Polacy, niesiemy wam szariat
Bartosz T. Wieliński, Wuppertal - Bonn - Dinslaken - Duisburg
20.11.2014 01:00
Sven Lau, 34-letni konwertyta, jeden z najbardziej znanych islamistów w Niemczech (Fot. DOMINIK ASBACH)
Nasi bracia i siostry nagrywają już filmy na YouTubie po polsku. Wieliński pyta Niemców, dlaczego marzą o Państwie Islamskim
- Powinni się cieszyć, że tu jeszcze nie wybuchła żadna bomba. Że muzułmanie są tak cierpliwi - mówi mężczyzna siedzący naprzeciw mnie w kawiarni. Ludzie przy innych stolikach, którzy go usłyszeli, od razu zrywają się z krzeseł i zaczynają wychodzić. On nie zwraca na to uwagi. Sięga po croissanta i zapija colą light. - Ale to się może w każdej chwili zmienić - zaznacza. Mówi to takim tonem, jakby chodziło o pogodę.
Pozostali goście nie spuszczają z niego wzroku. On nie pasuje do otoczenia. Na czarną koszulę narzucił wojskową kurtkę z naszytymi napisami po arabsku. Do tego pomponiaste spodnie. I ta długa siwiejąca broda.
Gdy opowiada o islamskim kalifacie, prawie szariatu, obcinaniu rąk i kamienowaniu cudzołożnic, pustoszeje cała kawiarnia. On mówi niezrażony dalej, jakby wygłaszał kazanie. Czystą niemczyzną, używając zwrotów, którymi posługują się dobrze wykształceni ludzie.
Przedstawia się jako Muntasir bi-llah, po arabsku jego imię znaczy "chroniony przez Boga". Ale w dowodzie osobistym ma wpisane Bernhard Falk. Siedzimy naprzeciw dworca kolejowego w Duisburgu, półmilionowym mieście w Zagłębiu Ruhry, w zachodnich Niemczech.
- Tak, jestem radykałem. Jestem salafitą. Wyznaję taki islam, jaki wyznawano w czasach pierwszego pokolenia po Proroku. Bez tych aberracji, bez zepsucia, które pojawiło się później. To religia w najczystszej postaci - wyjaśnia Falk.
Człowieka wyjaśnia tylko islam
Ma 47 lat i długą drogę za sobą. 20 lat temu powiedziałby o sobie, że jest lewakiem. Należał wówczas do Antiimperialistische Zellen (Komórek Antyimperialistycznych). To licząca garstkę członków lewicowa organizacja terrorystyczna, która chciała kontynuować walkę rozwiązanej w międzyczasie Frakcji Czerwonej Armii (RAF). Zamierzała uderzać w przedstawicieli niemieckich elit tam, gdzie są bezbronni - w biurach, prywatnych mieszkaniach. Służby specjalne twierdziły wówczas, że RAF przy Komórkach to był pikuś.
W 1992 r. podpalili jeden z wydziałów uniwersytetu w Hamburgu. Później zaatakowali mieszkanie policyjnego antyterrorysty z Solingen, podłożyli bombę pod centralą CDU w Düsseldorfie. W sumie Komórki przeprowadziły dziewięć zamachów. Po czterech latach organizację rozbito.
Falk za podkładanie bomb i próbę zabójstwa chadeckiego posła poszedł do więzienia na 13 lat. Tam przeszedł na islam - na salafizm, jego najbardziej radykalną wersję. Wśród islamskich radykałów udało mu się zdobyć autorytet, ale w głębi duszy dalej pozostaje lewakiem.
- Marksizm-leninizm jest jak system Windows: wyjaśnia, jak działają społeczeństwo, gospodarka, państwo. Ale człowieka się w ten sposób nie zrozumie. Człowieka wyjaśnia tylko islam. To bardzo racjonalna religia. Wszystko zapisane jest w Koranie - mówi.
Dodaje, że fascynuje go różnorodność islamu. Bo w wielu krajach muzułmańskie organizacje powstały niezależnie od siebie. Falk widział w tym nowe wcielenie Międzynarodówki.
Jeszcze kilka lat temu Niemcy wytykaliby Falka na ulicy palcami, ale teraz się go boją. Salafici rosną w siłę z miesiąca na miesiąc. Dwa lata temu było ich ledwie 3 tys. Na koniec roku według prognoz służb specjalnych ma być ich aż 7 tys. A ludzi sympatyzujących z islamskimi radykałami będzie pewnie kilka razy więcej. W 82-milionowym kraju żyją wprawdzie 3 mln muzułmanów, więc salafici to kropla w morzu. Ale są głośni, radykalni i sięgają po przemoc.
W centrach miast organizują publiczne modły, podczas których młodzi ludzie masowo wypowiadają szahadę i przechodzą na islam. W 2012 r. podczas starć ze skrajną prawicą muzułmański ekstremista ranił nożem troje policjantów. Miesiąc temu w Hamburgu salafici napadli na demonstrację Kurdów protestujących przed swoim meczetem przeciwko zbrodniom Państwa Islamskiego. W ruch poszły stalowe pałki, noże, rożny do kebabów. 14 ludzi zostało rannych, czterech ciężko. Policjanci opowiadali, że nigdy nie zetknęli się z taką agresją. - Byli jak zwierzęta - opisywali. Dziennikarze od salafitów trzymają się na dystans. Kilku zostało pobitych, stracili też kamery.
Wojna z Bliskiego Wschodu powoli przenosi się na ulice niemieckich miast: Religijna bomba tyka w Niemczech
Wróg nr 1
Sven Lau też wzbudza wśród Niemców niepokój. O godz. 21 umówiłem się z nim w barze sieci Subway przy Friedrich-Engels-Allee w Wuppertalu. To 300-tysięczne miasto położone 50 km na południowy wschód od Duisburga. Na skraju Zagłębia Ruhry. Obsługa na widok brodatego mężczyzny w drzwiach wycofała się na zaplecze. Tym bardziej że za nim weszło jeszcze dwóch innych.
To ochrona. W końcu na salafitów polują neonaziści i kibole, którzy pod koniec września zawarli antyislamski sojusz. A Lau, 34-letni konwertyta pochodzący z Mönchengladbach, jest jednym z najbardziej znanych islamistów w Niemczech. Wrogiem publicznym nr 1 - tak piszą o nim w gazetach. Pewnie dlatego spotykamy się w subwayu. Do ich meczetu przy Klophausstrasse 25, gdzie w razie czego mogliby się schronić, jest stąd kilkaset metrów.
Salafici pod wodzą Laua wprowadzili się tam niespodziewanie na wiosnę. Niemieccy eksperci od islamizmu nazywają takie miejsca "Hinterhofmoschee", czyli meczetem zakamuflowanym na podwórzu. Z dala od oczu dziennikarzy czy agentów policji. Tylko wtajemniczeni wiedzą, czego dotyczą rozmowy po modłach. Na stronie internetowej meczetu jest wizualizacja nowoczesnego centrum islamskiego, które miałoby stanąć gdzieś w Wuppertalu. I wezwanie do przekazywania datków. "Kto z woli Boga buduje meczet, temu Bóg buduje dom w raju" - zachęcają salafici. Do końca maja zebrali 80 tys. euro, jedną czwartą potrzebnej sumy.
Przyglądam się obstawie Svena Laua. Młodszy, zanim trafił do meczetu przy Klophausstrasse, był w gangu motocyklowym. Wytatuował sobie całe ramię. Islam zabrania wprawdzie tatuaży, bo to kaleczenie ciała, ale konwertyta nie musi ich usuwać.
Ochroniarze Laua wydają się nadmiernie troskliwi. - Może coś zjesz, bracie? - pytają, pokazując ladę. - Może chociaż ciastko?
Ale Sven nie ma apetytu. Prosi tylko o latte. Jest nerwowy, chwilami sprawia wrażenie roztrzęsionego. Co się stało?
Lau nie nosi czarnej koszuli ani pomponiastych spodni. Ma na sobie modny sweter z zamkiem błyskawicznym. Do tego porządne adidasy. No i ten żel we włosach.
- To, że jestem muzułmaninem, nie znaczy, że będę jeździć na wielbłądzie. Mam samochód, korzystam z iPhone'a - mówi, machając mi przed oczami smartfonem. Zapewnia, że dobrze życzy wszystkim ludziom. Bo islam to religia pokoju i miłości.
- Po publicznych modłach policjanci dziękują nam, że u nas wszystko odbywa się tak spokojnie. My nawet zbieramy śmieci po sobie - mówi.
- A co z tymi, którzy zabijają w imię Proroka? Co z Państwem Islamskim? - pytam.
- To czarne owce - mówi salafita.
Tajna lista
- To kłamcy, proszę nie wierzyć w ani jedno ich słowo - mówi Burkhard Freier, szef Urzędu Ochrony Konstytucji w Nadrenii Północnej-Westfalii, landzie, w którego sercu znajduje się Zagłębie Ruhry. Urząd to odpowiednik polskiego ABW. Tropi szpiegów i rozmaitych ekstremistów, w tym salafitów. W Nadrenii mieszka ich najwięcej w całych Niemczech.
1,8 tys. nazwisk radykałów znajduje się na liście tzw. gewaltbereit, czyli "skłonnych do przemocy". Według służb mogą zabić, podłożyć bombę, wysadzić się. W ciągu roku wykaz powiększył się o 300 osób.
- Rozpracowuje ich większość ludzi, których mam pod rozkazami - mówi Freier.
Ilu? Tego nie chce zdradzić. Wiadomo jednak, że część ludzi Freiera pracuje pod przykrywką. I że jego urząd ma wśród islamistów wielu tajnych współpracowników.
O liście Freier rozmawiać nie może, jest tajna. Ale na pewno jest na niej nazwisko Falk.
