jest bezpieczeństwo USA, ściślej zaś amerykańskich bogaczy, jednak nie mniej wystawione jest na szwank bezpieczeństwo bogaczy ze wszystkich państw. A zatem bogacze z całego świata nakłaniani są, aby pod przywództwem Stanów Zjednoczonych założyli "święte przymierze", którego racją bytu, a jednocześnie celem byłoby powstrzymanie przyrostu ludności biednej. "Miliarderzy wszystkich krajów - łączcie się!". Zinterpretowana na nowo doktryna containment - zahamowania, powstrzymania - odżywa więc niczym Feniks powstający z popiołów. Na podstawowych jej tezach opiera się, dotyczący całego świata, obecny plan USA. Europa Zachodnia i Japonia odgrywają w nim czołową, podwójną rolę wspólników i celu.

Międzynarodowy mandarynat
Już w nowej interpretacji panamerykanizmu, autorstwa Nelsona Rockefellera, troska o bezpieczeństwo przedstawiana była w ujęciu globalizującym. Globalizacja ta została rozszerzona przez doradców Davida Rockefellera: o ile wcześniej kwestia bezpieczeństwa była rozproszona na różne dziedziny, o tyle teraz jest ona pojmowana całościowo: bezpieczeństwo to nade wszystko bezpieczeństwo demograficzne.
Nowa doktryna wymaga opracowania nowych, skutecznych instrumentów działania o charakterze politycznym, edukacyjnym, naukowym, ekonomicznym i technologicznym. Uniwersytety i ośrodki naukowe zostaną ukierunkowane; dosłownie, okiełznana zostanie ich swoboda podejmowania inicjatyw, ich funkcja krytyczna zaś ulegnie zniszczeniu. Wysokość subwencji będzie zależeć od gorliwości, z jaką zgodzą się podporządkować programom badawczym określonym przez rządzącą mniejszość.
Owa mniejszość będzie przywiązywać duże znaczenie do badań nad problemami ekologicznymi, ponieważ tym sposobem można będzie przekonać kraje satelickie do zaakceptowania rygoryzmu, a nawet biedy: "małe jest piękne". Ta sama mniejszość finansować będzie badania nad rozrodczością, płodnością i inne badania demograficzne, próbując w ten sposób rozbroić "bombę P". Uniwersytety-przekaźniki oraz środki społecznego przekazu podejmą się rozpowszechnienia w całym świecie, w wersji może nieco udramatyzowanej, tez maltuzjańskich, za którymi kryją się interesy klas bogaczy. Przemowa programowa będzie krótka. Podkreślona zostanie rzadkość występowania surowców oraz wątłość środowiska. Dane te będą przedstawione jako konieczności narzucone przez Naturę, w konkluzji zaś znajdziemy stwierdzenie, że liczbę ludności należy bezwzględnie do tych danych dostosować.
Tak więc mamy tu do czynienia ze zbiorem podstawowych warunków obiektywnie charakteryzujących reżim typu faszystowskiego. Według Juana Boscha, pentagonizm polega na wyzyskiwaniu narodu północnoamerykańskiego przez północnoamerykańską mniejszość. Obecnie pentagonizm rozszerzył się na cały świat, a dominująca mniejszość uległa internacjonalizacji.
Mniejszość ta składać się będzie z "osób o dużych możliwościach", tym zaś pochlebiać będzie, iż dokooptowano je do "nieformalnych" grup bardziej znanych (jak Grupa Bilderberga, Komisja Trójstronna czy Klub Rzymski) lub trudniejszych do zidentyfikowania. Roszcząca sobie prawo do rządzenia światem mniejszość podporządkuje sobie międzynarodowy mandarynat, który czy to w roli wspólnika, czy też przez nią pozyskany, okaże się mało przewidujący. Nie będzie odczuwał potrzeby zajmowania się jakimiś złożonymi instytucjami, ubiegania się o reprezentatywną funkcję lub obciążania się jakąkolwiek funkcją wykonawczą. Z chwilą, gdy ci nowi mandaryni przyswoją sobie ideologię bezpieczeństwa demograficznego, zwrócą się ochoczo ku żmudnej taktyce "wtyczek" i infiltracji. Taki globalny i sumaryczny plan wymaga koniecznie odpowiednich mechanizmów prawnych i politycznych. Od tej strony wielce wymowne są precedensy południowoamerykańskie: ponieważ można je udoskonalić i upowszechnić, zasługują one na uwagę Europejczyków, Japończyków i mieszkańców Trzeciego Świata. Z chwilą, gdy jakaś mniejszościowa "elita" zgadza się być przedmiotem kolonizacji ideologicznej, odcina się wówczas od ludu i wykazuje skłonność do wszelkich ustępstw. Gotowa jest wziąć na siebie rolę zmiennika ośrodka władzy całkiem nowego typu (...).


Polscy obywatele w Komisji Trójstronnej
Obecnie czterech członków Komisji Trójstronnej posiada obywatelstwo polskie. Są to Andrzej Olechowski, który należy do jej władz naczelnych ("Executive Committee") i jest zastępcą przewodniczącego regionu Europy (European Deputy Chairman), Janusz Palikot, Wanda Rapaczyńska i Jerzy Baczyński, którzy wchodzą w skład tzw. Grupy Europejskiej ("European Group"). Marek Belka na czas sprawowania urzędu premiera "zawiesił" swoje członkostwo w Komisji.

Andrzej Olechowski przy Okrągłym Stole siedział obok gen. Jaruzelskiego, reprezentując stronę komunistyczną. Przyznał się do współpracy z "wywiadem gospodarczym PRL" (pseudonim "Must"), co przeszło bez echa w wielkich polskojęzycznych mediach. Jest członkiem Klubu Bilderberg i Rady Fundacji Batorego. Był między innymi ministrem spraw zagranicznych w postkomunistycznym rządzie Pawlaka. Obecnie jest kierownikiem Rady Programowej Platformy Obywatelskiej. W swojej książce pt. "Wygrać przyszłość" napisał: "Państwo nieuchronnie będzie słabnąć, w niektórych dziedzinach obumierać, w innych zastępować je będą inne instytucje. Jeżeli całkowicie utożsamiać się będziemy z państwem, jeżeli będziemy je traktować jako jedyną swoją instytucję, i my będziemy słabnąć i obumierać wraz z nim. Takiej przyszłości musimy uniknąć" (s. 20).

Janusz Palikot (ur. w 1964 r.), poseł Platformy Obywatelskiej. Sfinansował wydanie książki D. Tuska "Solidarność i duma" w kampanii prezydenckiej. Ukończył filozofię na KUL-u i zaraz znalazł pracę w Instytucie Filozofii Polskiej Akademii Nauk. Na początku lat 90. zmienił zawód, zakładając wraz z kilkoma osobami firmę produkującą wina o nazwie Ambra, która wykupiła w 2001 r. 80 proc. Polmosu Lublin. Obecnie Palikot jest przewodniczącym Rady Nadzorczej Polmos Lublin S.A. W 2004 r. Założył firmę Ozon Media, która zaczęła wydawać tygodnik "Ozon". Przychody firm, w których ma udziały, wyniosły w 2004 r. około 950 mln zł. Palikot należy obecnie do najbogatszych ludzi w Polsce. Zajmuje 48. pozycję w ich rankingu dysponując majątkiem o wartości 330 mln zł. Posiada połowę udziału w każdej nieruchomości zespołu pałacowego w Jabłonnie, o wartości 10 mln zł. Jak podał w swoim oświadczeniu majątkowym, za użyczenie swojego wizerunku w kampanii reklamowej (produktów Polmosu Lublin) otrzymał 1,5 mln zł.

Wanda Rapaczyńska ma 58 lat. Związana z grupą "komandosów" (Michnik, Kuroń, Modzelewski), w 1968 r. wyjechała z Polski. W USA studiowała psychologię. W latach 1984-1992 była wiceprezesem Citibanku w Nowym Jorku. Jest członkiem zespołu doradczego Centre for European Reform, niezależnego instytutu zajmującego się sprawami europejskimi, prezesem Agory - wydawcy m.in. "Gazety Wyborczej". W Agorze nadzoruje piony: finansowy, radiowy, pracowniczy i komunikacji z rynkiem. Jest również przewodniczącą rady nadzorczej firmy AMS SA, która dominuje na polskim rynku reklamy zewnętrznej. To do Rapaczyńskiej przyszedł najpierw ze swoją korupcyjną propozycją Lew Rywin. Amerykański magazyn "Fortune" uznał, że Rapaczyńska należy do grupy 50 najbardziej wpływowych kobiet biznesu na świecie. W "Financial Times" napisano, że jest ósmą najbardziej wpływową kobietą biznesu w Europie. W 2002 r. Wanda Rapaczyńska zajmowała 93. pozycję na liście najbogatszych Polaków. Obecnie posiada ponad 80 mln zł majątku i zajmuje 142. pozycję na tej liście.

Jerzy Baczyński (ur. w 1950 r.) jest od 1994 r. redaktorem naczelnym "Polityki". Z czasopismem tym jest związany od 1984 r. Wcześniej pracował w "Życiu Warszawy". Wraz z Leszkiem Balcerowiczem napisał książkę pt. "800 dni". Od 1996 r. jest przewodniczącym Rady Nadzorczej Inforadio sp. z o.o., właściciela rozgłośni radiowej TOK FM. Od 1999 r. jest prezesem Spółdzielni Pracy Polityka. Od początku lat 90. prowadził programy: Listy o gospodarce, Gorąca linia, Tylko w jedynce, Coś za coś oraz w programie 3 Polskiego Radia: Informator ekonomiczny. W 2002 r. premier Leszek Miller powołał Baczyńskiego do Narodowej Rady Integracji Europejskiej, obok takich osób jak Bronisław Geremek, Józef Oleksy, abp Henryk Muszyński, Andrzej Olechowski, Mariusz Walter, Dariusz Szymczycha, Adam Michnik.

Marek Belka (ur. 1952), profesor ekonomii, polityk. Od 2 maja 2004 r. do 31 października 2005 r. premier Rzeczypospolitej Polskiej. W latach 1978-1979 i 1985-1986 przebywał w USA i Wielkiej Brytanii na stażach naukowych. Z dokumentów będących w posiadaniu IPN wynika, że przed wyjazdem podpisał tzw. instrukcję wyjazdową, w której zobowiązał się dostarczać służbom specjalnym PRL "materiały ekonomiczne". Jedno z takich opracowań SB określiła jako wartościowe. Belka otrzymał wówczas pseudonim "Belch".
Od 1990 r. związany z SLD. Po 1989 r. pracował jako doradca w Ministerstwie Finansów, Ministerstwie Przekształceń Własnościowych, w Centralnym Urzędzie Planowania, a także jako doradca ekonomiczny Aleksandra Kwaśniewskiego. Od 1996 r. był również konsultantem Banku Światowego, od 1997 r. - wicepremierem i ministrem finansów w rządzie Cimoszewicza. W październiku 2001 r. został ponownie powołany na stanowiska wicepremiera i ministra finansów, tym razem w rządzie Leszka Millera. W 2003 r. był szefem koalicyjnej Rady Koordynacji Międzynarodowej w Iraku. Od listopada 2003 r. do kwietnia 2004 r. pełnił funkcję dyrektora ds. polityki gospodarczej w Tymczasowych Władzach Koalicyjnych w Iraku, odpowiadał za reformę walutową, stworzenie nowego systemu bankowego i ogólny nadzór nad gospodarką Iraku. W 2005 r. wstąpił do Partii Demokratycznej (dawna Unia Wolności).
Gdy w maju 2004 r. w Warszawie odbywał się szczyt Komisji Trójstronnej, pojawiła się informacja, że na czas sprawowania urzędu premiera Belka "zawiesił" swoje członkostwo w Komisji. Z łatwością można jednak wskazać, że w wielu obszarach polityka jego rządu zbieżna była z celami Komisji Trójstronnej. Na stanowisko wicepremiera powołał Izabelę Jarugę-Nowacką, która od dawna działa na rzecz zabijania dzieci poczętych w majestacie prawa, zrównania związków homoseksualnych z małżeństwami. Urząd pełnomocnika ds. równego statusu kobiet i mężczyzn w rządzie Belki pełniła Magdalena Środa o skrajnie liberalnych poglądach, szkodliwych dla rodziny i Narodu.
<b>Stanisław Krajski


Jak się zostaje członkiem Komisji Trójstronnej?

