Al and Myles : Sushi Part 2

 

 

Myles :นายสั่งเครื่องดื่มหรือยัง... /พลิกๆดูเมนู

 

 

 

Al : นายสั่งแทนละกัน เดี๋ยวกลายเป็นว่าได้กะเทยสองที่เหมือนที่ชั้นสั่งอีก *หัวเราะ*

 

 

 

Myles : หึ.. งั้นไม่สั่งพวกเหล้านะ.. นายเอาชาเขียวหรือชามะนาวดี หรือแตงโมปั่น กีวี่ปั่นดี ...

 

*แกล้งถามเพราะรู้ว่าอีกคนไม่เอาแน่*

 

 

 

Al : *ทำหน้าสยดสยอง* หยุดเลย ชั้นสั่งเองก็ได้ เอาสาเกละกัน หรือนายจะเอาชาเขียว...คุณหนูไมลส์? *ยักคิ้ว*

 

 

 

Myles : นายสั่งอะไรชั้นก็กินตามนั้น นายเป็นเจ้ามือนี่ *มองจานอาหารที่เริ่มลำเลียงมา*

 

 

 

Al : ยิ้มเจ้าเล่ห์*งั้นคราวหน้าชั้นพานายไปกินอาหารไทยอีกดีกว่า...

 

 

 

หน้านายเวลาหน้าแดงแล้วน่ารักดี *หันไปหาบริกรสาว* ..ขอบคุณครับ

 

 

 

Myles : ต้มยำกุ้งนั่นสินะ.... *แทบจะเอาตะเกียบจิ้มตาเพื่อน* ดันมาหลอกชั้นว่าเหมือนซุปใส่เครื่องเทศ

 

 

 

Al : ก็ซุป-ใส่-เครื่องเทศ ตรงตัว แค่เผ็ดร้อนไปเล็กน้อย... *หัวเราะ* กินแล้วเลือดสูบฉีดดีออก 555

 

 

 

Myles : มันเผ็ด... กินน้ำตามเป็นลิตรเลยนะไอ้บ้า!! *เริ่มคีบอาหารเข้าปากแบบไม่จิ้มอะไรทั้งนั้น*

 

 

 

Al : *เอามือคว้ามือที่คีบตะเกียบไว้* เดี๋ยว! กินอะไรของนายแบบนั้นน่ะ เสียของชะมัด

 

 

 

Myles : อะไรอีก!! *ขมวดคิ้วใส่* หิว!! *ดึงดันจะคีบเข้าปาก*

 

 

 

Al : *ดึงมือมา*นี่ล่ะน้าาา คุณหนูจริงอะไรจริง อาหารญี่ปุ่นน่ะเค้าต้องกินอย่างงี้

 

*คีบซูชิจิ้มโชยุนิดหน่อยแล้วยื่นให้* อ้าปาก อ้ามมม

 

 

 

Myles : *ดึงมือกลับ* ยุ่งน่า... *เอาซูชิเข้าปากเคี้ยวๆ* ........ เฮ้ย!!! เผ็ด!!!! อะไรวะ!!!! *หันไปทำตาขุ่นใส่คนจิ้ม*

 

 

 

Al : *หัวเราะแล้วมองคนตรงหน้าเผ็ดน้ำตาซึมแบบขำๆ*

 

ก็วาซาบิไงคร้าบคุณหนู อย่าบอกนะว่าที่เคยกินไม่ได้ใส่ เด็กชะมัด *ยักคิ้ว*

 

 

 

Myles : นายจะแกล้งชั้นทำไม!! ก็รู้อยู่ว่าไม่กินเผ็ด สองหนแล้วนะ!! *หน้าหงิกเทสาเกดื่มดับความเผ็ด*

 

 

 

Al : ก็นายน่ารักเวลาหน้าแดงนี่หว่า...*ยิ้มกวนๆ เอื้อมไปหยิบทิชชูแล้วโน้มตัวเข้ามาเช็ดตาให้*

 

ซาบซึ้งกับน้ำตาไหลเลยเรอะ

 

 

 

Myles : เฮ้ย!! ไม่ต้อง... *ผลักมือออกไป* นายกินของนายไปเถอะ อย่ายุ่งกับวิธีกินของชั้น *คีบไม่จิ้ม*