"Gdy się jedzie autostradą z Mannheimu do Kraju Saary, to najpóźniej na wysokości Kaiserslautern zwraca się uwagę na potężne zagęszczenia imperialistycznych instalacji wojskowych. Szczególnie zwraca na siebie uwagę baza w Ramstein (największa amerykańska baza lotnicza w Europie). Na jej olbrzymim terenie pracuje 40 tys. imperialistycznych wyrobników. Obejrzałem ich sobie podczas wielkanocnego spaceru" - napisał dwa lata temu w publikowanych w internecie "Przemyśleniach".
W Urzędzie Ochrony Konstytucji ogłoszono alarm. Służby między wierszami wyczytały, że Falk przygotowuje się do zamachu na amerykańskich żołnierzy. A co najmniej do tego zachęca. Falka uznaje się w Niemczech za jednego z najbardziej niebezpiecznych islamistów.
Na liście jest też pewnie Lau. We wrześniu zorganizował pierwszy w historii Niemiec patrol islamskiej policji obyczajowej.
Patrol szariatowy
- Jestem jedynym niemieckim dziennikarzem, który ich widział w akcji - opowiada Lothar Leuschen, szef regionalnej redakcji dziennika "Westdeutsche Zeitung" w Wuppertalu. Na początku września wracał z posiedzenia w ratuszu, które przeciągnęło się prawie do nocy. Gdy minął Gathe, główną arterię w zamieszkanej przez imigrantów dzielnicy Wuppertalu, zobaczył stojące na chodniku radiowozy z włączonymi kogutami. I ludzi w odblaskowych kamizelkach, których spisywali policjanci. 11 osób.
"Pewno złapali gastarbeiterów pracujących na czarno" - pomyślał i postanowił, że jutro każe swoim ludziom wyjaśnić sprawę. Rano, gdy włączył telewizor, nie mógł uwierzyć, że na kamizelkach ludzi, których wziął za złapanych gastarbeiterów, było napisane "Scharia-Polizei" (policja szariatowa). A kartki, które rozdawali, miały nagłówek: "Wkraczasz do strefy, w której obowiązuje prawo szariatu". A pod spodem były rysunki i podpisy: żadnego alkoholu, hazardu, głośnej muzyki i koncertów, pornografii, prostytucji, palenia, narkotyków.
"No to się doigraliśmy" - pomyślał Leuschen. - To był dla mnie znak, że integracja muzułmanów w Niemczech to fikcja - mówi.
Lau nie nosi czarnej koszuli ani pomponiastych spodni. Ma na sobie modny sweter z zamkiem błyskawicznym. Do tego porządne adidasy. No i ten żel we włosach.
- To, że jestem muzułmaninem, nie znaczy, że będę jeździć na wielbłądzie. Mam samochód, korzystam z iPhone'a - mówi, machając mi przed oczami smartfonem. Zapewnia, że dobrze życzy wszystkim ludziom. Bo islam to religia pokoju i miłości.
- Po publicznych modłach policjanci dziękują nam, że u nas wszystko odbywa się tak spokojnie. My nawet zbieramy śmieci po sobie - mówi.
- A co z tymi, którzy zabijają w imię Proroka? Co z Państwem Islamskim? - pytam.
- To czarne owce - mówi salafita.
Państwowy program i specjalnie napisane podręczniki: Niemieckie dzieci będą się uczyć o islamie
Tajna lista
- To kłamcy, proszę nie wierzyć w ani jedno ich słowo - mówi Burkhard Freier, szef Urzędu Ochrony Konstytucji w Nadrenii Północnej-Westfalii, landzie, w którego sercu znajduje się Zagłębie Ruhry. Urząd to odpowiednik polskiego ABW. Tropi szpiegów i rozmaitych ekstremistów, w tym salafitów. W Nadrenii mieszka ich najwięcej w całych Niemczech.
1,8 tys. nazwisk radykałów znajduje się na liście tzw. gewaltbereit, czyli "skłonnych do przemocy". Według służb mogą zabić, podłożyć bombę, wysadzić się. W ciągu roku wykaz powiększył się o 300 osób.
- Rozpracowuje ich większość ludzi, których mam pod rozkazami - mówi Freier.
Ilu? Tego nie chce zdradzić. Wiadomo jednak, że część ludzi Freiera pracuje pod przykrywką. I że jego urząd ma wśród islamistów wielu tajnych współpracowników.
O liście Freier rozmawiać nie może, jest tajna. Ale na pewno jest na niej nazwisko Falk.
"Gdy się jedzie autostradą z Mannheimu do Kraju Saary, to najpóźniej na wysokości Kaiserslautern zwraca się uwagę na potężne zagęszczenia imperialistycznych instalacji wojskowych. Szczególnie zwraca na siebie uwagę baza w Ramstein (największa amerykańska baza lotnicza w Europie). Na jej olbrzymim terenie pracuje 40 tys. imperialistycznych wyrobników. Obejrzałem ich sobie podczas wielkanocnego spaceru" - napisał dwa lata temu w publikowanych w internecie "Przemyśleniach".
W Urzędzie Ochrony Konstytucji ogłoszono alarm. Służby między wierszami wyczytały, że Falk przygotowuje się do zamachu na amerykańskich żołnierzy. A co najmniej do tego zachęca. Falka uznaje się w Niemczech za jednego z najbardziej niebezpiecznych islamistów.
Na liście jest też pewnie Lau. We wrześniu zorganizował pierwszy w historii Niemiec patrol islamskiej policji obyczajowej.
Patrol szariatowy
- Jestem jedynym niemieckim dziennikarzem, który ich widział w akcji - opowiada Lothar Leuschen, szef regionalnej redakcji dziennika "Westdeutsche Zeitung" w Wuppertalu. Na początku września wracał z posiedzenia w ratuszu, które przeciągnęło się prawie do nocy. Gdy minął Gathe, główną arterię w zamieszkanej przez imigrantów dzielnicy Wuppertalu, zobaczył stojące na chodniku radiowozy z włączonymi kogutami. I ludzi w odblaskowych kamizelkach, których spisywali policjanci. 11 osób.
"Pewno złapali gastarbeiterów pracujących na czarno" - pomyślał i postanowił, że jutro każe swoim ludziom wyjaśnić sprawę. Rano, gdy włączył telewizor, nie mógł uwierzyć, że na kamizelkach ludzi, których wziął za złapanych gastarbeiterów, było napisane "Scharia-Polizei" (policja szariatowa). A kartki, które rozdawali, miały nagłówek: "Wkraczasz do strefy, w której obowiązuje prawo szariatu". A pod spodem były rysunki i podpisy: żadnego alkoholu, hazardu, głośnej muzyki i koncertów, pornografii, prostytucji, palenia, narkotyków.
"No to się doigraliśmy" - pomyślał Leuschen. - To był dla mnie znak, że integracja muzułmanów w Niemczech to fikcja - mówi.
Nocną akcję Scharia-Polizei oglądam na filmie zamieszczonym na YouTubie.
- Salam alejkum. Nie przyszliśmy tutaj, by was denerwować. Nie wytykamy was palcem. My za wami, bracia, tęsknimy - mówi Lau do grupki młodych ludzi na ulicy Wuppertalu. Lau w obstawie wchodzi do salonów gier przy Gathe. Jest uprzejmy.
- Czy wszystko u was w porządku? - pyta ludzi. Kilku udaje mu się przekonać, by nie szli grać. Bo hazard to dzieło szatana.
- My nie wlepiamy mandatów, nam chodzi o wasze zbawienie. Gdybym był na złej ścieżce, to też chciałbym, by ktoś mnie napomniał - mówi.
Ktoś pyta o ich przywódcę. - Naszym przywódcą jest Prorok - odpowiada Lau.
Na Gathe sporo ludzi go jeszcze pamięta. - Próbowali rozmawiać, rozdawali ulotki. Wzięłam - mówi Fatima, która pracuje w pobliżu w sklepiku i właśnie wracała do domu. Na ulotkę rzuciła tylko okiem, po czym wyrzuciła do śmietnika.
- Po co w ogóle to brałaś? - pytam.
- Miałam ich denerwować? Ja tu pracuję, chcę mieć spokój. Jeszcze mnie podpalą - mówi.
Policja szariatowa ulotki zostawiła też w kilku salonach gry i knajpach.
Ali, 40-letni imigrant z Turcji, mówi, że gdyby Lau i jego obstawa próbowali go przekonywać do szariatu, toby ich wyśmiał i poszedł dalej. A gdyby go nie zaczepiali? Zwróciłby im uwagę? Kazał się wynosić?
- W ogóle bym nie reagował. To państwo jest od tego, by gonić salafitów. Ja mam rodzinę - mówi. Jego zdaniem salafici szkodzą muzułmanom. W okolicy miał powstać nowy meczet, bo ten przy Gathe jest za mały. Po tym, co zrobił Lau, nie ma na to szans.
Innej Turczynce, którą spotkałem w dzielnicy, Lau nawet zaimponował. - Może Niemcy zaczną nas bardziej szanować? - zastanawia się.
Lau patrolował śródmieście Wuppertalu przez kilkadziesiąt minut. Jeden z przechodniów, mimo że jest muzułmaninem, nie pozwalał się napominać. Zamierzał wejść do klubu, pić alkohol. Zaczęła się pyskówka, potem szarpanina, bo policja szariatowa zagrodziła mu drzwi. Ktoś zadzwonił po prawdziwych policjantów. Gdy załoga pierwszego patrolu zorientowała się, z czym ma do czynienia, wezwała posiłki.
Później w mieście zaroiło się od mundurowych. Przez dobry miesiąc po Gathe radiowozy jeździły prawie bez przerwy. Policjanci po zmroku wypatrywali Laua. Ale nie wyszedł już więcej na miasto w kamizelce.
Kanclerz Angela Merkel i szef MSW Thomas de Maiziere od razu zażądali, by się z nim ostro rozprawić. Prokuratura wszczęła śledztwo. Jeden z samorządowców z landu wątpi jednak, że to się uda. - Lau się z tego wyłga - mówi. - Bo trudno mu postawić jakiś poważny zarzut. Przecież nam też zależy, by ludzie nie palili, nie upijali się, nie siedzieli przy automatach hazardowych. Też walczymy z prostytucją. A to, że Lau mówił o szariacie, nie jest przestępstwem. W Niemczech panuje wolność religijna. Skoro toleruje się na ulicach Armię Zbawienia i świadków Jehowy, to trzeba pozwolić działać kaznodziejom salafitów. Mamy związane ręce.