Komisja Trójstronna posiada, jak wszystko na to wskazuje, członków dwojakiej kategorii: do pierwszej należą założyciele Komisji i osoby, które znalazły się w niej w pierwszych latach funkcjonowania tego gremium. Kto te osoby wskazał i kto nadał im członkostwo, można się tylko domyślać. Prawdopodobnie David Rockefeller i Zbigniew Brzeziński. Być może te decyzje personalne zapadły na forum Klubu Bilderberg.
Pozostali członkowie są rotacyjni i pochodzą z tzw. grup narodowych. Procedury ich wyłaniania, jak dowiadujemy się z oficjalnej strony Komisji, są w każdej z tych grup odrębne. Jakie? To wiedzą tylko dobrze poinformowane osoby związane z Komisją. Można by snuć domysły na temat ich charakteru oraz stosowanych w ich ramach kryteriów na podstawie analizy życiorysów członków tych grup. W Polsce są to osoby związane z "Gazetą Wyborczą", SLD (np. premier Belka, obecnie demokraci.pl) czy wielkim "rodzimym" biznesem. Jeśli jednak będziemy pamiętali o tym, że członkiem Komisji reprezentującym polską grupę był swego czasu O. Maciej Zięba OP, to wszelkie rozumowania się tu komplikują i gubią. Kto i dlaczego go wysunął? Z jakich powodów wyraził zgodę? Jaką "wpływową grupę" reprezentuje?


Zbigniew Kazimierz Brzeziński - ideolog globalizmu

Intelektualnym filarem oraz prawdziwym architektem Komisji Trójstronnej jest Zbigniew Kazimierz Brzeziński (ur. 28 marca 1928 r. w Warszawie) - wpływowy polityk amerykański polskiego pochodzenia, politolog uznawany za wybitnego znawcę problematyki międzynarodowej.

Gdy jego ojciec został konsulem generalnym Polski w Montrealu, w wieku 10 lat wyjechał do Kanady. Wybuch II wojny światowej, a także powojenna sowiecka okupacja Polski przesądziła o pozostaniu Zbigniewa Brzezińskiego na Zachodzie. W 1958 r. otrzymał obywatelstwo amerykańskie.
Brzeziński studiował nauki polityczne i ekonomię na Uniwersytecie McGill w Montrealu, gdzie w 1950 r. uzyskał stopień magistra. Trzy lata później obronił doktorat z nauk politycznych na Uniwersytecie Harvarda, gdzie do 1960 r. był także wykładowcą. W 1961 r. Zbigniew Brzeziński został profesorem na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Był twórcą powołanego tam Instytutu Badań nad Przemianami Międzynarodowymi. Uczestniczył także w pracach Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych w Waszyngtonie.
W latach 1977-1981 Brzeziński był doradcą ds. bezpieczeństwa narodowego w administracji prezydenta USA Jimmy'ego Cartera i w tym czasie wywierał znaczący wpływ na amerykańską politykę zagraniczną. Z jego inicjatywy powołano Fundację Wolności, organizację, której oficjalnym celem jest wspieranie rozwoju społeczeństwa obywatelskiego w Polsce.
Zbigniew Brzeziński jest doktorem honoris causa Katolickiego Uniwersytetu w Dublinie, Uniwersytetu Wileńskiego, a także Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Warszawskiego, Akademii Obrony Narodowej oraz Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Został odznaczony amerykańskim Medalem Wolności (1981 r.), Orderem Orła Białego (1995 r.), Orderem za Zasługi dla Ukrainy I klasy (1996 r.) i czeskim Orderem Masaryka I klasy (1998 r.).
Brzeziński jest uznawany za czołowego teoretyka globalizmu. Od kilkudziesięciu lat zabiera liczący się głos w dyskusji na temat kształtu amerykańskiej polityki zagranicznej. Jako jeden z pierwszych sformułował hipotezę o rozpadzie systemu komunistycznego w Europie Środkowej i Wschodniej. W jego opinii Europa Zachodnia nie może współdecydować o losach świata na równi z USA, ponieważ nie ma ku temu predyspozycji ani ekonomicznych, ani moralnych. - Unia Europejska rości sobie prawa do współdecydowania o losach świata, ale ani dziś, ani w dającej się przewidzieć przyszłości żaden Europejczyk nie wydaje się gotów umierać za Europę. Ani nawet za jej bezpieczeństwo płacić - stwierdził kilka lat temu Brzeziński, uznając, że jedynym gwarantem dla stabilności systemu międzynarodowego jest utrzymanie światowej hegemonii USA. Troszcząc się o zachowanie tego stanu rzeczy, zdecydowanie sprzeciwił się zbrojnej interwencji USA w Iraku. W jego przekonaniu wojna ta stanowi poważne zagrożenie dla nadrzędnej pozycji USA, która w planach globalistów jest głównym instrumentem narzucenia światu jednolitego rządu. Zbigniew Brzeziński patronuje działalności krakowskiego Instytutu Studiów Strategicznych. Jego założycielem i prezesem jest członek władz krajowych i regionalnych Platformy Obywatelskiej oraz eurodeputowany Bogdan Klich. Przed wyborami, kiedy w niemal wszystkich mediach panowało przeświadczenie, że PO wygra wybory, Klich był uważany za głównego kandydata na przyszłego ministra spraw zagranicznych. Jest on także członkiem Międzynarodowego Instytutu Studiów Strategicznych w Londynie. Instytut Studiów Strategicznych jest sponsorowany przede wszystkim przez założoną przez George'a Sorosa Fundację im. Stefana Batorego, amerykańską fundację German Marshall Fund of the United States oraz trzy fundacje niemieckie - Fundację im. F. Naumanna, Fundację Konrada Adenauera oraz Fundację im. F. Eberta.
Głównym obszarem badań instytutu są "stosunki międzynarodowe ze szczególnym uwzględnieniem (...) problematyki bezpieczeństwa europejskiego, polskiej polityki wschodniej oraz polityki regionalnej w Europie Środkowej". Krakowski instytut interesuje się także problematyką "polskiego sektora bankowego, międzynarodowych rynków finansowych oraz przemian gospodarczych". W sferze praktycznej zajmuje się on szkoleniem polityków, naukowców, dziennikarzy oraz kadry zarządzającej przedsiębiorstwami i bankami.
Chociaż w wielu swoich pracach i wypowiedziach Zbigniew Brzeziński jawi się jako obrońca ładu moralnego (m.in. "Bezład"), to trudno jest określić jego wyznaniową identyfikację. Mimo iż wielokrotnie z uznaniem wypowiadał się o słudze Bożym Janie Pawle II, jednak nie wykazuje większego przywiązania do katolickich prawd wiary. Co więcej, jawi się jako zwolennik dogmatycznego rozmycia Kościoła katolickiego i stawia to jako "zadanie" dla pontyfikatu Ojca Świętego Benedykta XVI. - Co do takich kwestii wywołujących krytykę, jak kapłaństwo kobiet czy kontrola urodzeń, jest to sprawa do rozwiązania w następnym pontyfikacie. Sądzę, że w następnej fazie, kiedy spoistość Kościoła nie będzie głównym zagrożeniem, te problemy prawdopodobnie znajdą się na porządku dnia. Być może przyszły papież będzie mógł być wtedy bardziej elastyczny - powiedział w 2003 r. Brzeziński w wywiadzie dla Polskiej Agencji Prasowej. Wypowiedź ta doskonale pokazuje, na jakim fundamencie duchowym ma być zbudowany "nowy, wspaniały świat".
KWM


David Rockefeller - mistrz ceremonii

Nad prawowiernością uczestników prac Komisji Trójstronnej czuwa "arcykapłan" globalizmu David Rockefeller (urodzony 15 czerwca 1915 r. w Nowym Jorku) - amerykański bankier i finansista, uważany za najbardziej wpływowego człowieka na świecie. Jest synem Johna D. Rockefellera młodszego i wnukiem Johna D. Rockefellera - wielkich potentatów naftowych. Jego majątek ocenia się na 2,5 mld dolarów.
W 1936 r. ukończył studia na Uniwersytecie Harvarda, a 4 lata później uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych Uniwersytetu Chicagowskiego. W 1946 r. wszedł w skład personelu Chase National Bank, który w 1955 r. przekształcił się w Chase Manhattan Bank. W latach 1969-1981 był prezesem i dyrektorem wykonawczym (do 1980 r.) tego banku, który obecnie nosi nazwę J.P. Morgan Chase & Co. W 1981 r. został członkiem Międzynarodowego Komitetu Doradczego banku.
David Rockefeller patronuje pracom trzech siostrzanych organizacji, które są filarami Nowego Światowego Porządku. W latach 1949-1985 był dyrektorem Rady Stosunków Zagranicznych (CFR), która w 1921 r. wyodrębniła się z brytyjskiego Królewskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Chociaż oficjalnie mówiono o CFR, że jest agencją rządową, która ma swoje cele międzynarodowe, to jednak w opinii wielu polityków jest to "niewidzialny rząd", bez którego zgody nie może być podjęta żadna ważna decyzja dotycząca amerykańskiej polityki. Ten najbardziej wpływowy w USA klub polityczny dał początek wszystkim inicjatywom działającym na rzecz ustanowienia Nowego Światowego Porządku. Obecnie David Rockefeller jest honorowym prezesem CFR.
Uczestniczy także w dorocznych spotkaniach Grupy Bilderberg od jej powołania w 1954 r. Gremium to wypracowuje strategię budowania Nowego Światowego Porządku. Jej organem wykonawczym jest Komisja Trójstronna, którą w 1973 r. David Rockefeller założył wespół ze Zbigniewem Brzezińskim. Jej zadaniem jest projekcja idei wypracowywanych przez Grupę Bilderberg na poszczególne kraje i wprowadzanie ich w życie. W listopadzie 1999 r. jako przedstawiciel Komisji Trójstronnej David Rockefeller odwiedził Polskę. W czasie spotkania z Aleksandrem Kwaśniewskim przyznał, że Polska odgrywa ważną rolę jako narzędzie narzucania Nowego Światowego Porządku krajom Europy Środkowowschodniej.
David Rockefeller przewodniczy także wielu innym publicznym i prywatnym projektom powołanym do urzeczywistnienia jego planu budowy globalnego państwa, często działającym pod parasolem organizacji dobroczynnych.
David Rockefeller sprawuje też niepodzielną kontrolę nad najbardziej wpływowymi mediami, co przyznał, przemawiając w czerwcu 1991 r. na spotkaniu uczestników Grupy Bilderberg w niemieckim kurorcie Baden-Baden. - Dziękujemy "Washington Post", "The New York Times", "Time Magazine" i innym wielkim publikatorom, których dyrektorzy brali udział w naszych spotkaniach i dotrzymywali przez ostatnie 40 lat złożonej przez siebie obietnicy dyskrecji. Byłoby dla nas niemożliwe przygotowywanie planów w stosunku do świata, gdybyśmy byli w świetle mass mediów w tym okresie. Ale świat jest teraz bardziej uświadomiony i przygotowany do marszu w kierunku rządu światowego. Ponadnarodowa niezależność elity intelektualnej i finansowej jest z pewnością bardziej pożądana niż narodowa autodeterminacja praktykowana w ostatnich stuleciach - stwierdził Rockefeller. Słowa te są także zwięzłym streszczeniem jego życiowego kredo, zaś o jego intencjach i determinacji świadczy wypowiedź z 23 września 1994 r. Przemawiając podczas obiadu ambasadorów ONZ, Rockefeller zauważył, że mimo znaczącego "uświadomienia" świata nie nastały jeszcze warunki do "szybkiego zbudowania prawdziwie pokojowego i niezależnego porządku światowego". Jednak, w jego przekonaniu, można przyspieszyć bieg historii. - To, czego potrzebujemy, to porządnego kryzysu, a narody zaakceptują Nowy Światowy Porządek - stwierdził z rozbrajającą szczerością globalista nr 1.
KWM