 

 

 

Al : #ซึนชะมัด*ส่ายหัวแล้วกินแบบของตัวเองต่อไป* ว่าแต่สาเกน่ะ กินน้อยๆหน่อย

 

ไม่ใช่น้ำเปล่านะนั่น *เอาตะเกียบชี้อีกคนที่ยกสาเกดื่ม*

 

 

 

Myles : *ถลึงตาใส่* รีบๆกินๆเข้าไปเถอะ มืดแล้ว เดี๋ยวกลับดึกเกินไป *คีบซูชิจิ้มอย่างโชกยัดปากอีกคน*

 

 

 

Al : ทำมายย กลัวคุณเอ็มดุรึไงคุณหนูไมลส์ *อ้าปากงับแต่ไม่ยอมปล่อย*

 

 

 

Myles : *ปล่อยตะเกียบไว้อย่างนั้น* ถ้าชอบขนาดนั้นก็คาบไปนะ...

 

*เอามือหยิบกินแทน* เอ็มไม่ว่าอะไรหรอก แต่มันไม่ควร …

 

 

 

Al : *กินซูชิลงไปอย่างเซ็งๆ* #เค็มมากนะ นายนี่เป็นเด็กดีกับเอ็มชะมัด

 

 

นี่ถ้าโดนสั่งให้นายเอาปืนมายิงชั้นตายนายคงทำแหงๆ *มองหน้ายิ้มๆ*

 

 

 

 

Myles : เอ็มไม่สั่งอะไรมั่วหรอก ถ้าเค้าสั่งให้ยิง มันก็คงมีเหตุผลที่ทำให้ต้องยิงนาย

 

เหมือนกับคุณโรแวนสั่งนายให้ทำ นายก็ทำใช่มั้ยล่ะ

 

 

 

Al : ชั้นก็ไม่ได้ทำทุกอย่างตามที่ลุงนั่นสั่งซักหน่อย ยังโดนบ่นอยู่เรื่อยตอนฝืนคำสั่ง

 

*มองหน้าตรงๆ* แต่ถ้าสั่งให้ยิงนาย..ชั้นไม่มีวันทำแน่

 

 

 

Myles : *ยิ้ม* ก็ลองยิงดูสิ .... แต่ชั้นก็คงไม่ยิงนายเหมือนกัน ถึงเอ็มจะสั่งก็เถอะ ....

 

เดี๋ยวนายตายแล้วกลับมาหลอกชั้น

 

 

 

Al : *ยิ้ม* จะไปหลอกไปหลอนทุกวันเลยล่ะ *กระเถิบไปใกล้ๆแล้วพูดเป่าหู*

 

ชั้น..จะ...แก้...แค้น...นาย....... ไมลส

 

 

 

Myles : ชั้นก็จะฆ่านายซ้ำแล้วซ้ำอีก เดี๋ยวนายก็เบื่อไปเอง ....

 

*เทสาเกให้อีกฝ่าย* อิ่มหรือยัง จะสั่งอะไรเพิ่มมั้ย?

 

 

 

Al : โหดชะมัด... ขอสาเกเพิ่มอีกได้มะ จะหมดแล้ว *มองอีกฝ่ายที่หน้าแดงๆ*

 

ยังไม่หายเผ็ดวาซาบิอีกหรือคุณหนู?

 

 

 

Myles : ตามใจนาย... *คางเกยแขนที่พาดโต๊ะมองอีกคน* ชั้นอิ่มแล้วล่ะ... นายขับรถไหวมั้ยล่ะ

 

 

 

Al : *มองสภาพอีกคนที่ดูก็รู้ว่าเมาแอ๋*  ไม่เอาดีกว่า...อิ่มแล้ว *เรียกพนักงานมาเก็บตังค์*

 

ก่อนถามชั้น..นายลุกไหวหรือเปล่านั่น

 

 

 

Myles : สบาย... *ลุกขึ้นยืนทันที* ไปกันได้หรือยัง... *เกาะพนักเก้าอี้*

 

 

 

Al : *ยืนมองอย่างเป็นห่วงอยู่ใกล้ๆ* โอเค..งั้นไปกัน...อ้าวเฮ้ย!