Angelo, porozmawiaj ze mną
Lauowi postawiono tylko zarzut złamania przepisów o zgromadzeniach publicznych (przemarsz policji szariatowej powinien zgłosić jako demonstrację). Ale czy utrzyma się w sądzie? Jako jedyny konsekwencje poniósł jego kolega, który uczestniczył w patrolu. Pracował na lotnisku w Düsseldorfie przy załadunku bagaży do samolotów. Czyli w strefie, gdzie obowiązują szczególne środki bezpieczeństwa. Gdy sprawa wyszła na jaw, wyleciał z pracy.
- Mieszkańcy Wuppertalu są wściekli na Svena Laua. Zburzył ich spokój - mówi Lothar Leuschen. - Ludzie boją się muzułmanów, oglądają w telewizji o ścinanych głowach w Iraku. Gdy ktoś zaczyna wołać w Niemczech o szariacie, dostają bzika. Wykorzystują to neonaziści.
W Wuppertalu 300 brunatnych ostatnio manifestowało przeciwko salafitom. - Ludzie krzyczą, by ściągnąć do miasta więcej policji, by zabronić w ogóle demonstracji, ograniczyć swobody. By zabrać się za tych muzułmanów, choć większość z nich nie chce mieć z salafitami nic wspólnego - mówi dziennikarz. Najbardziej się boi, że skończy się wprowadzeniem państwa policyjnego.
- Salam alejkum. Nie przyszliśmy tutaj, by was denerwować. Nie wytykamy was palcem. My za wami, bracia, tęsknimy - mówi Lau do grupki młodych ludzi na ulicy Wuppertalu. Lau w obstawie wchodzi do salonów gier przy Gathe. Jest uprzejmy.
- Czy wszystko u was w porządku? - pyta ludzi. Kilku udaje mu się przekonać, by nie szli grać. Bo hazard to dzieło szatana.
- My nie wlepiamy mandatów, nam chodzi o wasze zbawienie. Gdybym był na złej ścieżce, to też chciałbym, by ktoś mnie napomniał - mówi.
Ktoś pyta o ich przywódcę. - Naszym przywódcą jest Prorok - odpowiada Lau.
Na Gathe sporo ludzi go jeszcze pamięta. - Próbowali rozmawiać, rozdawali ulotki. Wzięłam - mówi Fatima, która pracuje w pobliżu w sklepiku i właśnie wracała do domu. Na ulotkę rzuciła tylko okiem, po czym wyrzuciła do śmietnika.
- Po co w ogóle to brałaś? - pytam.
- Miałam ich denerwować? Ja tu pracuję, chcę mieć spokój. Jeszcze mnie podpalą - mówi.
Policja szariatowa ulotki zostawiła też w kilku salonach gry i knajpach.
Ali, 40-letni imigrant z Turcji, mówi, że gdyby Lau i jego obstawa próbowali go przekonywać do szariatu, toby ich wyśmiał i poszedł dalej. A gdyby go nie zaczepiali? Zwróciłby im uwagę? Kazał się wynosić?
- W ogóle bym nie reagował. To państwo jest od tego, by gonić salafitów. Ja mam rodzinę - mówi. Jego zdaniem salafici szkodzą muzułmanom. W okolicy miał powstać nowy meczet, bo ten przy Gathe jest za mały. Po tym, co zrobił Lau, nie ma na to szans.
Innej Turczynce, którą spotkałem w dzielnicy, Lau nawet zaimponował. - Może Niemcy zaczną nas bardziej szanować? - zastanawia się.
Lau patrolował śródmieście Wuppertalu przez kilkadziesiąt minut. Jeden z przechodniów, mimo że jest muzułmaninem, nie pozwalał się napominać. Zamierzał wejść do klubu, pić alkohol. Zaczęła się pyskówka, potem szarpanina, bo policja szariatowa zagrodziła mu drzwi. Ktoś zadzwonił po prawdziwych policjantów. Gdy załoga pierwszego patrolu zorientowała się, z czym ma do czynienia, wezwała posiłki.
Później w mieście zaroiło się od mundurowych. Przez dobry miesiąc po Gathe radiowozy jeździły prawie bez przerwy. Policjanci po zmroku wypatrywali Laua. Ale nie wyszedł już więcej na miasto w kamizelce.
Kanclerz Angela Merkel i szef MSW Thomas de Maiziere od razu zażądali, by się z nim ostro rozprawić. Prokuratura wszczęła śledztwo. Jeden z samorządowców z landu wątpi jednak, że to się uda. - Lau się z tego wyłga - mówi. - Bo trudno mu postawić jakiś poważny zarzut. Przecież nam też zależy, by ludzie nie palili, nie upijali się, nie siedzieli przy automatach hazardowych. Też walczymy z prostytucją. A to, że Lau mówił o szariacie, nie jest przestępstwem. W Niemczech panuje wolność religijna. Skoro toleruje się na ulicach Armię Zbawienia i świadków Jehowy, to trzeba pozwolić działać kaznodziejom salafitów. Mamy związane ręce.
Angelo, porozmawiaj ze mną
Lauowi postawiono tylko zarzut złamania przepisów o zgromadzeniach publicznych (przemarsz policji szariatowej powinien zgłosić jako demonstrację). Ale czy utrzyma się w sądzie? Jako jedyny konsekwencje poniósł jego kolega, który uczestniczył w patrolu. Pracował na lotnisku w Düsseldorfie przy załadunku bagaży do samolotów. Czyli w strefie, gdzie obowiązują szczególne środki bezpieczeństwa. Gdy sprawa wyszła na jaw, wyleciał z pracy.
- Mieszkańcy Wuppertalu są wściekli na Svena Laua. Zburzył ich spokój - mówi Lothar Leuschen. - Ludzie boją się muzułmanów, oglądają w telewizji o ścinanych głowach w Iraku. Gdy ktoś zaczyna wołać w Niemczech o szariacie, dostają bzika. Wykorzystują to neonaziści.
W Wuppertalu 300 brunatnych ostatnio manifestowało przeciwko salafitom. - Ludzie krzyczą, by ściągnąć do miasta więcej policji, by zabronić w ogóle demonstracji, ograniczyć swobody. By zabrać się za tych muzułmanów, choć większość z nich nie chce mieć z salafitami nic wspólnego - mówi dziennikarz. Najbardziej się boi, że skończy się wprowadzeniem państwa policyjnego.
Nadreński samorządowiec zastanawia się, co Lau chciał osiągnąć. Tylko sprowokować? A może sprawdzić się w terenie? Zobaczyć, jak reagują ludzie?
- Chodziło mi tylko o rozpoczęcie dyskusji o szariacie w Niemczech. Nie chcemy nikogo przymuszać do islamu. Ale jak byłoby pięknie, gdyby tu obowiązywał. To idealne prawo, które reguluje całe ludzkie życie - opowiada Lau. Idealne, bo pochodzi od Boga.
- Człowiek nie wie, co jest dla niego dobre. Wie to tylko Bóg. Nie można się sprzeciwiać jego woli - mówi. Uśmiecha się na chwilę. Po akcji dostał 4,5 tys. maili z poparciem.
O prawie szariatu chętnie dyskutowałby z niemieckimi politykami. Nawet z samą kanclerz. - Chcemy dialogu, ale druga strona traktuje nas jak przestępców - oburza się. A przecież on kocha Niemcy. To jego kraj.
Samorządowiec, z którym rozmawiam, nie zamierza przyjąć oferty salafity. Z ekstremistami w Niemczech się nie rozmawia.
Lepiej obciąć rękę
- To była katastrofa - Bernhard Falk uważa, że Sven popełnił błąd, zakładając kamizelkę z napisem "policja". Niepotrzebnie się podłożył. Powinien był działać tak, jak to się robi w Wielkiej Brytanii: stanąć koło jakiegoś burdelu i patrzeć przez kilka godzin, kto do niego przychodzi. Gdyby pojawił się muzułmanin, powinni do niego podejść i go napominać. Ale bez używania przemocy.
- Te kamizelki wystraszyły ludzi - mówi Falk. - Niemcy się boją, że chcemy ich na siłę nawracać. A o to chodzi niemieckim politykom. Oni chcą nas rozbijać, niszczyć.
- Ale co z szariatem? - pytam.
- To doskonałe prawo, sprawiedliwe, wprowadza w społeczeństwie harmonię, sprawiedliwość - odpowiada Falk.
- Nawet jeśli przewiduje obcinanie przestępcom rąk?
- Proszę mi wierzyć, spędziłem w więzieniach kilkanaście lat. Wiem, co pobyt w celi robi z człowieka. Obcięcie ręki w porównaniu z odsiadką jest bardziej humanitarną karą - odpowiada Falk.
- Za cudzołóstwo szariat każe kamienować...
- Jeśli jest dwóch świadków. Czy to często się zdarza, by aż dwoje obcych ludzi widziało, co dzieje się w czyjejś sypialni?
- Kobiety zmusza do noszenia hidżabu...
- We współczesnym świecie nikt nie protestuje, gdy kobiety się rozbiera. Wszędzie widać gołe ciała. A gdy kobieta chce zakryć twarz, to robicie z tego problem - irytuje się.
Niemcy na świętej wojnie
Patrol szariatowy, który przeszedł przez Wuppertal, nie jest najpoważniejszym problemem Burkharda Freiera i jego agentów. - W ostatnich miesiącach zatrzymaliśmy 40 salafitów, którzy zamierzali wyjechać do Syrii lub Iraku, by wziąć udział w świętej wojnie - mówi.
Sądy skonfiskowały im paszporty, zabroniły opuszczać Niemcy. Ale kilku i tak wyjechało. - Musielibyśmy zabierać im wszystkie dokumenty, ale na to nie pozwala prawo - mówi Freier.