Henry Alfred Kissinger - wszystko pod kontrolą

Nad koordynacją działań Komisji Trójstronnej czuwa jej faktyczny szef Henry Alfred Kissinger (urodzony 27 maja 1923 r. w Fuerth w Niemczech) - amerykański polityk i dyplomata żydowskiego pochodzenia, uważany za jednego z głównych inspiratorów globalizmu.
W latach 1969-1974 był dyrektorem Rady Bezpieczeństwa Narodowego, zaś w latach 1973-1977 sekretarzem stanu najpierw w administracji prezydenta Richarda Nixona, a później Geralda Forda. Kissinger był autorem Układów Paryskich, które doprowadziły do zakończenia w 1973 r. obecności wojskowej USA w Wietnamie. Tego samego roku nagrodzono go za to Pokojową Nagrodą Nobla, którą otrzymał wspólnie z Wietnamczykiem Le Duc Tho.
Henry Kissinger jest członkiem Międzynarodowego Komitetu Doradczego banku J.P. Morgan Chase & Co., którego prezesem i wieloletnim dyrektorem wykonawczym był David Rockefeller.
Szczytowy okres politycznej kariery Kissingera w Białym Domu przypadł na czas zaostrzenia zimnowojennej konfrontacji sowiecko-amerykańskiej. W ramach swoich obowiązków aktywnie wspierał antysowieckie siły w państwach, które były wówczas głównymi frontami zimnej wojny.
Henry Kissinger dał się poznać jako aktywny rzecznik polityki wyniszczania ludności. Jest on autorem tzw. memorandum 200 (National Security Study Memorandum 200) postulującego zmniejszenie ludności w państwach Trzeciego Świata. W dokumencie z grudnia 1974 r. czytamy: ,,Depopulacja powinna stanowić sprawę najwyższego rzędu w naszej polityce zagranicznej, dotyczącej państw Trzeciego Świata". Jego zdaniem, jest to niezbędne dla zachowania potęgi Stanów Zjednoczonych, które są kluczowym narzędziem do ustanowienia globalnego państwa. W opinii autora memorandum, depopulacja uniemożliwi krajom Trzeciego Świata uzyskanie politycznego znaczenia, ochroni inwestycje amerykańskie w tych krajach, utrzyma dostęp USA do dóbr naturalnych tych krajów oraz zredukuje liczbę młodych ludzi, którzy mogą zechcieć zakwestionować istniejące tam normy polityczne i społeczne. Cele te są realizowane pod szyldem altruistycznej pomocy dla biednych krajów, która polega m.in. na promocji antykoncepcji, tzw. aborcji, sterylizacji, "edukacji" seksualnej, modelu rodziny małodzietnej. Globalistyczne lobby w Waszyngtonie zaangażowało do tego międzynarodowe agendy, takie jak UNFPA, UNICEF, WHO i Bank Światowy.
Chociaż Henry Kissinger od dawna nie zajmuje już żadnych oficjalnych stanowisk, to nadal aktywnie działa na rzecz ustanowienia światowego rządu. W maju 2004 r. odwiedził Polskę, gdzie został przyjęty jak głowa państwa. Spotkał się w ówczesnym premierem Markiem Belką, z którym "towarzysko" rozmawiał o "stosunkach dwustronnych ze Stanami Zjednoczonymi, sytuacji w Iraku, a także roli i przyszłości NATO we współczesnym świecie". Belka niczym podwładny zrelacjonował Kissingerowi aktualną sytuację polityczną w Polsce oraz, na co szczególnie warto zwrócić uwagę, procedury powołania nowego rządu.
Znamienne jest, że Henry Kissinger w zasadzie nigdy nie krytykował polityki prezydenta George'a W. Busha na Bliskim Wschodzie. W pełni podziela poglądy obecnej administracji, która popiera aneksyjne plany Izraela. Być może dlatego Kissinger nigdy nie krytykował agresji wojsk amerykańskich na Irak, która doprowadziła do długookresowej dekompozycji kraju, który stanowił istotne zagrożenie dla hegemonii Izraela w regionie. Poza tym, jak napisała w grudniu ubiegłego roku gazeta "The Wanderer", Saddam Husajn był nieposłuszny propagowanej przez Kissingera polityce depopulacyjnej.
KWM


George Soros - wielki deprawator

Organizatorem logistycznego i finansowego zaplecza dla celów realizowanych przez Komisję Trójstronną jest George Soros (ur. 12 stycznia 1930 r. na Węgrzech) - mieszkający w USA, jeden z najbardziej znanych spekulantów finansowych żydowskiego pochodzenia.

George Soros mieszkał na Węgrzech do 1946 r. Jako nastolatek próbował handlować walutą na czarnym rynku. W 1947 r. wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie w 1952 r. ukończył studia w London School of Economics. W czasie studiów uczestniczył m.in. w seminariach Karla Poppera, od którego przejął ideologię tzw. społeczeństwa otwartego. W 1956 r. Soros przeniósł się do USA, z postanowieniem zarobienia pieniędzy, które pozwoliłyby mu "pracować jako pisarz i filozof". Dzięki spekulacjom finansowym Soros dorobił się majątku, który ocenia się na 5-7 mld dolarów.
Początki fortuny George'a Sorosa mają swoje źródło w inwestycjach giełdowych prowadzonych akcjami firm zajmujących się utylizacją śmieci. Wobec kryzysu rynkowego nikt nie wierzył wówczas w możliwość dorobienia się na grze giełdowej, jednak Soros zdecydował się lokować posiadane fundusze, wychodząc ze słusznego założenia, że skoro firmy owe przetrwały najgorszy kryzys, muszą mieć istotną zdolność do kreowania zysku, która w przyszłości spowoduje wzrost ich kursu. Soros zyskał światowy rozgłos 22 września 1992 r., gdy w ciągu jednego dnia zarobił około miliarda dolarów. Przyjął, że brytyjski funt jest przewartościowany i dokonał stosownej spekulacji, zmuszając Bank Anglii do wycofania funta z koszyka wymiany walut.
George Soros jest powszechnie krytykowany za nieetyczny sposób, w jaki doszedł do swojej fortuny. Dokonywał on operacji finansowych, których nieodłączną częścią było pozbawianie oszczędności milionów rodzin na całym świecie. W jednej chwili traciły one część lub całość dorobku np. z powodu gwałtownego spadku kursu walut, w których zostały ulokowane oszczędności. Wielu bez trudu wybacza mu ten niegodziwy sposób zarobkowania, a nawet podaje go za wzór finansisty, argumentując, że używa zarobionych pieniędzy z pożytkiem dla innych. W efekcie amerykańsko-żydowski spekulant otrzymał doktoraty honoris causa New School for Social Research (Nowy Jork), Uniwersytetu Oksfordzkiego (1980 r.), Uniwersytetu Ekonomicznego w Budapeszcie i Uniwersytetu w Yale (1991 r.).
Wielu komentatorów uważa jednak, że nazywanie Sorosa filantropem jest świadomą manipulacją, ponieważ nie udziela on pomocy potrzebującym, lecz jego szczodrobliwość sprowadza się do finansowania ideologii tzw. społeczeństwa otwartego. Za pojęciem tym kryje się idea budowy ogólnoświatowego społeczeństwa, którego formą organizacyjną nie będą państwa narodowe, lecz coś w rodzaju stanów zjednoczonych świata, z pełnym przepływem ludzi, idei, towarów etc. Z tego powodu niektórzy określają Sorosa jako "niebezpiecznego wroga państwa narodowego". Swoje cele realizuje on poprzez ufundowany przez siebie Instytut Społeczeństwa Otwartego (ISO) i podporządkowane mu liczne fundacje. Soros ufundował też, kosztem 250 mln dolarów, Uniwersytet Środkowoeuropejski w Budapeszcie, który jest obok ISO głównym narzędziem indoktrynacji młodzieży w duchu tzw. społeczeństwa otwartego. Na najważniejszy teren swojej działalności wybrał kraje dawnego bloku komunistycznego. Przez pewien czas hojnie sponsorował także reformy prezydenta Rosji Borysa Jelcyna. Wszystkie fundacje Sorosa prowadzą działania zmierzające do zmiany stanu świadomości społecznej całych narodów postsowieckiego obszaru. Obok "edukacji" młodzieży na Uniwersytecie Środkowoeuropejskim służy temu także finansowanie stosownych publikacji, a także mediów.
Jedną ze strategii realizowanych w budowie społeczeństwa otwartego jest destrukcja społeczeństw zbudowanych w oparciu o chrześcijańskie zasady moralne. W tym celu Soros finansuje szereg demoralizujących i antynatalistycznych programów, jak np. upowszechnienie i "ulepszenie jakości usług aborcyjnych". W ramach tej strategii ISO intensywnie wspiera także wszelkie środowiska, których działalność prowadzi do społecznej demoralizacji i deprawacji młodzieży i dzieci. Dzięki finansowemu wsparciu fundacji Sorosa w wielu państwach zyskały na znaczeniu ruchy i organizacje tzw. mniejszości seksualnych, które wcześniej praktycznie tam nie istniały. Mianem tym określa się ruchy promujące nienormalne i chore zachowania seksualne. Celem dążeń Sorosa jest także zniszczenie opartego na autorytecie, tradycyjnego modelu edukacyjnego. W ten sposób przygotowuje on teren pod budowę światowego państwa zamieszkałego przez globalne "otwarte" społeczeństwo. Soros poczynił w tym kierunku znaczne kroki. Finansista jest uważany za ojca i sponsora "kolorowych rewolucji" w Jugosławii, Gruzji i na Ukrainie, gdzie władzę przejęli zwolennicy głoszonych przez niego idei, których reprezentanci zasiadają wespół z Sorosem w Komisji Trójstronnej.
O tym, jak ważne dla Sorosa są te działania, świadczy jego ubiegłoroczny atak na prezydenta USA George'a W. Busha. Konsekwentnie i skutecznie broniąc świętości życia i rodziny, Bush zagroził urzeczywistnieniu destrukcyjnych pomysłów żydowsko-amerykańskiego spekulanta. Soros, który przez lata nie angażował się bezpośrednio w politykę, odstąpił od tej zasady, przyjmując za "główne zadanie" swego życia usunięcie Busha z fotela prezydenta USA. Ogółem wydał na kampanię przeciwko George'owi W. Bushowi 15,5 mln dolarów.
Znaczącą rolę w planach George'a Sorosa odgrywa położona w centrum Europy, pomiędzy Zachodem a Wschodem, Polska. Głównym narzędziem propagowania wynaturzonej idei społeczeństwa otwartego jest finansowana przez Sorosa Fundacja im. Stefana Batorego. Budując w Polsce struktury do realizacji swojej koncepcji społeczeństwa otwartego, Soros oparł się głównie na środowisku dawnej Unii Wolności (obecnie Partia Demokratyczna demokraci.pl), Unii Pracy, w znacznym stopniu Platformy Obywatelskiej i SDPl.
Bardzo ważnym celem sieci sorosowskich fundacji działających w krajach dawnego bloku wschodniego jest stworzenie międzynarodowej, skomputeryzowanej bazy danych osobowych, pozwalającej zachodnim instytucjom na łatwe wyszukanie wygodnych dla nich i lojalnych osób. Tacy ludzie, obejmując w swoich macierzystych krajach eksponowane stanowiska w mediach, biznesie, a nawet administracji państwowej stają się cennymi "agentami wpływu" na usługach zachodnich instytucji i korporacji. Istnienie bazy danych ma także potężny wpływ na siłę oddziaływania w tym regionie Komisji Trójstronnej.
Swoje ludobójcze idee "filantrop" Soros szerzy w państwach, które od kilkunastu lat borykają się z jednym z najniższych wskaźników płodności na świecie i gdzie, z nielicznymi wyjątkami, zabijanie dzieci poczętych jest w praktyce możliwe na każde żądanie. Chociaż są to często społeczeństwa żyjące w skrajnej biedzie, to jednak Sorosowskie fundacje nie wspierają inicjatyw, które przyczyniłyby się do generalnej poprawy życia ludności. Nie obchodzi więc go los ludzi, którzy naprawdę potrzebują pomocy.
George Soros powiedział kiedyś o sobie, że "jeśli kiedykolwiek istniał człowiek, który pasował do stereotypu ponadnarodowego, bolszewickiego, żydowskiego, syjonistycznego, światowego konspiratora - to właśnie ja nim jestem".
Krzysztof Warecki