 

*เห็นอีกคนหล่นพรืดจากที่เกาะเก้าอี้ไว้เลยเดินมาพยุง* ไหวแน่รึเนี่ย

 

 

 

Myles : *ปัดมืออย่างรำคาญ* เดินเองได้น่า ไม่ต้องยุ่ง ... *เดินเซนิดๆ*

 

 

 

Al : *ปล่อยมือออกแต่ยังเดินเคียงไปใกล้ๆ* จะให้ไปส่งไหนล่ะ

 

บ้านใหญ่นายหรือว่าที่แมนชั่นของMI6?

 

 

 

Myles : รับมาจากไหน ก็ไปคืนที่นั่นสิ... ถามโง่ๆอีกแล้ว โง่...

 

มีเพื่อนสนิทกับเค้าคนนึงก็โง่.... *ต่อยแขนคนที่เดินข้างๆไปด้วย*

 

 

 

Al : *หัวเราะ* โง่แต่ก็มีอยู่แค่คนเดียวไม่ใช่เรอะ คุณหนูแสนหยิ่งที่ใครก็ไม่คบแบบนายน่ะ

 

*โอบไหล่แล้วขยี้ผมอย่างหมั่นไส้*

 

 

 

Myles : อัล... *เอียงหัวซบไหล่* เพื่อนสนิทคนเดียวของชั้น... ดันโง่...

 

รู้ถึงไหนอายถึงนั่น... นายมันแย่... แย่...

 

 

 

Al : *ยิ้มบางๆแล้วไล้มือลูบผมอีกฝ่าย* เออ... ยอมรับ ชั้นมันแย่..

 

ชั้นมันโง่.. *กล่าวเสียงเบาที่ข้างหู* .......แต่ชั้นชอบนาย.....

 

 

 

Myles : *ผงกหัวมองหน้า* พูดบ้าๆอีกแล้ว บอกแล้วว่าไม่ชอบให้ล้อเล่นแบบนี้ไง ... ไอ้โง่ …

 

 

 

Al : *มองตาคนตรงหน้านิ่งๆ* ชั้นไม่ได้ล้อเล่น.. ไมลส์...ไม่ใช่เรื่องนี้...

 

*จ้องตาระหว่างที่พูดอีกครั้งช้าๆ* ชั้นชอบนาย

 

 

 

Myles : *มองตานิ่งๆครู่นึงแล้วก็ยิ้มกว้าง* ชั้นก็ชอบนาย .....

 

บอกแล้วไงว่านายเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของชั้น ....

 

 

 

Al : #ปล้ำจูบซะเลยดีมั้ยยยยย  *แววตาไหววูบ* ไม่ใช่แบบนั้นไมลส์... ไม่ใช่..

 

*แต่มองตาคนที่จ้องกลับมาแบบเพื่อนสนิทแล้วก็พูดไม่ออก*

 

 

 

Myles : แล้วแบบไหนล่ะ .... *เอียงคอมองแบบเมาๆตาปรือ*

 

 

 

Al : #จะโดนไมลส์ต่อยไหม *มองตาอีกฝ่ายอย่างลืมตัว เคลื่อนตัวมาชิดจนใกล้แค่ลมหายใจ* ..

 

ชั้น....ชอบนายแบบ......... *ก้มหน้าลงมาจะจูบ

 

 

 

Myles : *ยืนนิ่ง...มองหน้าที่เคลื่อนเข้ามาใกล้*

 

 

 

Al : *ขยับริมฝีปากแบบไม่มีเสียงก่อนจะประทับจูบแผ่วเบา*  ชั้นรักนาย ไมลส์.....

 

 

 

Myles : *หลับตาลงรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว*

 

 

 

Al : *กดริมฝีปากหนักขึ้นนิดหน่อยแล้วไล้มือลูบผมอีกฝ่าย พึมพำเบาๆ*

 

นานกว่าที่นายคิด และมากกว่าที่นายรู้... ไมลส์

 

 

 

Myles : *กอดเอวอีกคนไว้หลวมๆก่อนปรือตามองแล้วผละออก*

 

ชั้นง่วงแล้ว .... *พูดเสียงเบาราวกับกระซิบ*

 

 

 

Al : #ไม่ชกเค้าเหรอ *ยิ้มบาง* อา...นั่นสินะ นายคงทั้งง่วงและเมาได้ที่เลย...