- Chodziło mi tylko o rozpoczęcie dyskusji o szariacie w Niemczech. Nie chcemy nikogo przymuszać do islamu. Ale jak byłoby pięknie, gdyby tu obowiązywał. To idealne prawo, które reguluje całe ludzkie życie - opowiada Lau. Idealne, bo pochodzi od Boga.
- Człowiek nie wie, co jest dla niego dobre. Wie to tylko Bóg. Nie można się sprzeciwiać jego woli - mówi. Uśmiecha się na chwilę. Po akcji dostał 4,5 tys. maili z poparciem.
O prawie szariatu chętnie dyskutowałby z niemieckimi politykami. Nawet z samą kanclerz. - Chcemy dialogu, ale druga strona traktuje nas jak przestępców - oburza się. A przecież on kocha Niemcy. To jego kraj.
Samorządowiec, z którym rozmawiam, nie zamierza przyjąć oferty salafity. Z ekstremistami w Niemczech się nie rozmawia.
Niemieccy kibole i skrajna prawica przeciw islamowi: "Takiej erupcji przemocy dawno tu nie było"
Lepiej obciąć rękę
- To była katastrofa - Bernhard Falk uważa, że Sven popełnił błąd, zakładając kamizelkę z napisem "policja". Niepotrzebnie się podłożył. Powinien był działać tak, jak to się robi w Wielkiej Brytanii: stanąć koło jakiegoś burdelu i patrzeć przez kilka godzin, kto do niego przychodzi. Gdyby pojawił się muzułmanin, powinni do niego podejść i go napominać. Ale bez używania przemocy.
- Te kamizelki wystraszyły ludzi - mówi Falk. - Niemcy się boją, że chcemy ich na siłę nawracać. A o to chodzi niemieckim politykom. Oni chcą nas rozbijać, niszczyć.
- Ale co z szariatem? - pytam.
- To doskonałe prawo, sprawiedliwe, wprowadza w społeczeństwie harmonię, sprawiedliwość - odpowiada Falk.
- Nawet jeśli przewiduje obcinanie przestępcom rąk?
- Proszę mi wierzyć, spędziłem w więzieniach kilkanaście lat. Wiem, co pobyt w celi robi z człowieka. Obcięcie ręki w porównaniu z odsiadką jest bardziej humanitarną karą - odpowiada Falk.
- Za cudzołóstwo szariat każe kamienować...
- Jeśli jest dwóch świadków. Czy to często się zdarza, by aż dwoje obcych ludzi widziało, co dzieje się w czyjejś sypialni?
- Kobiety zmusza do noszenia hidżabu...
- We współczesnym świecie nikt nie protestuje, gdy kobiety się rozbiera. Wszędzie widać gołe ciała. A gdy kobieta chce zakryć twarz, to robicie z tego problem - irytuje się.
Niemcy na świętej wojnie
Patrol szariatowy, który przeszedł przez Wuppertal, nie jest najpoważniejszym problemem Burkharda Freiera i jego agentów. - W ostatnich miesiącach zatrzymaliśmy 40 salafitów, którzy zamierzali wyjechać do Syrii lub Iraku, by wziąć udział w świętej wojnie - mówi.
Sądy skonfiskowały im paszporty, zabroniły opuszczać Niemcy. Ale kilku i tak wyjechało. - Musielibyśmy zabierać im wszystkie dokumenty, ale na to nie pozwala prawo - mówi Freier.
Islamscy radykałowie wiedzą, że lotniska i granice są pod kontrolą. Sięgają więc po coraz bardziej wymyślne sposoby, by się dostać na dżihad. Ostatnio Interpol alarmował, że wykupują miejsca na statkach wycieczkowych krążących po Morzu Śródziemnym. Gdy wielkie statki zawijają do pierwszego tureckiego portu, nie wracają na pokład. A wycieczkowce to nie samoloty. List pasażerów nikt nie sprawdza.
Służby specjalne oficjalnie podają, że z Niemiec na dżihad wyjechało już 450 salafitów. "Frankfurter Allgemeine Zeitung", powołując się na tajne dane, twierdzi jednak, że jest ich 1,8 tys. Niemieccy dżihadyści mają w Państwie Islamskim własny oddział. Podobno często przeprowadzają zamachy samobójcze.
O tym, do czego są zdolni ich salafici, Niemcy dowiedzieli się na wiosnę, gdy kraj obiegły zdjęcia chłopaka z brodą pozującego z odciętą głową. Był to Mustafa, 24-latek z Dinslaken, 70-tysięcznego miasteczka pod Duisburgiem. Zdjęcie w jakimś irackim mieście zdobytym przez islamistów zrobił mu jego rówieśnik Philipp, który - nim został salafitą i wyjechał na dżihad - w Dinslaken rozwoził pizzę. Zginął latem tego roku podczas walk pod Mosulem w Iraku. Ciężko ranny i otoczony przez Kurdów wysadził się w powietrze. Ale w międzyczasie do Państwa Islamskiego dołączyli kolejni mieszkańcy miasta.
- Czterech młodych chłopców niedawno wróciło - mówi burmistrz Michael Heidinger. Jest wściekły na dziennikarzy, bo z dawnego górniczego miasteczka zrobili wylęgarnię terrorystów. Prasa pisze, że w Syrii i Iraku walczy "brygada z Lohbergu" (to imigrancka dzielnica miasta). A przecież wyjechało tylko sześć osób.
- Ci czterej chłopcy wyobrażali sobie, że jadą na przygodę życia. Zobaczyli tylko śmierć, zbrodnie. Zrozumieli, że popełnili błąd - opisuje burmistrz. Ani on, ani jego współpracownicy nie wiedzą, jak ci chłopcy wrócili do domu. Być może rodziny zapłaciły za nich islamistom okup.
Władze miasta odcięły ich od mediów. Są straumatyzowani, opiekują się nimi specjaliści. Na zamkniętych spotkaniach z rówieśnikami opowiadają, co przeżyli. Ku przestrodze.
- To było jak infekcja - mówią współpracownicy burmistrza. - Najpierw w Dinslaken pojawił się pewien salafita. Zaraził grupę nastolatków, spotykali się w zaimprowizowanej sali modlitewnej. A potem zaczęli wyjeżdżać do Syrii.
- Nie mogliście tego przewidzieć, zareagować wcześniej? - pytam rozmówców w ratuszu. Rozkładają ręce.
Burmistrz Heidinger chce skończyć z salafizmem w Dinslaken. - Powiedziałem muzułmanom bez ogródek, że wolność wyznania nie może stać w sprzeczności z niemiecką konstytucją. Ekstremistów w mieście nie będziemy tolerować - opowiada.
W kościołach, meczetach i urzędach mieszkańcy mogą podpisać odezwę przeciwko fanatyzmowi.
Ale w Lohbergu od razu widać, dlaczego salafici właśnie tu zapuścili korzenie. Nad dzielnicą góruje nieczynny kopalniany szyb. Bezrobocie w mieście dobija wprawdzie do 8 proc., ale większość ludzi bez pracy mieszka wokół dawnej kopalni. Jej budynki zajęli artyści, ale to za mało, by życie w okolicy się zmieniło. Marazm w poprzemysłowych dzielnicach w Zagłębiu Ruhry to norma. Odkąd pozamykano kopalnie i większość hut, z roku na rok zwiększa się liczba ludzi żyjących w biedzie. Według statystyk dotyczy to już co szóstego mieszkańca zagłębia. I co trzeciego dziecka.
Miejscowi patrzą na mnie spode łba, w lot łapią, że jestem nietutejszy. Hassan, sprzedawca w sklepiku z gazetami, opowiada, że to przez niemieckich dziennikarzy, którzy wiosną najechali dzielnicę. Bezrobotni imigranci nigdy ich nie interesowali, ale jak któryś pojechał na dżihad... Usłyszeli wówczas od ludzi, że mają wypieprzać z Lohbergu.
- Trochę rozumiem tych chłopców, że chcieli się stąd wyrwać. Ale jechać do takiego piekła? Mordować? Ci salafici są nienormalni. Proszę napisać, że nie wszyscy muzułmanie są tacy - mówi. Do sklepiku wchodzi jakiś miejscowy. Mierzy mnie wzrokiem. Hassan milknie.
Sven Lau na czołgu
Bernhard Falk prosił, żebym nie pytał Svena o to, co robił w Syrii: - Widział tam straszliwe rzeczy. Nie doszedł jeszcze do siebie.
Widzę to w jego zachowaniu. Lau ciągle jest spięty. Nerwowo ściska kubek z kawą albo telefon. Jest roztrzęsiony. Mobilizuje się tylko chwilami, gdy pytam go o islam.
Co strasznego widział w Syrii? - Tam panował zupełny chaos - mówi. - Byłem blisko linii frontu. Bałem się. Strzały padały ze wszystkich stron, z karabinów, z moździerzy. Chciałem jak najszybciej wrócić do domu.
Po co tam się pchał? - Wiozłem tylko pomoc humanitarną - wyjaśnia.
Niemiecka prokuratura uważa inaczej. Ma zeznania innego konwertyty, który widział go w kwaterze głównej niemieckich dżihadystów. Jest też zdjęcie wykonane w pobliżu Aleppo, na którym widać Laua w otoczeniu innych islamistów stojącego na czołgu. Na plecach ma kałasznikowa.
Świadek twierdzi też, że Lau dał mu numer do człowieka, który przerzucał świeżo przybyłych rekrutów z pogranicza do obozów treningowych.
Służby specjalne oficjalnie podają, że z Niemiec na dżihad wyjechało już 450 salafitów. "Frankfurter Allgemeine Zeitung", powołując się na tajne dane, twierdzi jednak, że jest ich 1,8 tys. Niemieccy dżihadyści mają w Państwie Islamskim własny oddział. Podobno często przeprowadzają zamachy samobójcze.