Komisja Trójstronna - Listopad 2005



- Zarząd -
THOMAS S. FOLEY
Przewodniczący na Amerykę Północną

PETER SUTHERLAND
Przewodniczący na Europę

YOTARO KOBAYASHI
Przewodniczący na Azję i Pacyfik

ALLAN E. GOTLIEB
Zastępca przewodniczącego na Amerykę Północną

HERVÉ DE CARMOY
Zastępca przewodniczącego na Europę

KIM KYUNG-WON
Zastępca przewodniczącego na Azję i Pacyfik
LORENZO H. ZAMBRANO
Zastępca przewodniczącego na Amerykę Północną

ANDRZEJ OLECHOWSKI
Zastępca przewodniczącego na Europę

SHIJURO OGATA
Zastępca przewodniczącego na Azję i Pacyfik

DAVID ROCKEFELLER
Fundator i honorowy przewodniczący

PAUL A. VOLCKER
Honorowy przewodniczący na Amerykę Północną

GEORGES BERTHOIN
Honorowy przewodniczący na Europę

OTTO GRAF LAMBSDORFF
Honorowy przewodniczący na Europę


MICHAEL J. O'NEIL
Dyrektor na Amerykę Północną

PAUL RÉVAY
Dyrektor na Europę

TADASHI YAMAMOTO
Dyrektor na Azję i Pacyfik

GRUPA EUROPEJSKA
Paul Adams, dyrektor naczelny British American Tobacco, Londyn
Urban Ahlin, członek szwedzkiego parlamentu oraz przewodniczący Komitetu ds. Zagranicznych, Sztokholm
Krister Ahlström, wiceprzewodniczący Stora Enso and Fortum; były przewodniczący fińskiej konfederacji pracodawców; były przewodniczący Ahlström Corp., Helsinki
Edmond Alphandéry, przewodniczący Caisse Nationale de Prévoyance, Paryż; były przewodniczący Electricité de France (EDF); były minister gospodarki i finansów
Bodil Nyboe Andersen, przewodniczący Rady Gubernatorów, Danmarks Nationalbank, Kopenhaga
Jacques Andréani, ambasador Francji; były ambasador w Stanach Zjednoczonych, Paryż
Stelios Argyros, przewodniczący i szef rady zarządzającej Preveza Mills, Ateny; były członek Parlamentu Europejskiego; przewodniczący zarządu STET Hellas; były wiceprzewodniczący UNICEF, Bruksela; były przewodniczący Federacji Greckiego Przemysłu, Ateny
Jerzy Baczyński, redaktor naczelny tygodnika "Polityka", Warszawa
Estela Barbot, wiceprzewodniczący AGA Porto; wiceprzewodniczący zarządu AEP - Portuguese Business Association; konsul Gwatemali, Lizbona
Erik Belfrage, główny wiceprzewodniczący Skandinaviska Enskilda Banken; dyrektor Investor AB, Sztokholm
Georges Berthoin, międzynarodowy honorowy przewodniczący organizacji European Movement; honorowy przewodniczący The Jean Monnet Association; honorowy przewodniczący Komisji Trójstronnej na Europę, Paryż
Nicolas Beytout, wydawca "Le Figaro", Paryż; były wydawca "Les Echos", Paryż
Carl Bildt, przewodniczący Nordic Venture Network oraz główny doradca IT Provider, Sztokholm; były członek szwedzkiego parlamentu; były wysoki reprezentant Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz specjalny wysłannik ONZ na Bałkany
Lord Black of Crossharbour, członek Izby Lordów, Londyn
Ana Patricia Botin, przewodniczący Banesto, Madryt; członek zarządu Banco Santander Central Hispano
Jean-Louis Bourlanges, członek Parlamentu Europejskiego (ALDE Group/UDF), przewodniczący Komitetu ds. Swobód Obywatelskich, Bruksela; były przewodniczący organizacji European Movement, Paryż
Jorge Braga de Macedo, przewodniczący Instytutu ds. Badań Tropikalnych, Lizbona; specjalny doradca sekretarza generalnego Organizacji ds. Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), Paryż; profesor Nova University at Lisbon; przewodniczący Forum Portugal Global; były minister finansów
Lord Brittan of Spennithorne, wiceprzewodniczący UBS Investment Bank, Londyn; były wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej
Robin Buchanan, główny udziałowiec Bain & Company, Londyn
Fran ois Bujon de l'Estang, ambasador Francji; przewodniczący Citigroup France, Paryż; były ambasador w Stanach Zjednoczonych
Sven Burmester, duński pisarz i podróżnik; były przedstawiciel Funduszu Ludnościowego ONZ (UNFPA), Pekin; były zastępca sekretarza Banku ¦wiatowego
Richard Burrows, dyrektor zarządu Pernod Ricard, Paryż; przewodniczący i dyrektor naczelny Irish Distillers, Dublin; przedstawiciel zarządu Bank of Ireland; były przewodniczący IBEC (The Irish Business and Employers Confederation)
Hervé de Carmoy, przewodniczący Almatis, Frankfurt nad Menem; były udziałowiec Rhône Group, Nowy Jork i Paryż; honorowy przewodniczący Banque Industrielle et MobiliŻre Privée, Paryż; były dyrektor naczelny Société Générale de Belgique
Antonio Carrapatoso, przewodniczący zarządu Vodafone Portugal, Lizbona; członek zarządu Vodafone Spain & Vodacom
Salvatore Carrubba, radny Mediolanu; były wydawca "Il Sole 24 Ore", Mediolan
Henri de Castries, przewodniczący zarządu i dyrektor naczelny AXA, Paryż
Jürgen Chrobog, przewodniczący BMW Foundation Herbert Quandt, Monachium; były zastępca ministra spraw zagranicznych oraz ambasador w Stanach Zjednocznych
Luc Coene, sekretarz stanu; zastępca dyrektora National Bank of Belgium, Bruksela
Sir Ronald Cohen, udziałowiec i członek zarządu Apax Partners Worldwide, Londyn
Vittorio Colao, dyrektor naczelny RCS MediaGroup, Mediolan; były dyrektor Vodafone Omnitel
Bertrand Collomb, przewodniczący Lafarge, Paryż; Przewodniczący World Business Council for Sustainable Development
Richard Conroy, przewodniczący Conroy Diamonds & Gold, Dublin; senator, Irlandia
Eckhard Cordes, członek zarządu DaimlerChrysler, Stuttgart
Alfonso Cortina, przewodniczący Repsol-YPF Foundation, były przewodniczący i dyrektor naczelny Repsol-YPF, Madryt
Michel David-Weill, przewodniczący Lazard LLC, worldwide; dyrektor zarządu i przewodniczący Collége d'Associés-Gérants Lazard Freres S.A.S., Paryż; zastępca przewodniczącego Lazard Brothers & Co. Limited, Londyn
Baron Paul De Keersmaeker, przewodniczący zarządu Domo Corgo Foundation Europalia International and the Canada Europe Round Table, Bruksela; honorowy Przewodniczący Interbrew, KBC, Nestlé Belgilux; były członek Parlamentu Europejskiego
Vladimir Dlouhy, główny doradca ABB; doradca Goldman Sachs; były czechosłowacki minister gospodarki; były minister przemysłu i handlu, Praga
Bill Emmott, wydawca "The Economist", Londyn
Thomas Enders, przewodniczący, Atlantik-Brücke (Atlantic Bridge), Berlin
Pedro Miguel Echenique, profesor na University of the Basque Country; były baskijski minister edukacji, San Sebastian
Laurent Fabius, członek francuskiego Zgromadzenia Narodowego i Komisji Spraw Zagranicznych; były premier i minister gospodarki, Paryż
Oscar Fanjul, honorowy przewodniczący Repsol YPF; zastępca przewodniczącego, Omega Capital, Madryt
Grete Faremo, były zastępca głównego dyrektora Storebrand; były norweski minister ds. rozwoju, minister sprawiedliwości i minister ds. ropy i energii, Oslo
Nemesio Fernandez Cuesta, dyrektor wykonawczy of Upstream, Repsol-YPF; były przewodniczący, Prensa Espańola, Madryt
Jürgen Fitschen, członek zarządu Deutsche Bank, Frankfurt nad Menem
Klaus-Dieter Frankenberger, wydawca "Frankfurter Allgemeine Zeitung", Frankfurt nad Menem
Hugh Friel, dyrektor naczelny Kerry Group, Dublin
Lykke Friis, szef europejskiego departamentu Federation of Danish Industries, Kopenhaga
Michael Fuchs, członek Bundestagu, Berlin; były przewodniczący National Federation of German Wholesale & Export Traders
Lord Garel-Jones, dyrektor zarządu UBS Investment Bank, Londyn; członek Izby Lordów; były minister stanu i spraw zagranicznych
Antonio Garrigues Walker, przewodniczący Garrigues Abogados y Asesores Tributarios, Madryt
Lord Gilbert, członek Izby Lordów; były minister obrony, Londyn
Mario Greco, dyrektor zarządu RAS, Mediolan
General The Lord Guthrie, dyrektor N M Rothschild & Sons, Londyn; członek Izby Lordów; szef ds. personalnych resortu obrony, Londyn
Sirkka Hämäläinen, były członek Rady Wykonawczej Europejskiego Banku Centralnego, Frankfurt nad Menem; były dyrektor naczelny Bank of Finland
Toomas Hendrik Ilves, członek Parlamentu Europejskiego; były estoński minister spraw zagranicznych i członek parlamentu; były ambasador w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Meksyku
Alfonso Iozzo, dyrektor zarządu San Paolo IMI Group, Turyn
Mugur Isarescu, dyrektor naczelny National Bank of Romania, Bukareszt; były premier
Max Jakobson, konsultant i publicysta, Helsinki; były ambasador Finlandii w Stanach Zjednoczonych; były przewodniczący Finnish Council of Economic Organizations
Baron Daniel Janssen, przewodniczący zarządu Solvay, Bruksela
Zsigmond Jarai, dyrektor National Bank of Hungary, Budapeszt
Trinidad Jiménez, sekretarz ds. stosunków międzynarodowych hiszpańskiej Partii Socjalistycznej (PSOE), Madryt
Béla Kadar, członek Akademii Węgierskiej, Budapeszt; członek rady ds. polityki pieniężnej Banku Narodowego; przewodniczący węgierskiego stowarzyszenia gospodarczego; były ambasador przy O.E.C.D., Paryż; były minister ds. gospodarki międzynarodowej i członek parlamentu
Robert Kassai, wiceprzewodniczący The National Association of Craftmen's Corporations, Budapeszt
Lord Kerr, członek Izby Lordów; Dyrektor of Rio Tinto, Shell, oraz the Scottish American Investment Trust, Londyn; były sekretarz generalny European Convention, Bruksela; były stały podsekretarz stanu i dyrektor służby dyplomatycznej Commonwealth Office, Londyn; były brytyjski ambasador w Stanach Zjednoczonych
Denis Kessler, przewodniczący i dyrektor naczelny Scor, Paryż; były przewodniczący French Insurance Association (FFSA); były wiceprzewodniczący zarządu MEDEF-Mouvement des Entreprises de France (French Employers' Confederation)
Klaus Kleinfeld, przewodniczący i dyrektor naczelny Siemens, Monachium
Jiri Kunert, przewodniczący i dyrektor naczelny Zivnostenska banka; przewodniczący the Czech Association of Banks, Praga
Count Otto Lambsdorff, udziałowiec Wessing Lawyers, Düsseldorf; przewodniczący Friedrich Naumann Foundation, Berlin; były członek Bundestagu; honorowy przewodniczący Free Democratic Party; były minister gospodarki; były przewodniczący the Liberal International; honorowy przewodniczący Komisji Trójstronnej na Europę, Paryż
Emilio Lamo de Espinosa, dyrektor Elcano Royal Institute of International and Strategic Studies; profesor Universidad Complutense, Madryt
Kurt Lauk, członek Parlamentu Europejskiego (EPP Group-CDU); przewodniczący Globe Capital Partners, Stuttgart; przewodniczący Economic Council of the CDU Party, Berlin; były członek zarządu DaimlerChrysler, Stuttgart
Anne Lauvergeon, przewodnicząca rady nadzorczej Areva; dyrektor naczelny Cogema, Paryż