 

ถึงไม่รู้ตัวได้ขนาดนี้ *พยุงอีกฝ่ายที่ทำท่าจะฟุบหลับไปที่รถ*

 

 

 

Myles : *ฟุบกับบ่าอีกคน* ชั้นรู้... ไอ้โง่เอ๊ย ทำไมคิดว่าชั้นไม่รู้... *พูดอยู่กับบ่ากว้างนั่น*

 

 

 

Al :  #แล้วลุงแสนโง่ทั้งคู่ก็ซึนกันต่อไป  #พรากกก   *ไม่ได้ยินนึกว่าอีกคนเมาละเมอ

 

เดินไปเปิดประตูรถแล้วอุ้มเข้าไปนั่งก่อนจะขับรถพากลับบ้าน*

 

 

 

Myles : *หลับสนิทตลอดทาง* #ไม่ได้กังวลอะไรเลยลุง  #มันไม่ต่อยเพราะเมาแล้วน่ะ

 

 

 

Al :  #มองคนข้างๆด้วยสายตาว่าควรปล้ำดีมั้ย  #ไม่ใช่ 

 

*มองคนข้างๆที่หลับไม่ระวังตัวแล้วยิ้มบาง* นายมันก็โง่...ที่ไม่ได้รู้ความรู้สึกชั้นสักที

 

 

 

Myles : #พาเข้านอนด้วยนะ #เมาหลับไปแล้ว #มันเหนื่อยจากมิชชั่นด้วย #และมันคออ่อน

 

 

 

Al : #เอาให้เต็มที่เลยใช่มั้ยวันนี้ #อุ้มเข้าห้องส่งขึ้นเตียง 

 

#ลุงเอสน่าจะมีกุญแจมั้ย #หรือพาไปนอนห้องลุงเอสดี

 

 

 

Myles : #แล้วแต่ลุงเอสเถอะ  #คีย์การ์ดก็อยู่ในกระเป๋าในกระเป๋ากางเกงนั่นแหละ

 

 

 

Al : *จอดรถที่หน้าแมนชั่นของ MI6 แล้วควานหากุญแจจากในรถของไมลส์แต่ไม่เจอ

 

หันไปมองอีกคนก็หลับปุ๋ยจนไม่กล้าปลุก* งั้นไปนอนห้องชั้นก็แล้วกัน

 

 

 

Myles : *หลับไม่รู้เรื่อง*

 

 

 

Al : *อุ้มท่าเจ้าสาวแล้วก็พาเข้าห้องตัวเองไป หลังจากที่ยืนมองอยู่ว่าจะเอาไง

 

ก็จับถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวนั้นออกก่อนเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดให้*

 

 

 

Myles : ((ก๊ากกกก อุ้มท่าเจ้าสาวเลยเหงอ เดี๋ยวนะ ลุงเอสสัดส่วนเท่าไหร่แล้ว))

 

 

 

Al : ((190*82แล้ว หมีชัดๆ #ตัวใหญ่กว่าเซอร์กานแล้ว 555))

 

 

 

Myles : ((ก็ไม่ได้ตัวใหญ่กว่ากันเท่าไหร่นา ก๊ากกกก 181*72 ))

 

 

 

Al : *จัดท่าให้นอนบนเตียงตัวเองแล้วก็นั่งมองหน้าเงียบๆ

 

#ควรปล้ำมั้ย  แล้วก็เดินไปจุมพิตเบาๆที่หน้าผาก*   ฝันดีนะ ไมลส์ *เดินออกไปนอนที่โซฟา*

 

 

 

Myles : ((เฮ้ย... เพิ่งเห็นว่ามีเปลี่ยนเสื้อ ตื่นมาโดนชกแน่ลุงเอส ))

 

 

 

Al : ((แค่เสื้อเองนะ....ทีจูบยังไม่ว่า))

 

 

 

Myles : ((มันเมาอยู่ไง ตื่นมาก็ทำลืม Orz ))