O tym, do czego są zdolni ich salafici, Niemcy dowiedzieli się na wiosnę, gdy kraj obiegły zdjęcia chłopaka z brodą pozującego z odciętą głową. Był to Mustafa, 24-latek z Dinslaken, 70-tysięcznego miasteczka pod Duisburgiem. Zdjęcie w jakimś irackim mieście zdobytym przez islamistów zrobił mu jego rówieśnik Philipp, który - nim został salafitą i wyjechał na dżihad - w Dinslaken rozwoził pizzę. Zginął latem tego roku podczas walk pod Mosulem w Iraku. Ciężko ranny i otoczony przez Kurdów wysadził się w powietrze. Ale w międzyczasie do Państwa Islamskiego dołączyli kolejni mieszkańcy miasta.
- Czterech młodych chłopców niedawno wróciło - mówi burmistrz Michael Heidinger. Jest wściekły na dziennikarzy, bo z dawnego górniczego miasteczka zrobili wylęgarnię terrorystów. Prasa pisze, że w Syrii i Iraku walczy "brygada z Lohbergu" (to imigrancka dzielnica miasta). A przecież wyjechało tylko sześć osób.
- Ci czterej chłopcy wyobrażali sobie, że jadą na przygodę życia. Zobaczyli tylko śmierć, zbrodnie. Zrozumieli, że popełnili błąd - opisuje burmistrz. Ani on, ani jego współpracownicy nie wiedzą, jak ci chłopcy wrócili do domu. Być może rodziny zapłaciły za nich islamistom okup.
Władze miasta odcięły ich od mediów. Są straumatyzowani, opiekują się nimi specjaliści. Na zamkniętych spotkaniach z rówieśnikami opowiadają, co przeżyli. Ku przestrodze.
- To było jak infekcja - mówią współpracownicy burmistrza. - Najpierw w Dinslaken pojawił się pewien salafita. Zaraził grupę nastolatków, spotykali się w zaimprowizowanej sali modlitewnej. A potem zaczęli wyjeżdżać do Syrii.
- Nie mogliście tego przewidzieć, zareagować wcześniej? - pytam rozmówców w ratuszu. Rozkładają ręce.
Burmistrz Heidinger chce skończyć z salafizmem w Dinslaken. - Powiedziałem muzułmanom bez ogródek, że wolność wyznania nie może stać w sprzeczności z niemiecką konstytucją. Ekstremistów w mieście nie będziemy tolerować - opowiada.
W kościołach, meczetach i urzędach mieszkańcy mogą podpisać odezwę przeciwko fanatyzmowi.
Młode Brytyjki rodzą dzieci islamistom: Islamski kalifat jak magnes przyciąga mieszkańców Zachodu
Ale w Lohbergu od razu widać, dlaczego salafici właśnie tu zapuścili korzenie. Nad dzielnicą góruje nieczynny kopalniany szyb. Bezrobocie w mieście dobija wprawdzie do 8 proc., ale większość ludzi bez pracy mieszka wokół dawnej kopalni. Jej budynki zajęli artyści, ale to za mało, by życie w okolicy się zmieniło. Marazm w poprzemysłowych dzielnicach w Zagłębiu Ruhry to norma. Odkąd pozamykano kopalnie i większość hut, z roku na rok zwiększa się liczba ludzi żyjących w biedzie. Według statystyk dotyczy to już co szóstego mieszkańca zagłębia. I co trzeciego dziecka.
Miejscowi patrzą na mnie spode łba, w lot łapią, że jestem nietutejszy. Hassan, sprzedawca w sklepiku z gazetami, opowiada, że to przez niemieckich dziennikarzy, którzy wiosną najechali dzielnicę. Bezrobotni imigranci nigdy ich nie interesowali, ale jak któryś pojechał na dżihad... Usłyszeli wówczas od ludzi, że mają wypieprzać z Lohbergu.
- Trochę rozumiem tych chłopców, że chcieli się stąd wyrwać. Ale jechać do takiego piekła? Mordować? Ci salafici są nienormalni. Proszę napisać, że nie wszyscy muzułmanie są tacy - mówi. Do sklepiku wchodzi jakiś miejscowy. Mierzy mnie wzrokiem. Hassan milknie.
Sven Lau na czołgu
Bernhard Falk prosił, żebym nie pytał Svena o to, co robił w Syrii: - Widział tam straszliwe rzeczy. Nie doszedł jeszcze do siebie.
Widzę to w jego zachowaniu. Lau ciągle jest spięty. Nerwowo ściska kubek z kawą albo telefon. Jest roztrzęsiony. Mobilizuje się tylko chwilami, gdy pytam go o islam.
Co strasznego widział w Syrii? - Tam panował zupełny chaos - mówi. - Byłem blisko linii frontu. Bałem się. Strzały padały ze wszystkich stron, z karabinów, z moździerzy. Chciałem jak najszybciej wrócić do domu.
Po co tam się pchał? - Wiozłem tylko pomoc humanitarną - wyjaśnia.
Niemiecka prokuratura uważa inaczej. Ma zeznania innego konwertyty, który widział go w kwaterze głównej niemieckich dżihadystów. Jest też zdjęcie wykonane w pobliżu Aleppo, na którym widać Laua w otoczeniu innych islamistów stojącego na czołgu. Na plecach ma kałasznikowa.
Świadek twierdzi też, że Lau dał mu numer do człowieka, który przerzucał świeżo przybyłych rekrutów z pogranicza do obozów treningowych.
Lau wszystkiemu zaprzecza. Już wiosną tego roku śledczy kazali go aresztować, oskarżając o to, że rekrutuje bojowników i zbiera pieniądze dla Państwa Islamskiego. Ale dowody okazały się za słabe. Lau wyszedł na wolność.
- Nie mam nic wspólnego ani z Państwem Islamskim, ani z terroryzmem. Islam potępia przemoc. Nie pozwala mordować - mówi.
Z samego Wuppertalu na dżihad wyjechało 30 osób. Trzy już zginęły.
Marzenie o innym kalifacie
Bernhard Falk pomaga islamistom, którzy wrócili z Syrii, a teraz siedzą w niemieckich więzieniach. Wspierał też Laua podczas odsiadki.
- Ci ludzie pojechali pomóc swoim braciom w walce z tyranią. Pojechali ich bronić, nieść pomoc humanitarną. Są bohaterami - tłumaczy. Nie potrafi zrozumieć, dlaczego Niemcy chcą ich karać. Dlaczego uznają, że tylko Żydzi mają prawo do swojego państwa, a muzułmanie już nie. Dlaczego wspierają Amerykanów mordujących ludzi za pomocą dronów albo saudyjskich dyktatorów.
Falk mówi, że chciałby żyć w kalifacie. Ale od razu zaznacza, że nie w takim jak Państwo Islamskie. - Rządzą nim za pomocą terroru. Zmuszają ludzi do przyjęcia islamu. To niedopuszczalne metody sprzeczne z naukami Koranu - mówi. - Prawdziwy kalifat będzie działać w inny sposób. Prorok kazał chronić wyznawców innych religii - mówi.
Czeka, aż gdzieś w Somalii albo Pakistanie muzułmanie obalą dyktatorów i stworzą prawdziwe muzułmańskie państwo. Falk wówczas się tam przeniesie.
- Będzie się tam żyło gorzej niż tutaj - mówię.
- Niekoniecznie. Na świecie muzułmanie są wybitnymi naukowcami, ekonomistami, inżynierami. Gdy powstanie kalifat, wielu z nich do nas przyjedzie. Zbudujemy silny, nowoczesny kraj.
- A potem zaczniecie podbój świata?
- Nie, jeśli kalifat będzie się powiększać, to tylko pokojowo. Ludzie będą się do nas dobrowolnie przyłączać - mówi.
Ale to marzenie. Na razie Falk pomaga niemieckim muzułmanom bronić się przed systemem. - Niemcy wyrządziły muzułmanom tyle zła, że kiedyś pojawi się drugi Mohammed Atta [przywódca terrorystów, którzy uderzyli w nowojorskie World Trade Center, student politechniki w Hamburgu]. Niemcy powinni się opamiętać. Mają szczęście, że muzułmanie nie wzięli na nich odwetu - mówi.
Czy sam byłby gotowy przeprowadzić taki zamach? Falk mówi, że jest za bardzo na widoku. Specsłużby ciągle patrzą mu na ręce. W meczetach nie może nawet wygłosić kazania, bo duchowni boją się problemów. Dlatego naucza przez YouTube'a. - Gdyby ktoś postanowił zaatakować Niemcy, tylko będę kibicował - mówi.
Korany jak ciepłe bułeczki
Coletta Manemann już nie spotyka się z salafitami z Bonn. Od znajomych muzułmanów dowiedziała się, że źle jej życzą, grożą. Nie chce ryzykować.
Manemann jest pełnomocnikiem burmistrza miasta ds. integracji. Z salafitami walczy od lat. - Próbuję ratować młodych ludzi, zanim wciągnie ich islamski ekstremizm, zanim pojadą na dżihad. Bo potem będzie za późno.
Opowiada, że na imigranckich osiedlach na obrzeżach Bonn chłopcy z brodami zaczepiają starszych ludzi. Pytają, dlaczego pozwalają na to, by ich córka źle się prowadziła, dlaczego ich syn nie chodzi do meczetu. To też policja obyczajowa, tylko bez kamizelek. A nastoletni muzułmanie ciągle siedzą na YouTubie. Oglądają filmy z dżihadu.
Właśnie dlatego walka, którą prowadzi Manemann, jest niezwykle trudna. Poza tym to jest Bonn, tu się wszystko zaczęło.
- Nie mam nic wspólnego ani z Państwem Islamskim, ani z terroryzmem. Islam potępia przemoc. Nie pozwala mordować - mówi.
Z samego Wuppertalu na dżihad wyjechało 30 osób. Trzy już zginęły.
Marzenie o innym kalifacie
Bernhard Falk pomaga islamistom, którzy wrócili z Syrii, a teraz siedzą w niemieckich więzieniach. Wspierał też Laua podczas odsiadki.
- Ci ludzie pojechali pomóc swoim braciom w walce z tyranią. Pojechali ich bronić, nieść pomoc humanitarną. Są bohaterami - tłumaczy. Nie potrafi zrozumieć, dlaczego Niemcy chcą ich karać. Dlaczego uznają, że tylko Żydzi mają prawo do swojego państwa, a muzułmanie już nie. Dlaczego wspierają Amerykanów mordujących ludzi za pomocą dronów albo saudyjskich dyktatorów.