Pierre Lellouche, członek francuskiego parlamentu, Paryż; szef francuskiej delegacji w Zgromadzeniu Parlamentarnym NATO
Enrico Letta, członek Parlamentu Europejskiego (ALDE Group), Bruksela; sekretarz generalny AREL; wiceprzewodniczący Aspen Institute; były minister ds. europejskich, przemysłu i handlu zagranicznego, Rzym
André Leysen, honorowy przewodniczący Gevaert, Antwerpia; honorowy przewodniczący Agfa-Gevaert Group
Marianne Lie, dyrektor naczelny Norwegian Shipowner's Association, Oslo
Count Maurice Lippens, przewodniczący Fortis, Bruksela
Helge Lund, dyrektor naczelny Norwegian Oil Company, Statoil, Oslo
Cees Maas, zastępca przewodniczącego i dyrektor finansowy ING Group, Amsterdam; były skarbnik w holenderskim rządzie
Peter Mandelson, członek Europejskiej Komisji Handlu, Bruksela; były członek brytyjskiego parlamentu; były sekretarz stanu w Irlandii Północnej
Abel Matutes, przewodniczący Empresas Matutes, Ibiza; były członek Komisji Europejskiej, Bruksela; były minister spraw zagranicznych, Madryt
Francis Maude, członek brytyjskiego parlamentu; dyrektor Benfield Group; były minister spraw zagranicznych w gabinecie cieni, Londyn
Edgar Meister, członek zarządu De utsche Bundesbank, Frankfurt nad Menem; przewodniczący Banking Supervisory Subcommittee of the European Monetary Institute (EMI); przewodniczący Banking Supervision Committee of the European System of the Central Banks (ESCB)
Vasco de Mello, zastępca przewodniczącego José de Mello SGPS, Lizbona
Joao de Menezes Ferreira, przewodniczący i dyrektor naczelny ECO-SOROS, Lizbona; były członek parlamentu
Peter Mitterbauer, honorowy przewodniczący The Federation of Austrian Industry, Wiedeń; przewodniczący i dyrektor naczelny MIBA, Laakirchen
Mario Monti, przewodniczący i profesor Emeritus Bocconi University, Mediolan; przewodniczący BRUEGEL and of ECAS, Bruksela; były członek Komisji Europejskiej
Dominique Moisi, specjalny doradca dyrektora generalnego French Institute for International Relations (IFRI), Paryż
Sir Mark Moody-Stuart, przewodniczący Anglo American; były przewodniczący Royal Dutch/Shell Group, Londyn
Luca Cordero di Montezemolo, przewodniczący Fiata, Turyn; przewodniczący Confindustria (Italian Confederation of Industry), Rzym
Klaus-Peter Müller, przewodniczący zarządu Commerzbank, Frankfurt nad Menem; przewodniczący Association of German Banks (BDB), Berlin
Klaus Murmann, honorowy przewodniczący Confederation of German Employers' Associations (BDA), Berlin; przewodniczący Sauer Holding, Neumünster
Heinrich Neisser, przewodniczący Politische Akademie, Wiedeń; profesor Political Studies at Innsbruck University; były członek austriackiego parlamentu i drugi przewodniczący Zgromadzenia Narodowego
Harald Norvik, przewodniczący i udziałowiec ECON Management; były przewodniczący i dyrektor naczelny Statoil, Oslo
Arend Oetker, przewodniczący German Council on Foreign Relations (DGAP); zastępca przewodniczącego Federation of German Industries; dyrektor zarządu Dr. Arend Oetker Holding, Berlin
Andrzej Olechowski, przywódca Platformy Obywatelskiej; były prezes Banku Handlowego; były minister spraw zagranicznych i finansów, Warszawa
Richard Olver, przewodniczący BAE Systems, Londyn
Janusz Palikot, przewodniczący rady nadzorczej Polmos Lublin; wiceprzewodniczący Polskiej Konfederacji Prywatnych Pracodawców, współwłaściciel Domu Wydawniczego Słowo/obraz terytoria; członek zarządu Polskiej Rady Biznesu, Warszawa
Dimitry Panitza, założyciel i przewodniczący The Free and Democratic Bulgaria Foundation; założyciel i przewodniczący The Bulgarian School of Politics, Sofia
Lucas Papademos, wiceprzewodniczący European Central Bank, Frankfurt nad Menem; były prezes Bank of Greece
Schelto Patijn, członek zarządu Schiphol Group and Amsterdam RAI; były burmistrz Amsterdamu
Lord Patten of Barnes, kanclerz University of Oxford; współprzewodniczący International Crisis Group, Bruksela; były członek Komisji Europejskiej, Bruksela; były gubernator Hong Kongu; były członek brytyjskiego rządu, Londyn
Josep Piqué, przewodniczący Popular Party of Catalunya, Barcelona; członek parlamentu Katalonii; Członek hiszpańskiego Senatu; były minister spraw zagranicznych
Benoît Potier, przewodniczący zarządu L'Air Liquide, Paryż
Alessandro Profumo, dyrektor naczelny UniCredito Italiano, Mediolan
Henri Proglio, przewodniczący Veolia Environnement, Paryż
Luigi Ramponi, członek parlamentu; przewodniczący Komitetu Obrony, Rzym
Wanda Rapaczyńska, przewodnicząca zarządu Agory, Warszawa
Heinz Riesenhuber, członek Bundestagu; były minister ds. badań i technologii, Berlin
Gianfelice Rocca, przewodniczący Techint Group of Companies, Mediolan; wiceprzewodzniczący Confindustria
H. Onno Ruding, przewodniczący Centre for European Policy Studies (CEPS), Bruksela; były zastępca przewodniczącego Citibanku; były holenderski minister finansów
Renato Ruggiero, zastępca przewodniczącego Citigroup European Investment Bank, Zurich; były włoski minister spraw zagranicznych i dyrektor generalny WTO
Anthony Ruys, przewodniczący zarządu Heinekena, Amsterdam
Jacques Santer, były członek Parlamentu Europejskiego; były przewodniczący Komisji Europejskiej; były premier Luksemburga
Silvio Scaglia, przewodniczący Fastweb, Mediolan; były dyrektor zarządu, Omnitel
Paolo Scaroni, dyrektor naczelny ENEL, Rzym
Guido Schmidt-Chiari, przewodniczący Constantia Group; były przewodniczący Creditanstalt Bankverein, Wiedeń
Henning Schulte-Noelle, przewodniczący rady nadzorczej Allianz, Monachium
Prince Charles of Schwarzenberg, założyciel i dyrektor Nadace Bohemiae, Praga; były kanclerz prezydenta Havla; były przewodniczący International Helsinki Federation for Human Rights
Miguel Sebastian, przewodniczący Economic Bureau of the Premier of Spain; profesor ekonomii na Universidad Complutense, Madryt
Carlo Secchi, profesor European Economic Policy, Bocconi University, Mediolan; były członek włoskiego Senatu i Europejskiego Parlamentu
Toger Seidenfaden, redaktor naczelny "Politiken", Kopenhaga
Maurizio Sella, przewodniczący Banca Sella, Biella; przewodniczący Association of Italian Banks (A.B.I.), Rzym; przewodniczący Finanziaria Bansel
Stefano Silvestri, przewodniczący Institute for International Affairs (IAI), Rzym; komentator "Il Sole 24 Ore", Italy
Lord Simon of Highbury, członek Izby Lordów; dyrektor Unilever, Morgan Stanley Europe and LEK; były minister handlu; były przewodniczący BP, Londyn
Nicholas Soames, członek brytyjskiego parlamentu, Londyn
Hermann Otto Solms, wiceprzewodniczący Bundestagu, Berlin
Sir Martin Sorrell, dyrektor naczelny WPP Group, Londyn
Thorvald Stoltenberg, przewodniczący Norwegian Red Cross, Oslo; były współprzewodniczący (UN) Steering Committee of the International Conference on Yugoslavia; były norweski minister spraw zagranicznych; były wysoki komisarz ONZ ds. uchodĽców
Petar Stoyanov, przewodniczący Centre for Political Dialogue, Sofia; były prezydent Bułgarii
Peter Straarup, przewodniczący zarządu Danske Bank, Kopenhaga; przewodniczący Danish Bankers Association
Peter Sutherland, przewodniczący BP p.l.c.; przewodniczący Goldman Sachs International; były dyrektor generalny GATT/WTO; były członek Komisji Europejskiej; były prokurator generalny Irlandii
Björn Svedberg, były przewodniczący i dyrektor naczelny Ericsson, Sztokholm; były przewodniczący i dyrektor naczelny Skandinaviska Enskilda Banken
Péter Székely, przewodniczący i dyrektor naczelny Transelektro, Budapeszt; przewodniczący Confederation of Hungarian Employers' Organisations for International Co-operation (CEHIC); wiceprzewodniczący Confederation of Hungarian Employers and Industrialists
Pavel Telicka, udziałowiec BXL-Consulting, Praga
Jean-Philippe Thierry, przewodniczący i dyrektor naczelny AGF (Assurances Générales de France), Paryż
Marco Tronchetti Provera, przewodniczący Telecom Italia; przewodniczący i dyrektor naczelny Pirelli & Co., Mediolan
Elsbeth Tronstad, zastępca głównego dyrektora ABB, Oslo
Loukas Tsoukalis, specjalny doradca przewodniczącego Komisji Europejskiej; profesor University of Athens i The College of Europe; przewodniczący Hellenic Foundation for European i Foreign Policy (ELIAMEP), Ateny
Mario Vargas Llosa, pisarz i członek Royal Spanish Academy, Madryt
George Vassiliou, przewodniczący grupy negocjacyjnej wstąpienia Cypru do UE; były prezydent Republiki Cypru; były członek parlamentu i przywódca United Democrats, Nikozja
Franco Venturini, zagraniczny korespondent "Corriere della Sera", Rzym
Friedrich Verzetnitsch, członek austriackiego parlamentu; przewodniczący Austrian Federation of Trade Unions, Wiedeń; przewodniczący European Trade Union Confederation (ETUC)
Marko Voljc, dyrektor wykonawczy Central Europe Directorate, KBC Bank Insurance Holding, Bruksela; były dyrektor naczelny Nova Ljubljanska Banka, Ljubljana
Alexandr Vondra, dyrektor zarządu Prague Office Dutko Group Companies; były zastępca czeskiego ministra spraw zagranicznych
Joris Voorhoeve, członek Rady Państwa; były członek holenderskiego parlamentu; były minister obrony, Haga
Panagis Vourloumis, przewodniczący i dyrektor naczelny Hellenic Telecommunications Organization (O.T.E.), Ateny
Marcus Wallenberg, przewodniczący i dyrektor naczelny Investor AB, Sztokholm
Serge Weinberg, przewodniczący i dyrektor naczelny Weinberg Investissements; były przewodniczący zarządu Pinault-Printemps-Redoute; były przewodniczący Institute of International and Strategic Studies (IRIS), Paryż
Heinrich Weiss, przewodniczący SMS, Duesseldorf
Nout Wellink, przewodniczący holenderskiego Banku Centralnego, Amsterdam
Arne Wessberg, dyrektor generalny YLE (Finnish Broadcasting Company) oraz dyrektor generalny YLE Group (YLE and Digits Oy), Helsinki; przewodniczący European Broadcasting Union (EBU)
Norbert Wieczorek, były członek Bundestagu, zastępca przewodniczącego grupy parlamentarnej SPD, Berlin
Hans Wijers, przewodniczący i dyrektor naczelny Akzo Nobel, Arnhem
Otto Wolff von Amerongen, honorowy przewodniczący East Committee of the German Industry; przewodniczący i dyrektor naczelny Otto Wolff Industrieberatung und Beteiligung, Kolonia
Emilio Ybarra, były przewodniczący Banco Bilbao-Vizcaya, Madryt
Byli członkowie w służbie publicznej