Falk mówi, że chciałby żyć w kalifacie. Ale od razu zaznacza, że nie w takim jak Państwo Islamskie. - Rządzą nim za pomocą terroru. Zmuszają ludzi do przyjęcia islamu. To niedopuszczalne metody sprzeczne z naukami Koranu - mówi. - Prawdziwy kalifat będzie działać w inny sposób. Prorok kazał chronić wyznawców innych religii - mówi.
Czeka, aż gdzieś w Somalii albo Pakistanie muzułmanie obalą dyktatorów i stworzą prawdziwe muzułmańskie państwo. Falk wówczas się tam przeniesie.
- Będzie się tam żyło gorzej niż tutaj - mówię.
- Niekoniecznie. Na świecie muzułmanie są wybitnymi naukowcami, ekonomistami, inżynierami. Gdy powstanie kalifat, wielu z nich do nas przyjedzie. Zbudujemy silny, nowoczesny kraj.
- A potem zaczniecie podbój świata?
- Nie, jeśli kalifat będzie się powiększać, to tylko pokojowo. Ludzie będą się do nas dobrowolnie przyłączać - mówi.
Ale to marzenie. Na razie Falk pomaga niemieckim muzułmanom bronić się przed systemem. - Niemcy wyrządziły muzułmanom tyle zła, że kiedyś pojawi się drugi Mohammed Atta [przywódca terrorystów, którzy uderzyli w nowojorskie World Trade Center, student politechniki w Hamburgu]. Niemcy powinni się opamiętać. Mają szczęście, że muzułmanie nie wzięli na nich odwetu - mówi.
Czy sam byłby gotowy przeprowadzić taki zamach? Falk mówi, że jest za bardzo na widoku. Specsłużby ciągle patrzą mu na ręce. W meczetach nie może nawet wygłosić kazania, bo duchowni boją się problemów. Dlatego naucza przez YouTube'a. - Gdyby ktoś postanowił zaatakować Niemcy, tylko będę kibicował - mówi.
Korany jak ciepłe bułeczki
Coletta Manemann już nie spotyka się z salafitami z Bonn. Od znajomych muzułmanów dowiedziała się, że źle jej życzą, grożą. Nie chce ryzykować.
Manemann jest pełnomocnikiem burmistrza miasta ds. integracji. Z salafitami walczy od lat. - Próbuję ratować młodych ludzi, zanim wciągnie ich islamski ekstremizm, zanim pojadą na dżihad. Bo potem będzie za późno.
Opowiada, że na imigranckich osiedlach na obrzeżach Bonn chłopcy z brodami zaczepiają starszych ludzi. Pytają, dlaczego pozwalają na to, by ich córka źle się prowadziła, dlaczego ich syn nie chodzi do meczetu. To też policja obyczajowa, tylko bez kamizelek. A nastoletni muzułmanie ciągle siedzą na YouTubie. Oglądają filmy z dżihadu.
Właśnie dlatego walka, którą prowadzi Manemann, jest niezwykle trudna. Poza tym to jest Bonn, tu się wszystko zaczęło.
Był 1995 r. Niemiecki minister spraw zagranicznych i następca tronu Arabii Saudyjskiej uroczyście otwierali budynek z minaretem stojący przy Mallwitzstrasse 2-4. Islamska Akademia Króla Fahda miała być islamską szkołą dla dzieci muzułmańskich dyplomatów (Bonn wówczas było jeszcze stolicą Niemiec). Na to, czego uczyło się w szkole, nikt nie zwracał uwagi. Także na to, że coraz więcej uczniów nie miało związków z akredytowanymi w Bonn dyplomatami.
- Przymykano na to oczy, bo Bonn było miastem otwartym na świat. Poza tym nikt nie chciał awantury z Arabami. Po prostu byliśmy zbyt tolerancyjni - opisuje Rüdiger Franz, dziennikarz lokalnej gazety "Bonner Generalanzeiger". Dopiero po zamachach na World Trade Center okazało się, że była to kuźnia islamistów. W akademii zrobiono porządek, ale było już za późno. Uczniowie rozproszyli się po okolicy.
Dziś o tym, że Bonn jest salaficką twierdzą, przypomina stoisko, które co sobotę pojawia się na bońskiej starówce. 20-latkowie z brodami, w koszulkach z napisem "Lies!" (Przeczytaj!) rozdają za darmo Koran w niemieckim tłumaczeniu. Nie są nachalni. Uśmiechają się. Przed ich stolikiem, na którym leżą setki książek w białych, czerwonych i zielonych okładkach, poukładanych w piramidki, zawsze stoi grupka ludzi. Ulicznym kaznodziejom nie zamykają się usta.
- Popatrz, jakie jest to nasze społeczeństwo. Na każdym rogu rozebrane kobiety, wszędzie tylko seks. Nawet burdele reklamują się na billboardach. Czy to jest zdrowe? Czy nasze dzieci muszą być deprawowane? - pyta jeden. A drugi mówi o niesprawiedliwości społecznej. O tym, że tysiące Niemców nie potrafią utrzymać się z pensji, że na zasiłkach można ledwo wegetować.
- Trudno się z tym nie zgodzić, prawda? - pyta Franz. Dlatego Korany rozchodzą się jak ciepłe bułeczki.
Za rozdawaniem Koranu stoi Abu Nagie, przedsiębiorca spod Kolonii, salafita. - Marzę, by wszyscy w Niemczech przeszli na islam - powiedział ostatnio dziennikarzom. Gdy pytają go o terrorystów, zbrodnie Państwa Islamskiego, wykręca się, mówiąc, że nie ma telewizora, więc nie wie, co się dzieje na świecie. Całkowicie poświęcił się bowiem służbie religii.
Koran na jego zlecenie rozdaje 2,5 tys. wolontariuszy. Nie tylko w Bonn, ale też kilkudziesięciu miastach w całym landzie. A wraz z książką rozdają zaproszenia do meczetów takich jak ten przy Klophausstrasse w Wuppertalu. Nie na modły - na kazanie po niemiecku. To pierwszy krok, by zostać salafitą.
Jeszcze niecałe 10 lat temu niemiecka prasa z zaciekawieniem pisała, że w kraju przybywa konwertytów. Islam wyznacza wyraźne granice, jest bardziej rygorystyczny. Na pytania o sens życia daje bardziej jednoznaczne odpowiedzi niż chrześcijaństwo - komentowano. Słychać było nawet pochwały. Bo przechodzenie Niemców na islam pozwoli ucywilizować stosunki między religiami. W 2012 r., gdy salafici zaczęli wychodzić na ulice, o dialogu międzyreligijnym nie było już mowy.
- Oni dziś mają nawet swoich adwokatów. To chrześcijanie. Biorą głośne sprawy oskarżonych z paragrafów o terroryzm, by zrobić sobie reklamę w mediach - opisuje Franz.
Ostatnio mają sporo roboty. Dwa tygodnie temu w Düsseldorfie na dziewięć lat więzienia skazano przywódcę czteroosobowej grupy salafitów, którzy na zlecenie Al-Kaidy budowali bomby. Pierwszą zamierzali zdetonować gdzieś w tłumie, drugą - gdy do rannych przyjadą ratownicy.
W tym samym czasie policja rozbiła gang salafitów, który rabował kościoły pod Kolonią. Pieniądze z rozbitych skarbonek i skradzionych monstrancji wysyłano dżihadystom do Syrii.
- Będzie jeszcze gorzej - mówi Franz. - Bo żyjący w Niemczech muzułmanie mają o wiele więcej dzieci niż Niemcy. W następnym pokoleniu w wielu miastach nie będą już mniejszością.
Brat księdza
- Jestem wdzięczny rodzicom, że wychowali mnie w wierze - mówi Bernhard Falk. Surowym katolikiem był jego ojciec, inżynier pochodzący z Brzezin pod Bytomiem. Walczył za Führera i ojczyznę na froncie wschodnim. Gdy w latach 50. Sowieci zwolnili go z niewoli, nie miał do czego wracać. Osiadł w Hamburgu. Matka, nauczycielka, też była religijna. Dlatego Bernhard jako nastolatek, prymus w gimnazjum, co niedziela służył do mszy jako ministrant. O religii nie myślał, gdy kręcił się wokół RAF-u. - Ale gdyby wychowali mnie na ateistę, nie odkryłbym potem islamu - mówi.
Brat Falka został księdzem. Nie pogodził się z jego przejściem na islam, ale na świat patrzy tak jak on. Piętnuje niesprawiedliwość i zachodni imperializm. Jest zwolennikiem zwalczanej przez Watykan teologii wyzwolenia, przez co ma ciągle problemy z biskupami. Z bratem salafitą zgadza się też co do tego, że Niemcy stają się krajem ateistów.
- Brat mówi, że jest jak firma usługowa. Ludzie przychodzą do niego, gdy trzeba udzielić ślubu, odprawić pogrzeb. A gdy nic nie potrzebują, to omijają kościół. Założę się, że wielu nie zna 10 przykazań.
Dlatego Bernhard cieszy się, gdy widzi, w jakim tempie w Niemczech przybywa wyznawców Proroka. Ma zastrzeżenia, bo niektórzy przechodzą na islam pod wpływem impulsu, a to powinna być przemyślana, dojrzała decyzja. - Ludzie muszą przychodzić z serca. Inaczej dla Boga to nic niewarte. Niektórzy salafici, zanim zapuścili brody, obracali się w wielu kręgach: byli w gangach, chodzili na dyskoteki. Co będzie z nimi za 10 lat? Czy zostaną na drodze, którą wytyczył Prorok?
- Nie mam wątpliwości, że w Niemczech trwa islamska rewolucja. Islam daje młodym ludziom poczucie wspólnoty, daje im sens życia - mówi Falk. Widzę, że pęka z dumy.
Samorządowiec mówi, że gdy obserwuje salafitów, przypomina mu się RAF. To też byli młodzi ludzie. Organizowali się w komórki, ślepo wierzyli swoim przywódcom i wydawało się im, że zbudują lepszy świat. - Skończyło się tragicznie. Czeka nas powtórka? - pyta.
- To nie młodzi ludzie szukają islamu. To salafici ich łowią - mówi Colette Manemann. Pomagają im w tym niemieckie szkoły. Bo za łatwo już na starcie przekreślają ludzi. To powszechne, że nauczyciele mówią do ucznia o śniadej karnacji: "Nawet się nie wysilaj, matura to nie dla ciebie, idź do Hauptschule" (niemiecki odpowiednik zawodówki).
- Przymykano na to oczy, bo Bonn było miastem otwartym na świat. Poza tym nikt nie chciał awantury z Arabami. Po prostu byliśmy zbyt tolerancyjni - opisuje Rüdiger Franz, dziennikarz lokalnej gazety "Bonner Generalanzeiger". Dopiero po zamachach na World Trade Center okazało się, że była to kuźnia islamistów. W akademii zrobiono porządek, ale było już za późno. Uczniowie rozproszyli się po okolicy.
Dziś o tym, że Bonn jest salaficką twierdzą, przypomina stoisko, które co sobotę pojawia się na bońskiej starówce. 20-latkowie z brodami, w koszulkach z napisem "Lies!" (Przeczytaj!) rozdają za darmo Koran w niemieckim tłumaczeniu. Nie są nachalni. Uśmiechają się. Przed ich stolikiem, na którym leżą setki książek w białych, czerwonych i zielonych okładkach, poukładanych w piramidki, zawsze stoi grupka ludzi. Ulicznym kaznodziejom nie zamykają się usta.
- Popatrz, jakie jest to nasze społeczeństwo. Na każdym rogu rozebrane kobiety, wszędzie tylko seks. Nawet burdele reklamują się na billboardach. Czy to jest zdrowe? Czy nasze dzieci muszą być deprawowane? - pyta jeden. A drugi mówi o niesprawiedliwości społecznej. O tym, że tysiące Niemców nie potrafią utrzymać się z pensji, że na zasiłkach można ledwo wegetować.
- Trudno się z tym nie zgodzić, prawda? - pyta Franz. Dlatego Korany rozchodzą się jak ciepłe bułeczki.
Za rozdawaniem Koranu stoi Abu Nagie, przedsiębiorca spod Kolonii, salafita. - Marzę, by wszyscy w Niemczech przeszli na islam - powiedział ostatnio dziennikarzom. Gdy pytają go o terrorystów, zbrodnie Państwa Islamskiego, wykręca się, mówiąc, że nie ma telewizora, więc nie wie, co się dzieje na świecie. Całkowicie poświęcił się bowiem służbie religii.
Koran na jego zlecenie rozdaje 2,5 tys. wolontariuszy. Nie tylko w Bonn, ale też kilkudziesięciu miastach w całym landzie. A wraz z książką rozdają zaproszenia do meczetów takich jak ten przy Klophausstrasse w Wuppertalu. Nie na modły - na kazanie po niemiecku. To pierwszy krok, by zostać salafitą.
Jeszcze niecałe 10 lat temu niemiecka prasa z zaciekawieniem pisała, że w kraju przybywa konwertytów. Islam wyznacza wyraźne granice, jest bardziej rygorystyczny. Na pytania o sens życia daje bardziej jednoznaczne odpowiedzi niż chrześcijaństwo - komentowano. Słychać było nawet pochwały. Bo przechodzenie Niemców na islam pozwoli ucywilizować stosunki między religiami. W 2012 r., gdy salafici zaczęli wychodzić na ulice, o dialogu międzyreligijnym nie było już mowy.
- Oni dziś mają nawet swoich adwokatów. To chrześcijanie. Biorą głośne sprawy oskarżonych z paragrafów o terroryzm, by zrobić sobie reklamę w mediach - opisuje Franz.
Ostatnio mają sporo roboty. Dwa tygodnie temu w Düsseldorfie na dziewięć lat więzienia skazano przywódcę czteroosobowej grupy salafitów, którzy na zlecenie Al-Kaidy budowali bomby. Pierwszą zamierzali zdetonować gdzieś w tłumie, drugą - gdy do rannych przyjadą ratownicy.
W tym samym czasie policja rozbiła gang salafitów, który rabował kościoły pod Kolonią. Pieniądze z rozbitych skarbonek i skradzionych monstrancji wysyłano dżihadystom do Syrii.
- Będzie jeszcze gorzej - mówi Franz. - Bo żyjący w Niemczech muzułmanie mają o wiele więcej dzieci niż Niemcy. W następnym pokoleniu w wielu miastach nie będą już mniejszością.
Brat księdza
- Jestem wdzięczny rodzicom, że wychowali mnie w wierze - mówi Bernhard Falk. Surowym katolikiem był jego ojciec, inżynier pochodzący z Brzezin pod Bytomiem. Walczył za Führera i ojczyznę na froncie wschodnim. Gdy w latach 50. Sowieci zwolnili go z niewoli, nie miał do czego wracać. Osiadł w Hamburgu. Matka, nauczycielka, też była religijna. Dlatego Bernhard jako nastolatek, prymus w gimnazjum, co niedziela służył do mszy jako ministrant. O religii nie myślał, gdy kręcił się wokół RAF-u. - Ale gdyby wychowali mnie na ateistę, nie odkryłbym potem islamu - mówi.
Brat Falka został księdzem. Nie pogodził się z jego przejściem na islam, ale na świat patrzy tak jak on. Piętnuje niesprawiedliwość i zachodni imperializm. Jest zwolennikiem zwalczanej przez Watykan teologii wyzwolenia, przez co ma ciągle problemy z biskupami. Z bratem salafitą zgadza się też co do tego, że Niemcy stają się krajem ateistów.
- Brat mówi, że jest jak firma usługowa. Ludzie przychodzą do niego, gdy trzeba udzielić ślubu, odprawić pogrzeb. A gdy nic nie potrzebują, to omijają kościół. Założę się, że wielu nie zna 10 przykazań.
Dlatego Bernhard cieszy się, gdy widzi, w jakim tempie w Niemczech przybywa wyznawców Proroka. Ma zastrzeżenia, bo niektórzy przechodzą na islam pod wpływem impulsu, a to powinna być przemyślana, dojrzała decyzja. - Ludzie muszą przychodzić z serca. Inaczej dla Boga to nic niewarte. Niektórzy salafici, zanim zapuścili brody, obracali się w wielu kręgach: byli w gangach, chodzili na dyskoteki. Co będzie z nimi za 10 lat? Czy zostaną na drodze, którą wytyczył Prorok?
- Nie mam wątpliwości, że w Niemczech trwa islamska rewolucja. Islam daje młodym ludziom poczucie wspólnoty, daje im sens życia - mówi Falk. Widzę, że pęka z dumy.
Samorządowiec mówi, że gdy obserwuje salafitów, przypomina mu się RAF. To też byli młodzi ludzie. Organizowali się w komórki, ślepo wierzyli swoim przywódcom i wydawało się im, że zbudują lepszy świat. - Skończyło się tragicznie. Czeka nas powtórka? - pyta.
- To nie młodzi ludzie szukają islamu. To salafici ich łowią - mówi Colette Manemann. Pomagają im w tym niemieckie szkoły. Bo za łatwo już na starcie przekreślają ludzi. To powszechne, że nauczyciele mówią do ucznia o śniadej karnacji: "Nawet się nie wysilaj, matura to nie dla ciebie, idź do Hauptschule" (niemiecki odpowiednik zawodówki).
Dzień wcześniej Eva, pracownica socjalna z Wuppertalu, opowiadała mi podobne historie. O dziewczynce z imigranckiej rodziny, która miała na świadectwie same piątki, ale dyrekcja podstawówki nie chciała jej dać rekomendacji do gimnazjum, odpowiednika polskiego liceum. Gdy pytała dlaczego, nauczyciele wzruszali ramionami. Uznali, że dziecko imigrantów sobie nie poradzi. Zrobiła awanturę, sprawę udało się odkręcić. Ale gdy w innej szkole interweniowała w sprawie innej dziewczynki, którą kuzyn bił, bo się źle prowadziła, a rodzice chcieli ją sprzedać za mąż, usłyszała, że nic nie da się zrobić, bo to "inna kultura, trzeba być delikatnym". Aż pobita dziewczyna wylądowała na OIOM-ie.
W Düsseldorfie od pracowników socjalnych usłyszałem o przedszkolu, w którym jedna z nauczycielek postawiła sobie za cel wychowywanie dzieci w tolerancji. Była przerażona, bo pięcio-, sześciolatki zaczęły wyzywać kolegów od Arabów, Turków, terrorystów. Wyniosły to oczywiście z domów. Organizowała wycieczki do meczetów, synagog, by pokazać dzieciom, że jest wiele religii i że trzeba się nawzajem szanować. Dyrekcja nacisnęła jednak na hamulec. Dzieciom to niepotrzebne - uznano.
Manemann dopowiada, że to zamknięty krąg. Przecież po Hauptschule trudno znaleźć pracę. Młodzi imigranci lądują więc na bezrobociu. Wegetują. Nie mają żadnych perspektyw. I się frustrują, bo ze sklepowych wystaw krzyczą nowe ciuchy, nowe telefony. A oni od państwa dostają 350 euro na miesiąc. Salafici tylko na nich czekają.
Ale skąd się biorą w ich szeregach konwertyci, Niemcy pochodzący z "porządnych rodzin"?
- Stąd, że niemieccy rodzice zapomnieli, jak się kocha dzieci. Potrafią im tylko podnosić poprzeczkę. Młodzi Niemcy od małego muszą walczyć o swoją przyszłość - zdawać testy, pilnować wysokich ocen. Bez tego nie dostaną się do dobrej szkoły, nie zrobią matury, nie pójdą na studia. Rodzice żądają od nich wyników. Gdy ich nie ma, wpadają w szał. Sami robią kariery, walczą w wyścigu szczurów. Problemów swoich dzieci nie rozumieją, a one są coraz bardziej sfrustrowane. I w pewnym momencie coś w nich pęka. U salafitów znajdują miłość, akceptację, której nie miały w domach. Rodzice dopiero wtedy, gdy ich syn zapuszcza brodę i zaczyna się nosić jak muzułmanin, orientują się, że coś nie gra. Tak właśnie było w przypadku Svena Laua.