Marek Belka, premier, Warszawa; specjalny wysłannik i przewodniczący Council for International Coordination, Coalition Provisional Authority, Bagdad
John Bruton, ambasador Unii Europejskiej i przewodniczący delegacji Komisji Europejskiej w Stanach Zjednoczonych
Lene Espersen, minister sprawiedliwości, Dania
Pedro Solbes, zastępca premiera oraz minister gospodarki i finansów, Hiszpania
Harri Tiido, ambasador Estonii i przewodniczący estońskiej misji w NATO, Bruksela
Karsten Voigt, kordynator niemiecko-amerykańskiej współpracy, minister spraw zagranicznych, Niemcy

GRUPA PÓŁNOCNOAMERYKAŃSKA
Madeleine K. Albright, szef The Albright Group LLC, Waszyngton, DC; była amerykańska sekretarz stanu
Graham Allison, dyrektor Belfer Center for Science and International Affairs, Harvard University, Cambridge
Rona Ambrose, członek parlamentu, Ottawa
G. Allen Andreas, przewodniczący i dyrektor naczelny Archer Daniels Midland Company, Decatur
Michael H. Armacost, członek towarzystwa Shorenstein Distinguished, Asia/Pacific Research Center, Stanford University, Hillsborough; były przewodniczący The Brookings Institution; były ambasador Stanów Zjednoczonych w Japonii; były amerykański podsekretarz stanu
Charlene Barshefsky, główny udziałowiec Wilmer Cutler & Pickering, Waszyngton; były sekretarz ds. handlu
Alan R. Batkin, zastępca przewodniczącego Kissinger Associates, Nowy Jork
Maurizio Bevilacqua, członek parlamentu, Ottawa
Doug Bereuter, przewodniczący The Asia Foundation, San Francisco; były członek amerykańskiej Izby Reprezentantów
C. Fred Bergsten, dyrektor Institute for International Economics, Waszyngton; były asystent amerykańskiego sekretarza handlu
Catherine Bertini, profesor Maxwell School of Citizenship and Public Affairs, Syracuse University, Syracuse; były podsekretarz ONZ
Dennis C. Blair, USN (Ret.), przewodniczący i dyrektor naczelny Institute for Defense Analyses, Aleksandria; były głównodowodzący amerykańskich sił na Pacyfiku
Herminio Blanco Mendoza, były meksykański sekretarz ds. handlu i rozwoju przemysłowego
Geoffrey T. Boisi, były zastępca przewodniczącego JPMorgan Chase, Nowy Jork
Stephen W. Bosworth, dziekan Fletcher School of Law and Diplomacy, Tufts University, Medford; były amerykański ambasador w Korei Południowej
David G. Bradley, przewodniczący Atlantic Media Company, Waszyngton
Harold Brown, doradca Center for Strategic and International Studies, Waszyngton; główny udziałowiec Warburg Pincus & Company, Nowy Jork; były amerykański sekretarz obrony
Zbigniew Brzezinski, doradca Center for Strategic and International Studies, Waszyngton DC; Robert Osgood Profesor of American Foreign Affairs, Paul Nitze School of Advanced International Studies, Johns Hopkins University; były amerykański doradca ds. bezpieczeństwa narodowego
Louis C. Camilleri, przewodniczący i dyrektor naczelny Altria Group Inc., Nowy Jork
Raymond Chrétien, strategiczny doradca Fasken Martineau DuMoulin LLP, Montreal, przewodniczący zarządu Center for International Studies of the University of Montreal; były współpracownik podsekretarza stanu do spraw zagranicznych; były ambasador Kanady w Kongo, Meksyku, Stanach Zjednoczonych i Francji
William T. Coleman III, fundator, przewodniczący i dyrektor naczelny Cassatt Corporation; fundator, były przewodniczący i członek zarządu BEA Systems Inc., San Jose
William T. Coleman Jr., główny udziałowiec i główny doradca O'Melveny & Myers, Waszyngton; były amerykański sekretarz ds. transportu
Timothy C. Collins, główny dyrektor zarządu i dyrektor naczelny Ripplewood Holdings, Nowy Jork
Richard N. Cooper, profesor International Economics, Harvard University; były przewodniczący amerykańskiej Narodowej Rady Wywiadu; były amerykański podsekretarz stanu
E. Gerald Corrigan, dyrektor zarządu Goldman, Sachs & Co., Nowy Jork; były przewodniczący Federal Reserve Bank of Nowy Jork
Michael J. Critelli, przewodniczący i dyrektor naczelny Pitney Bowes Inc., Stamford
Lee Brooks Cullum, komentator "Dallas Morning News", Dallas
Gerald L. Curtis, profesor Columbia University, Nowy Jork; profesor Graduate Research Institute for Policy Studies, Tokio
Douglas Daft, były przewodniczący i dyrektor naczelny The Coca Cola Company, Atlanta
Lynn Davis, główny politolog The RAND Corporation, Arlington; były amerykański podsekretarz stanu
Lodewijk J. R. de Vink, przewodniczący Global Health Care Partners, Peapack; były przewodniczący i dyrektor naczelny Warner-Lambert Company
Arthur A. DeFehr, przewodniczący i dyrektor naczelny Palliser Furniture, Winnipeg
André Desmarais, przewodniczący i dyrektor naczelny Power Corporation of Canada, Montreal; zastępca przewodniczącego Power Financial Corporation
John M. Deutch, profesor Massachusetts Institute of Technology, Cambridge; były dyrektor Central Intelligence; były zastępca amerykańskiego sekretarza obrony
Jamie Dimon, przewodniczący JPMorgan Chase, Nowy Jork
Peter C. Dobell, dyrektor Parliamentary Centre, Ottawa
Wendy K. Dobson, profesor i dyrektor Institute for International Business, Rotman School of Management, University of Toronto, Toronto; były zastępca kanadyjskiego ministra finasów
Kenneth M. Duberstein, przewodniczący i dyrektor naczelny The Duberstein Group, Waszyngton
Robert Eckert, przewodniczący i dyrektor naczelny Mattel Inc., El Segundo
Jeffrey Epstein, przewodniczący J. Epstein & Company Inc., Nowy Jork; przewodniczący N.A. Property Inc.
Dianne Feinstein, członek amerykańskiego Senatu
Martin S. Feldstein, profesor Harvard University; przewodniczący i dyrektor naczelny National Bureau of Economic Research; były przewodniczący Rady Doradców Ekonomicznych
Roger W. Ferguson Jr., zastępca przewodniczącego zarządu Federal Reserve System, Waszyngton
Stanley Fischer, prezes Bank of Israel, Jeruzalem; były przewodniczący Citigroup International i zastępca przewodniczącego Citigroup, Nowy Jork; były pierwszy zastępca dyrektora zarządu International Monetary Fund
Richard W. Fisher, przewodniczący i dyrektor naczelny Federal Reserve Bank of Dallas, Dallas; były zastępca amerykańskiego sekretarza handlu
Thomas S. Foley, udziałowiec Akin Gump Strauss Hauer & Feld, Waszyngton; były amerykański ambasador w Japonii; były przewodniczący amerykańskiej Izby Reprezentantów; przewodniczący Komisji Trójstronnej ds. Ameryki
Michael B.G. Froman, dyrektor zarządu Citigroup Alternative Investments, Citigroup Inc., Nowy Jork
Francis Fukuyama, profesor International Political Economy, Paul H. Nitze School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, Waszyngton
Dionisio Garza Medina, przewodniczący zarządu i dyrektor naczelny ALFA, Garza Garcia
Richard A. Gephardt, były członek amerykańskiej Izby Reprezentantów
David Gergen, profesor John F. Kennedy School of Government, Harvard University; wydawca "U.S. News and World Report"
Peter C. Godsoe, przewodniczący Fairmont Hotels & Resorts; były przewodniczący i dyrektor naczelny Scotiabank, Toronto
Allan E. Gotlieb, główny doradca Stikeman Elliott, Toronto; przewodniczący Sotheby's, Kanada; były ambasador Kanady w Stanach Zjednoczonych; zastępca przewodniczącego Komisji Trójstronnej
Donald E. Graham, przewodniczący i dyrektor naczelny The Washington Post Company, Waszyngton
Jeffrey W. Greenberg, prywatny inwestor, Nowy Jork; były przewodniczący i dyrektor naczelny Marsh & McLennan Companies
Maurice R. Greenberg, przewodniczący i dyrektor naczelny C. V. Starr & Company, Nowy Jork; były przewodniczący American International Group Inc.
Richard N. Haass, przewodniczący Rady ds. polityki zagranicznej, Nowy Jork; były dyrektor Policy Planning, U.S. Department of State; były dyrektor Foreign Policy Studies, The Brookings Institution
William A. Haseltine, przewodniczący i dyrektor naczelny Haseltine Associates, Waszyngton; przewodniczący William A. Haseltine Foundation for Medical Sciences and the Arts; były przewodniczący i dyrektor naczelny Human Genome Sciences Inc., Rockville
Charles B. Heck, główny doradca i były dyrektor Komisji Trójstronnej ds. Ameryki Północnej, New Canaan
Carla A. Hills, przewodnicząca i dyrektor naczelny Hills & Company, International Consultants, Waszyngton, DC; były amerykański przedstawiciel ds. handlu; były amerykański sekretarz ds. rozwoju
Richard Holbrooke, zastępca przewodniczącego Perseus LLC, New York; Doradca Council on Foreign Relations; były amerykański ambasador w ONZ; były zastępca przewodniczącego Credit Suisse First Boston Corporation; były zastępca amerykańskiego sekretarza stanu ds. Europy i Kanady; były zastępca amerykańskiego sekretarza stanu ds. Azji i Pacyfiku; były amerykański ambasador w Niemczech
Karen Elliott House, wiceprzewodnicząca Dow Jones & Company, wydawca "The Wall Street Journal", Nowy Jork, NY
Alejandro Junco de la Vega, przewodniczący i dyrektor Grupo Reforma, Monterrery
Robert Kagan, główny współpracownik Carnegie Endowment for International Peace, Waszyngton
Arnold Kanter, dyrektor i członek założyciel The Scowcroft Group, Waszyngton; były amerykański podsekretarz stanu
Charles R. Kaye, współprzewodniczący Warburg Pincus LLC, Nowy Jork
Henry A. Kissinger, przewodniczący Kissinger Associates Inc., New York; były amerykański sekretarz stanu; były zastępca przewodniczącego ds. bezpieczeństwa narodowego
Michael Klein, dyrektor naczelny Global Banking, Citigroup Inc.; zastępca przewodniczącego Citibank International PLC; Nowy Jork
Steven E. Koonin, główny naukowiec BP, Londyn
Enrique Krauze, główny Dyrektor Editorial Clio Libros y Videos S.A. de C.V., Mexico City
Robert Lane, dyrektor naczelny Deere & Co., Moline
Jim Leach, członek amerykańskiej Izby Reprezentantów
Gerald M. Levin, dyrektor naczelny AOL Time Warner Inc., Nowy Jork
Winston Lord, współprzewodniczący i były współprzewodniczący zarządu International Rescue Committee, Nowy Jork; były zastępca amerykańskiego sekretarza stanu ds. Azji i Pacyfiku; były amerykański ambasador w Chinach
E. Peter Lougheed, główny udziałowiec Bennett Jones, Barristers & Solicitors, Calgary; były gubernator Alberty, Kanada
Roy MacLaren, były kanadyjski wysoki komisarz Zjednoczonego Królestwa; były kanadyjski minister handlu; Toronto
John A. MacNaughton, były przewodniczący i dyrektor naczelny Canada Pension Plan Investment Board, Toronto
Antonio Madero, przewodniczący zarządu i dyrektor naczelny San Luis Corporacion S.A. de C.V., Mexico City
Sir Deryck C. Maughan, dyrektor zarządu i przewodniczący KKR Asia, Kohlberg Kravis Roberts & Co., Nowy Jork, NY; były zastępca przewodniczącego Citigroup
Jay Mazur, przewodniczący Emeritus, UNITE (Union of Needletrades, Industrial and Textile Employees); zastępca przewodniczącego Amalgamated Bank of Nowy Jork; przewodniczący ILGWU's 21st Century Heritage Foundation, Nowy Jork
Hugh L. McColl Jr., przewodniczący McColl Brothers Lockwood, Charlotte; były przewodniczący i dyrektor naczelny Bank of America Corporation
Marc H. Morial, przewodniczący i dyrektor naczelny National Urban League, Nowy Jork; były gubernator Nowego Orleanu
Anne M. Mulcahy, prezes Xerox Corporation, Stamford
Brian Mulroney, główny udziałowiec Ogilvy Renault, Barristers and Solicitors, Montréal; były premier Kanady
Indra K. Nooyi, przewodnicząca i dyrektor ekonomiczny PepsiCo Inc., Purchase
Joseph S. Nye, Jr., profesor Harvard University, John F. Kennedy School of Government, Harvard University, Cambridge; były dziekan John F. Kennedy School of Government; były zastępca amerykańskiego sekretarza ds. obrony i bezpieczeństwa narodowego
David J. O'Reilly, przewodniczący i dyrektor naczelny Chevron Corporation, San Ramon
Richard N. Perle, członek American Enterprise Institute, Waszyngton; członek i były przewodniczący Defense Policy Board, U.S. Department of Defense; były zastępca amerykańskiego sekretarza ds. obrony i bezpieczeństwa narodowego
Thomas R. Pickering, główny wiceprzewodniczący International Relations, The Boeing Company, Arlington; były amerykański podskretarz ds. polityki zagranicznej; były amerykański ambasador w Rosji, Indiach, Izraelu, Salvadorze, Nigerii, Jordanie i ONZ
Joseph W. Ralston, zastępca przewodniczącego The Cohen Group, Waszyngton; były dowódca amerykańskich sił w Europie; były zastępca szefów połączonych sztabów, U.S. Department of Defense
Charles B. Rangel, członek amerykańskiej Izby Reprezentantów
Susan Rice, główny członek Brookings Institution, Waszyngton; były zastępca sekretarza stanu ds. Afryki; były specjalny asystent przewodniczącego ds. Afryki Rady Bezpieczeństwa Narodowego
Hartley Richardson, przewodniczący i dyrektor naczelny James Richardson & Sons, Ltd., Winnipeg
Joseph E. Robert, Jr., przewodniczący i dyrektor naczelny J.E. Robert Companies, McLean
John D. Rockefeller IV, amerykański senator
Kenneth Rogoff, profesor i dyrektor Center for International Development, Harvard University; były dyrektor Research Department, International Monetary Fund, Waszyngton
Charles Rose, właściciel Charlie Rose Show and Charlie Rose Special Edition, PBS, Nowy Jork
David M. Rubenstein, współzałożyciel i dyrektor zarządu The Carlyle Group, Waszyngton
Luis Rubio, przewodniczący Center of Research for Development (CIDAC), Mexico City
Jaime Serra, przewodniczący SAI Consulting, Mexico City; były meksykański minister ds. handlu i przemysłu
Dinakar Singh, fundator i dyrektor naczelny TPG-Axon Capital, Nowy Jork; były współprzewodniczący Strategies Department, Goldman Sachs
Anne-Marie Slaughter, dziekan Woodrow Wilson School of Public and International Affairs, Princeton University, Princeton
Gordon Smith, dyrektor Centre for Global Studies, University of Victoria, Victoria; przewodniczący zarządu International Development Research Centre; były zastępca ministra spraw zagranicznych Kanady
Donald R. Sobey, emerytowany przewodniczący Empire Company Ltd., Stellarton
Ronald D. Southern, przewodniczący ATCO Group, Calgary
James B. Steinberg, wiceprzewodniczący i dyrektor Foreign Policy Studies Program, The Brookings Institution, Waszyngton; były zastępca amerykańskiego doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego
Jessica Stern, wykładowca Belfer Center for Science and International Affairs, Harvard University, Cambridge
Barbara Stymiest, szefowa RBC Financial Group, Toronto
Lawrence H. Summers, dyrektor na Harvard University, Cambridge; były amerykański sekretarz skarbu
John J. Sweeney, przewodniczący AFL-CIO, Waszyngton
Strobe Talbott, przewodniczący The Brookings Institution, Waszyngton; były zastępca amerykańskiego sekretarza stanu
Luis Tellez, dyrektor zarządu The Carlyle Group, Mexico City; były zastępca głównego dyrektora, Sociedad de Fomento Industrial (DESC); były meksykański minister energetyki
John Thain, dyrektor naczelny Nowy Jork Stock Exchange, Inc.; były przewodniczący Goldman Sachs & Co., Nowy Jork
G. Richard Thoman, udziałowiec Corporate Perspectives and Adjunct Profesor, Columbia University, Nowy Jork; były Przewodniczący Xerox Corporation; były dyrektor IBM Corporation
Paul A. Volcker, były przewodniczący Wolfensohn & Co. Inc., Nowy Jork; Frederick H. Schultz, emerytowany profesor International Economic Policy, Princeton University; były przewodniczący zarządu U.S. Federal Reserve System; honorowy przewodniczący Komisji Trójstronnej ds. Ameryki Północnej
William H. Webster, główny udziałowiec Milbank, Tweed, Hadley & McCloy LLP, Waszyngton; były dyrektor wywiadu; były dyrektor FBI; były zastępca amerykańskiego sekretarza ds. obrony i bezpieczeństwa narodowego, były sędzia amerykańskiego Sądu Apelacyjnego
Fareed Zakaria, wydawca "Newsweek International", Nowy Jork
Lorenzo H. Zambrano, przewodniczący zarządu i dyrektor naczelny CEMEX, Monterrey; zastępca przwodniczącego Komisji Trójstronnej ds. Ameryki Północnej
Ernesto Zedillo, dyrektor Yale Center for the Study of Globalization, Yale University, New Haven; były prezydent Meksyku
Mortimer B. Zuckerman, przewodniczący i redaktor naczelny "U.S. News & World Report", Nowy Jork
Robert S. McNamara, dożywotni członek zarządu Komisji Trójstronnej, Waszyngton; były szef World Bank; były amerykański sekretarz obrony; były szef Ford Motor Company
David Rockefeller, fundator, honorowy przewodniczący, dożywotni członek zarządu Komisji Trójstronnej, Nowy Jork

Byli członkowie w służbie publicznej
Richard B. Cheney, wiceprezydent Stanów Zjednoczonych
Paula J. Dobriansky, amerykańska podsekretarz stanu
Bill Graham, kanadyjski minister obrony
William J. McDonough, przewodniczący zarządu ds. księgowego nadzoru publicznego
Paul Wolfowitz, prezes Banku ¦wiatowego
Robert B. Zoellick, zastępca amerykańskiego sekretarza stanu

GRUPA AZJI I PACYFIKU
Narongchai Akrasanee, przewodniczący Seranee Holdings Co., Ltd., Bangkok
Ali Alatas, doradca i specjalny wysłannik prezydenta Indonezji; były indonezyjski szef dyplomacji; Dżakarta
Philip Burdon, były przewodniczący Asia 2000 Foundation; Nowa Zelandia; przewodniczący APEC; były minister handlu; Wellington
Fujio Cho, szef Toyota Motor Corporation
Cho Suck-Rai, przewodniczący Hyosung Corporation, Seul
Chung Mong-Joon, członek koreańskiego Zgromadzenia Narodowego; wiceprzewodzniczący Federation Internationale de Football Association (FIFA); Seul
Barry Desker, dyrektor Institute of Defence i Strategic Studies, Nanyang Techonological University, Singapur
Takashi Ejiri, adwokat Asahi Koma Law Office
Jesus P. Estanislao, przewodniczący i dyrektor naczelny Institute of Corporate Directors/Institute of Solidarity in Asia, Manila; były filipiński minister finansów
Hugh Fletcher, dyrektor Fletcher Building Ltd., Auckland; były dyrektor naczelny Fletcher Challenge
Hiroaki Fujii, doradca The Japan Foundation; były japoński ambasador w Wielkiej Brytanii
Shinji Fukukawa, doradca zarządu Dentsu Inc.
Yoichi Funabashi, redaktor i komentator "The Asahi Shimbun"
Carrillo Gantner, wiceprzewodzniczący The Myer Foundation; Melbourne
Ross Garnaut, profesor Research School of Pacific i Asian Studies, Australian National University, Canberra
Toyoo Gyohten, przewodniczący Institute for International Monetary Affairs; główny doradca The Bank of Tokyo-Mitsubishi Ltd.
Han Sung-Joo, przewodniczący Seoul Forum for International Affairs; profesor International Relations, Ilmin International Relations Institute, Korea University, Seul; były koreański szef dyplomacji; były ambasador Korei Południowej w Stanach Zjednoczonych
Stuart Harris, profesor Research School of Pacific i Asian Studies, Australian National University, Canberra; były australijski wiceminister spraw zagranicznych
Azman Hashim, przewodniczący AmBank Group, Kuala Lumpur
John R. Hewson, członek, doradca ABN AMRO Australia, Sydney
Ernest M. Higa, przewodniczący Higa Industries
Shintaro Hori, udziałowiec Bain & Company Japan Inc.
Murray Horn, dyrektor zarządu Institutional Banking, ANZ (NZ) Ltd., Sydney; przewodniczący ANZ Investment Bank; były sekretarz parlamentu, Nowa Zelandia
Hyun Hong-Choo, główny udziałowiec Kim & Chang, Seoul; były koreański ambasador w ONZ i Stanach Zjednoczonych; Seul
Hyun Jae-Hyun, przewodniczący Tong Yang Group, Seoul
Shin'ichi Ichimura, doradca International Centre for the Study of East Asian Development, Kitakyushu
Nobuyuki Idei, doradca Sony Corporation
Takeo Inokuchi, przewodniczący i dyrektor naczelny Mitsui Sumitomo Insurance Company Ltd.
Noriyuki Inoue, przewodniczący Daikin Industries, Ltd.
Rokuro Ishikawa, honorowy przewodniczący Kajima Corporation
Motoo Kaji, emerytowany profesor University of Tokyo
Kasem Kasemsri, honorowy przewodniczący Thailand-U.S. Business Council, Bangkok; przewodniczący, doradca zarządu Chart Thai Party; przewodniczący Thai-Malaysian Association; były zastępca premiera Tajlandii
Koichi Kato, członek japońskiej Izby Reprezentantów; były sekretarz generalny Liberal Democratic Party
Trevor Kennedy, przewodniczący Oil Search Ltd.; przewodniczący Cypress Lakes Group Ltd.; Sydney
K. Kesavapany, dyrektor Institute of Southeast Asian Studies Singapur
Kim Kihwan, międzynarodowy doradca Goldman Sachs, Seul; były koreański specjalny wysłannik
Kim Kyung-Won, emerytowany przewodniczący Seoul Forum for International Affairs, Seul; były koreański ambasador w Stanach Zjednoczonych i ONZ; doradca Kim & Chang Law Office; zastępca przwodniczącego Komisji Trójstronnej ds. Azji i Pacyfiku
Kakutaro Kitashiro, przewodniczący zarządu IBM Japan Ltd.
Shoichiro Kobayashi, główny doradca Kansai Electric Power Company Ltd.
Yotaro Kobayashi, przewodniczący zarządu Fuji Xerox Co. Ltd.; przwodniczący Komisji Trójstronnej ds. Azji i Pacyfiku
Akira Kojima, przewodniczący Japan Center for Economic Research ( JCER )
Koo John, przewodniczący LS Cable Ltd.; przewodniczący LS Industrial Systems Co.; Seul
Kenji Kosaka, członek japońskiej Izby Reprezentantów
Lee Hong-Koo, przewodniczący Seoul Forum for International Affairs, Seul; były premier Korei; były ambasador Korei w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych
Lee In-ho, profesor Myongji University, Seoul; były przewodniczący Korea Foundation; były ambasador Korei w Rosji i Finlandii
Lee Jay Y., wiceprzewodzniczący Samsung Electronics Co. Ltd., Seul
Lee Kyungsook Choi, przewodniczący Sookmyung Women's University, Seul
Adrianto Machribie, przewodniczący PT Freeport Indonesia, Dżakarta
Minoru Makihara, główny doradca Mitsubishi Corporation
Hiroshi Mikitani, przewodniczący i dyrektor naczelny Rakuten Inc.
Yoshihiko Miyauchi, przewodniczący i dyrektor naczelny ORIX Corporation
Isamu Miyazaki, specjalny doradca Daiwa Institute of Research Ltd.; były dyrektor generalny Japanese Economic Planning Agency
Kiichi Miyazawa, były premier Japonii; były minister finansów; były członek Izby Reprezentantów
Yuzaburo Mogi, przewodniczący i dyrektor naczelny Kikkoman Corporation
Mike Moore, były dyrektor generalny World Trade Organization, Genewa; członek New Zealand Privy Council, Auckland; były premier Nowej Zelandii
Moriyuki Motono, przewodniczący Foreign Affairs Society; były japoński ambasador we Francji
Jiro Murase, udziałowiec Bingham McCutchen Murase, Nowy Jork
Minoru Murofushi, doradca ITOCHU Corporation
Masao Nakamura, przewodniczący i dyrektor naczelny NTT Docomo Inc.
Masashi Nishihara, przewodniczący National Defense Academy
Taizo Nishimuro, doradca, były przewodniczący i dyrektor naczelny Toshiba Corporation
Roberto F. de Ocampo, przewodniczący Asian Institute of Management; były sekretarz finansów, Manila
Toshiaki Ogasawara, przewodniczący i wydawca The Japan Times Ltd.; przewodniczący Nifco Inc.
Sadako Ogata, przewodniczący Japan International Cooperation Agency (JICA); były wysoki komisarz ONZ ds. uchodĽców
Shijuro Ogata, były zastępca prezesa Japan Development Bank; były zastępca dyrektora ds. stosunków międzynarodowych Bank of Japan; zastępca przewodniczącego Komisji Trójstronnej ds. Azji i Pacyfiku
Sozaburo Okamatsu, przewodniczący Research Institute of Economy, Trade & Industry (RIETI)
Yoshio Okawara, przewodniczący Institute for International Policy Studies; były japoński ambasador w Stanach Zjednoczonych
Yoichi Okita, profesor National Graduate Institute for Policy Studies
Ariyoshi Okumura, przewodniczący Lotus Corporate Doradcay Inc.
Anand Panyarachun, przewodniczący Thai Industrial Federation; przewodniczący Saha-Union Public Company Ltd.; były premier Tajlandii; Bangkok
Ryu Jin Roy, przewodniczący i dyrektor naczelny Poongsan Corp., Seul
Eisuke Sakakibara, profesor Keio University; były japoński wiceminister finansów
SaKong Il, przewodniczący i dyrektor naczelny Institute for Global Economics, Seul; były koreański minister finansów
Yukio Satoh, przewodniczący Japan Institute of International Affairs; były japoński ambasador w ONZ
Sachio Semmoto, dyrektor naczelny eAccess Ltd.
Masahide Shibusawa, przewodniczący Shibusawa Ei'ichi Memorial Foundation
Seiichi Shimada, przewodniczący i dyrektor naczelny Nihon Unisys Ltd.
Yasuhisa Shiozaki, członek japońskiej Izby Reprezentantów; były wiceminister finansów
Arifin Siregar, doradca Goldman Sachs (Pacific Asia) LLC; były ambasador Indonezji w Stanach Zjednoczonych; Dżakarta
Noordin Sopiee, przewodniczący i dyrektor naczelny Institute of Strategic and International Studies, Kuala Lumpur
Suh Kyung-Bae, przewodniczący i dyrektor naczelny Amore Pacific Corp., Seul
Tsuyoshi Takagi, przewodniczący Japanese Foundation of Textile, Chemical, Food, Commercial, Service and General Workers' Unions (UI ZENSEN)
Keizo Takemi, członek japońskiej izby radnych; były sekretarz stanu
Akihiko Tanaka, dyrektor Institute of Oriental Culture, University of Tokyo
Naoki Tanaka, przewodniczący The 21st Century Public Policy Institute
Sunjoto Tanudjaja, przewodniczący i dyrektor naczelny PT Great River International, Dżakarta
Teh Kok Peng, przewodniczący GIC Special Investments Private Ltd., Singapur
Shuji Tomita, zastępca głównego dyrektora NTT Communications Corporation
Kiyoshi Tsugawa, doradca i członek Lehman Brothers Japan Inc.; przewodniczący ARAMARK ASIA
Junichi Ujiie, przewodniczący i dyrektor naczelny Nomura Holdings Inc.
Sarasin Viraphol, zastępca głównego dyrektora Charoen Pokphand Co., Ltd., Bangkok; były zastępca tajlandzkiego szefa dyplomacji
Cesar E.A. Virata, zastępca przewodniczącego i dyrektor naczelny Rizal Commercial Banking Corporation (RCBC), Manila; były premier Filipin
Jusuf Wanandi, członek zarządu Centre for Strategic and International Studies, Dżakarta
Etsuya Washio, przewodniczący National Federation of Workers and Consumers Insurance Cooperatives (ZENROSAI); były przewodniczący Japanese Trade Union Confederation (RENGO)
Koji Watanabe, członek Japan Center for International Exchange; były japoński ambasador w Rosji
Osamu Watanabe, przewodniczący Japan External Trade Organization (JETRO)
Taizo Yakushiji, członek Council for Science and Technology Policy of the Cabinet Office of Japan; dyrektor zarządu Institute for International Policy Studies
Tadashi Yamamoto, przewodniczący Japan Center for International Exchange; Dyrektor Komisji Trójstronnej na Azję i Pacyfik
Noriyuki Yonemura, konsultant Fuji Xerox Co., Ltd.

Byli członkowie w służbie publicznej
Hong Seok-Hyun, ambasador Korei Południowej w Stanach Zjednoczonych
Masaharu Ikuta, dyrektor generalny Postal Services Corporation
Yoriko Kawaguchi, specjalny doradca premiera Japonii
Hisashi Owada, sędzia Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości
Takeshi Kondo, przewodniczący Japan Highway Public Corporation (Nihon Doro Kodan)

Członkowie z innych regionów
Abdlatif Al-Hamad, dyrektor generalny i przewodniczący Arab Fund for Economic and Social Development; były minister finansów i planowania w Kuwejcie
André Azoulay, doradca Króla Mohammeda VI, Rabat, Maroko
Domingo F. Cavallo, profesor Latin American Studies Robert F. Kennedy, Department of Economics, Harvard University; przewodniczący Accion por la Republica, Buenos Aires; były argentyński minister gospodarki
Morris Chang, przewodniczący i dyrektor naczelny Taiwan Semiconductor Manufacturing Co., Ltd., Taipei
Hüsnü Dogan, generalny koordynator Nurol Holding, Ankara; były przewodniczący zarządu Development Foundation of Turkey; były minister obrony
Jacob A. Frenkel, zastępca przewodniczącego American International Group Inc. i przewodniczący AIG's Global Economic Strategies Group, Nowy Jork; przewodniczący i dyrektor naczelny G-30; były przewodniczący Merrill Lynch International; były prezes Bank of Israel; były dyrektor IMF; były przewodniczący zarządu Inter-American Development Bank; profesor University of Chicago
Victor K. Fung, przewodniczący Li & Fung; przewodniczący Prudential Asia Ltd., Hong Kong
Frene Ginwala, przewodniczący Zgromadzenia Narodowego Republic of South Africa, Cape Town
H.R.H. Prince El Hassan bin Talal, przewodniczący The Club of Rome; przewodniczący World Conference on Religion and Peace; przewodniczący Arab Thought Forum, Amman, Jordan
Serhiy Holovaty, członek Rady Najwyższej; były minister sprawiedliwości, Kijów, Ukraina
Enrique V. Iglesias, przewodniczący Inter-American Development Bank; były szef dyplomacji Urugwaju
Sergei Karaganov, zastępca dyrektora Institute of Europe, Russian Academy of Sciences; przewodniczący Presidium of the Council on Defense and Foreign Policy, Moskwa, Rosja
Jeffrey L.S. Koo, przewodniczący i dyrektor naczelny Chinatrust Investment, Bank, Taipei
Richard Li, przewodniczący i dyrektor naczelny Pacific Century Group Holdings Ltd., Hong Kong
Itamar Rabinovich, dyrektor Tel Aviv University, Israel; były ambasador w Stanach Zjednoczonych
Rüsdü Saracoglu, przewodniczący Finance Group, Ko Holding; przewodniczący Makro Consulting, Istanbuł; były sekretarz stanu i członek tureckiego parlamentu; były prezes Central Bank of Turkey
Roberto Egydio Setubal, przewodniczący i dyrektor naczelny Banco Itaú S.A. and Banco Itaú Holding Financiera S.A., Sao Paulo, Brazylia
Stan Shih, przewodniczący i dyrektor naczelny The Acer Group, Taipei
Gordon Wu, przewodniczący i dyrektor zarządu, Hopewell Holdings Ltd., Hong Kong
Grigory A. Yavlinsky, były członek Dumy Państwowej; przywódca partii "Yabloko"; przewodniczący Center for Economic i Political Research, Moskwa, Rosja
Yu Xintian, przewodniczący Shanghai Institute for International Studies, Szanghaj
Yuan Ming, dyrektor Institute of International Relations, Peking University, Pekin
Zhang Yunling, dyrektor Institute of Asia-Pacific Studies, Chinese Academy of Social Sciences (CASS), Pekin
Wang Jisi, dziekan School of International Studies, Peking University, Pekin
tłum. JS

 

Autor: Komisja Trójstronna;