Oświecenie
Nie wiadomo, co się działo w jego rodzinie, ale koledzy ze szkoły w Mönchengladbach uważali Svena za błazna. Świrował, starał się zwrócić na siebie uwagę, szukał sensu życia. Palił trawkę, uganiał się za dziewczynami, trenował w drużynie piłkarskiej. Niewiele brakowało, a zostałby kibolem. Godzinami przesiadywał przed automatami hazardowymi i w dyskotekach.
16 lat temu podczas szkolnych praktyk zaprzyjaźnił się z muzułmaninem z Turcji. - Opowiadał mi o swojej religii. Oświeciło mnie - opowiada. - Islam to jedyna czysta monoteistyczna religia.
- A chrześcijaństwo? Twoi rodzice byli katolikami? - pytam.
- Oni czcili Jezusa, Maryję, świętych. To typowy politeizm - odpowiada.
Lau odsłużył jako poborowy niecały rok w Bundeswehrze. Potem dostał pracę w straży pożarnej, ale długa islamska broda przestała się mieścić pod strażacką maską tlenową. Przełożeni kazali mu wybrać: albo religia, albo praca.
20-letni Lau trafił pod skrzydła salafickiego kaznodziei konwertyty Pierre'a Vogla, który działał w Mönchengladbach. Wkrótce sam zaczął nauczać i przewodzić salafitom. Jednak jego meczet, przy którym chciał zorganizować szkołę religijną, podpalono. Lau twierdził, że zrobiła to skrajna prawica. Policja podejrzewała jednak, że podpalili go sami islamiści.
Nikomu niczego nie udowodniono.
- W Niemczech patrzy się na nas jak na raka, którego trzeba wyciąć. A w Wielkiej Brytanii funkcjonariusze policji mogą nosić islamskie brody, a nawet turbany. W Niemczech to nie do pomyślenia. Kobietę zakrywającą twarz wytyka się palcami. Wierzący muzułmanin ma spory problem ze znalezieniem mieszkania. Czy to jest ta wolność religijna? - pyta Lau.
Sam od jakiegoś czasu szuka pracy. Nikt go jednak nie chce zatrudnić. Lau mówi, że chyba otworzy własny biznes. Wcześniej przez trzy lata handlował już islamskimi dewocjonaliami. Ma na utrzymaniu żonę i pięciu synów.
Colette Manemann i jej ludzie, którym udaje się docierać do nastolatków zafascynowanych dżihadem, mówią, że czasami wystarczy szczera rozmowa o ich problemach, by wyrwać młodego człowieka z salafizmu. Czasami trzeba ich dowartościować, czasami wystarczy pomoc w znalezieniu pracy. Manemann organizuje też warsztaty, na których eksperci muzułmanie uczą, jak nie dać się omotać cytującym Koran salafitom. Albo o tym, jak twórcy wrzucanych na YouTube'a filmów o dżihadzie manipulują widzami.
Islam dla Polski
- Chcemy nieść posłanie miłosiernego Boga do Polski - mówi mi na koniec Sven Lau. Nie żartuje. Wśród konwertytów są też imigranci z Polski i ich dzieci. - To nasi bracia i siostry. Nagrywają filmy po polsku. Będą wstawiać je na YouTube'a i w ten sposób przekonywać Polaków do islamu - wyjaśnia.
Mówię mu, że w Polsce na muzułmanów patrzy się niechętnie. Że to mimo wszystko katolicki kraj. Lau kiwa głową. - A przecież wyznajemy podobne wartości jak chrześcijanie. Dla nas też ważny jest człowiek. Gdyby zabrakło ci na autostradzie paliwa, zatrzymałbym się i zawiózł cię na stację - opowiada.
- W Polsce niewiele zdziałacie - oponuję.
- Zobaczymy - mówi.
W Düsseldorfie od pracowników socjalnych usłyszałem o przedszkolu, w którym jedna z nauczycielek postawiła sobie za cel wychowywanie dzieci w tolerancji. Była przerażona, bo pięcio-, sześciolatki zaczęły wyzywać kolegów od Arabów, Turków, terrorystów. Wyniosły to oczywiście z domów. Organizowała wycieczki do meczetów, synagog, by pokazać dzieciom, że jest wiele religii i że trzeba się nawzajem szanować. Dyrekcja nacisnęła jednak na hamulec. Dzieciom to niepotrzebne - uznano.
Manemann dopowiada, że to zamknięty krąg. Przecież po Hauptschule trudno znaleźć pracę. Młodzi imigranci lądują więc na bezrobociu. Wegetują. Nie mają żadnych perspektyw. I się frustrują, bo ze sklepowych wystaw krzyczą nowe ciuchy, nowe telefony. A oni od państwa dostają 350 euro na miesiąc. Salafici tylko na nich czekają.
Ale skąd się biorą w ich szeregach konwertyci, Niemcy pochodzący z "porządnych rodzin"?
- Stąd, że niemieccy rodzice zapomnieli, jak się kocha dzieci. Potrafią im tylko podnosić poprzeczkę. Młodzi Niemcy od małego muszą walczyć o swoją przyszłość - zdawać testy, pilnować wysokich ocen. Bez tego nie dostaną się do dobrej szkoły, nie zrobią matury, nie pójdą na studia. Rodzice żądają od nich wyników. Gdy ich nie ma, wpadają w szał. Sami robią kariery, walczą w wyścigu szczurów. Problemów swoich dzieci nie rozumieją, a one są coraz bardziej sfrustrowane. I w pewnym momencie coś w nich pęka. U salafitów znajdują miłość, akceptację, której nie miały w domach. Rodzice dopiero wtedy, gdy ich syn zapuszcza brodę i zaczyna się nosić jak muzułmanin, orientują się, że coś nie gra. Tak właśnie było w przypadku Svena Laua.
Francuzi ścigają dżihadystów: Pierwszy wyrok za przyłączenie się do islamistów w Syrii
Oświecenie
Nie wiadomo, co się działo w jego rodzinie, ale koledzy ze szkoły w Mönchengladbach uważali Svena za błazna. Świrował, starał się zwrócić na siebie uwagę, szukał sensu życia. Palił trawkę, uganiał się za dziewczynami, trenował w drużynie piłkarskiej. Niewiele brakowało, a zostałby kibolem. Godzinami przesiadywał przed automatami hazardowymi i w dyskotekach.
16 lat temu podczas szkolnych praktyk zaprzyjaźnił się z muzułmaninem z Turcji. - Opowiadał mi o swojej religii. Oświeciło mnie - opowiada. - Islam to jedyna czysta monoteistyczna religia.
- A chrześcijaństwo? Twoi rodzice byli katolikami? - pytam.
- Oni czcili Jezusa, Maryję, świętych. To typowy politeizm - odpowiada.
Lau odsłużył jako poborowy niecały rok w Bundeswehrze. Potem dostał pracę w straży pożarnej, ale długa islamska broda przestała się mieścić pod strażacką maską tlenową. Przełożeni kazali mu wybrać: albo religia, albo praca.
20-letni Lau trafił pod skrzydła salafickiego kaznodziei konwertyty Pierre'a Vogla, który działał w Mönchengladbach. Wkrótce sam zaczął nauczać i przewodzić salafitom. Jednak jego meczet, przy którym chciał zorganizować szkołę religijną, podpalono. Lau twierdził, że zrobiła to skrajna prawica. Policja podejrzewała jednak, że podpalili go sami islamiści.
Nikomu niczego nie udowodniono.
- W Niemczech patrzy się na nas jak na raka, którego trzeba wyciąć. A w Wielkiej Brytanii funkcjonariusze policji mogą nosić islamskie brody, a nawet turbany. W Niemczech to nie do pomyślenia. Kobietę zakrywającą twarz wytyka się palcami. Wierzący muzułmanin ma spory problem ze znalezieniem mieszkania. Czy to jest ta wolność religijna? - pyta Lau.
Sam od jakiegoś czasu szuka pracy. Nikt go jednak nie chce zatrudnić. Lau mówi, że chyba otworzy własny biznes. Wcześniej przez trzy lata handlował już islamskimi dewocjonaliami. Ma na utrzymaniu żonę i pięciu synów.
Colette Manemann i jej ludzie, którym udaje się docierać do nastolatków zafascynowanych dżihadem, mówią, że czasami wystarczy szczera rozmowa o ich problemach, by wyrwać młodego człowieka z salafizmu. Czasami trzeba ich dowartościować, czasami wystarczy pomoc w znalezieniu pracy. Manemann organizuje też warsztaty, na których eksperci muzułmanie uczą, jak nie dać się omotać cytującym Koran salafitom. Albo o tym, jak twórcy wrzucanych na YouTube'a filmów o dżihadzie manipulują widzami.
Islam dla Polski
- Chcemy nieść posłanie miłosiernego Boga do Polski - mówi mi na koniec Sven Lau. Nie żartuje. Wśród konwertytów są też imigranci z Polski i ich dzieci. - To nasi bracia i siostry. Nagrywają filmy po polsku. Będą wstawiać je na YouTube'a i w ten sposób przekonywać Polaków do islamu - wyjaśnia.
Mówię mu, że w Polsce na muzułmanów patrzy się niechętnie. Że to mimo wszystko katolicki kraj. Lau kiwa głową. - A przecież wyznajemy podobne wartości jak chrześcijanie. Dla nas też ważny jest człowiek. Gdyby zabrakło ci na autostradzie paliwa, zatrzymałbym się i zawiózł cię na stację - opowiada.
- W Polsce niewiele zdziałacie - oponuję.
- Zobaczymy - mówi.
W ''Dużym Formacie'' czytaj też: